Nadat ik vanochtend lichttherapie had gehad in het UMC-Utrecht besloot ik meteen langs het Antonius ziekenhuis te rijden om daar wat bloed te laten aftappen voor mijn internist aldaar. Vrijdag gaat ze mij bellen of ik nog voldoende schildklierhormoon in mijn bloed heb voor mij en mijn kind samen. Daarvoor wil ze graag dat ik in haar ziekenhuis bloed prik een paar dagen van te voren.
Toen ik in de prik-wachtkamer aankwam waren er drie wachtenden voor mij. Ik weet dat dat daar eindeloos kan duren dus was ik maar vast gaan zitten met de instelling... wat zullen we eens overdenken. Ik keek dan ook verbaast toen mijn buurvrouw ineens zei 'Moet die meneer niet een bakje?' en dat drie keer herhaalde in de richting van de balie. Ik keek rond en zag een Chinese jongenman in een ziekenhuisrolstoel met een evenoud meisje ernaast. De jongen was duidelijk niet lekker. Dus riep de mevrouw naast mij nog maar eens wat luider 'Moet die meneer niet een bakje?' waarop de mevrouw van de balie vroeg 'voelt hij zich niet lekker dan?, waar heeft hij die dan voor nodig?'
De mevrouw naast mij zei nog tegen mij 'Ja, anders ligt het hier zometeen in de wachtkamer lijkt me ook niet zo lekker.' Was ik helemaal met haar eens en ik prees haar dan ook, en gaf aan dat ik het niet in de gaten had gehad.
Ondertussen gaf de jongen (in toch wel iet wat moeilijk Nederlands) aan dat hij inderdaad misselijk was en ook duizelig. Nou vooruit hij kreeg een kartonnen bakje... Ik verbaasde mij enorm om de desintresse van de dames achter de balie.
Na een tijdje richtte het bijbehorende meisje zich opnieuw tot de dame achter de balie en gaf (welliswaar in gebrekkig, maar voor mij duidelijk genoeg Nederlands) aan dat het haar niet verstandig leek om nu bloed te laten prikken. Meneer voelde zich duidelijk niet goed en zij vroeg zich af waar ze nu heen moest (zou ik ook niet geweten hebben, dus goede vraag leek mij).
Tot mijn stomme verbazing zei de dame van de balie 'U wilt dus nu niet bloedprikken?' 'Nee, dat kan nu niet' 'tja, als u niet wilt bloedprikken... Ik kan alleen maar bloedprikken, U wilt dus niet bloedprikken?' 'Nee, dat kan nu niet, maar hij voelt zich erg ziek wat moeten we nu doen?' 'Tja, als u echt niet nu wilt bloedprikken dan haal ik het briefje wel weer uit het systeem en wat u nu moet doen? Tja ik ben geen dokter, he'
'Maar wat moeten we nu doen dan.' 'Ja, dat weet ik ook niet, ik ben geen dokter. Ik kan alleen maar bloedprikken. Maar bent u niet net bij de dokter geweest dan?' 'Jawel' 'Dan zou ik maar terug gaan.'
Zucht, ik kon me voorstellen dat het meisje en de jongen/meneer zich erg ongemakkelijk en bezorgd voelden. Ik vond de hele situatie echter zo belachelijk dat ik niets anders kon dan de lol er van inzien. Mijn lol was echter nog niet voorbij...
Terwijl het meisje de jongen klaar maakte om hem door de gangen te gaan rollen zei een man in de wachtkamer. 'Hij ziet er niet erg lekker uit, maar snappen doe ik het ook niet helemaal hoor, eerst is hij misselijk, dan duizelig en nu zit hij met zijn voet bloot en heeft pijn. Wat is er aan de hand dan...'
Ik kon mijn gezicht toen echt niet meer in de plooi houden, waar bemoeit die man zich mee. Ik kon me wel voorstellen dat het meisje meer bezig was met haar vriend/broer dan met wie wat vroeg, dus zij gaf netjes antwoord. Wat ik eigenlijk erg genant vond. Waarop die man zegt 'Tja, dat weet ik ook niet, ik ben ook geen dokter.' Nou vraag ik je...
Ineens hoor ik in mijn oor ergens in de verte de vraag naar mevrouw meebow... Hee denk ik, dat ben ik...
Toen ik klaar was met prikken waren de jongen en het meisje vertrokken, maar ik kon niet anders dan blijven grijnzen om dit stiekem toch wel erg trieste verhaal.