maandag 27 december 2010

Lachen


Van mijn tante kreeg ik een leuk zelfgebreid truitje over de post. Voor de lol probeerde ik even mijn camera op mijn fototoestel uit.

Het lukt me op de een of ander manier niet om hier een fimpje van youtube in te zetten. Hierop klikken helpt waarschijnlijk wel : http://www.youtube.com/watch?v=ARTc1pU633c 

zondag 26 december 2010

Jong geleerd....

snel nagedaan! De week voor Kerst waren Wouter, Dirk en Noortje in Dedemsvaart. Ik maakte daar de wekelijkse foto van Eva:




Later die middag trof ik dit tafereeltje:



zaterdag 25 december 2010

maandag 20 december 2010

vrijdag 17 december 2010

Gluren

woensdag 15 december 2010

Sonde?

Mijn melk liep terug, dus een lactatiedeskundige geraadpleegd. Nu drinkt Eva kunstmelk uit mijn borst. Door een speen hangt een sonde-slangetje in een flesje melk. Het andere eind frut ik stiekem naast de tepel voordat ik hem Eva aanbied. En ach ze is nog jong en laat zich graag om de tuin leiden. En waar het eigenlijk om gaat... ze stimuleert mijn melkproductie zoals geen enkel apparaat om medicijn dat zou kunnen doen.

dinsdag 7 december 2010

2920 gram!

Vandaag woog Eva 2920 gram bij de kinderarts. Daarmee is ze bijna 300 gram gegroeid in een week. Dat is mooi want daarmee hoeft ze pas eind januari te laten zien dat ze zich goed ontwikkeld.

Elke had inderdaad gelijk. Eva heeft nog steeds/alweer spruw. Ik moet haar dat vieze goedje dus opnieuw gaan geven de aankomende tien dagen. Ze werkt het iedere keer zo snel mogelijk haar mond weer uit. De eerste gevechten tussen moeder en dochter zitten er dus aan te komen.

Daarnaast heeft de arts haar aarbeien-vlek opgemeten. Het kostte wat moeite om er achter te komen waarom dat nodig was, maar het schijnt dat die dingen groeien. Soms snel en soms langzaam en af en toe worden ze heel dik. In dat laatste geval willen ze dat weten en nader onderzoeken want dan kan het ook dik naar binnengegroeid zijn en dat is dan weer minder prettig voor organen e.d. Nu ja. 1,4 cm bij 0,9 was het nu... Een piepklein vlekje op haar rechterflank.

Ook heb ik maar even nagevraagd of ik in het ziekenhuis inderdaad de vacinaties ging krijgen, zoals het consultatiebureau had gezegd. Dat bleek niet waar. Morgen moet ik me dus helaas aan gaan melden bij het consultatiebureau, ook ik ga er niet aan ontkomen.

maandag 6 december 2010

Hoera! Ik pas maatje 50!



Nou ja, zo goed als...

Overigens is dit een ontzettend lekker broekje met een hoge band bovenaan, die komt zo ongeveer tot onder haar oksels... lekker warm dus ;-) dank aan de gever!

dinsdag 30 november 2010

Eva gaat door voor de volgende ronde

Vandaag weer naar de kinderarts geweest. Vooraf werd er een echo van haar schedel gemaakt. Vlak na de geboorte was dit ook gebeurd en toen hadden ze een vlekje bloed gezien. Nu wilden ze weten wat er achter dat bloedvlekje schuil ging. Een cyste, zo bleek vandaag. Niks aan de hand, op een ongevaarlijke plek, een ongevaarlijke cyste. Wel vertelde de echoscopiste (radiologe??) dat ze heel veel hersenen zag met veel plooien en dat Eva dus een uitzonderlijk intelligent kind is... (ik had natuurlijk niet anders verwacht).

Bij de kinderarts werd ze gewogen en gemeten. Eerst werd er verteld dat ze 46 cm woog. Dat leek Yolan en mij sterk, bij geboorte was ze al 46,5 cm en afgelopen vrijdag 47. Twee keer nameten en toen was ze ineens toch 47. Tja...
Verder woog ze 2620 gram, 70 meer dan afgelopen vrijdag. Dat is krap aan. Want ze moet 150-200 gram per week groeien.
Wel ziet ze nu mooi roze en is ze wat allerter. Ook kan ze goed huilen en dat heeft ze ook even gedemonstreerd (etenstijd).
Doordat haar groei nog niet optimaal is, wil de kinderarts haar volgende week weer even zien. Eigenlijk vind ik het wel fijn dat ze zo goed vinger aan de pols houdt. Voorlopig blijven we/ik dus om de drie uur voeden.

Overigens ben ik op Yolans aanbod in gegaan en heb ik al twee nachten bij haar geslapen. FIJN!

zondag 28 november 2010

Geen ok-stempel voor Eva

Afgelopen vrijdag ging ik met Eva terug naar de kinderarts. Ik verwachte een kort gesprekje over dat ze het zo goed deed en dan weer terug naar huis. Het liep anders

De kinderarts (en ontzettend aardig en kundige dame) vond Eva grauw in haar gezicht. Toen ik er zo eens naar keek, kon ik niet anders dan het met haar eens zijn, in vergelijking met haar roze lijfje. Ook vond ze haar te weinig gegroeid. Ze weegt nu 2550 gram.
Ze stelde voor om maar meteen even het een en ander aan onderzoek te doen op de couveuse-afdeling en omdat het toch voedingstijd was, konden we meteen even wegen en bekijken wat ze drinkt uit de borst.
Grappig genoeg voelt het nu wel al helemaal bekend. De verpleegkundigen ken je (bijna) allemaal en zij mij ook nog. Ze weten nog hoe je kind heet etc. Eva werd meteen onder de grill gelegd en haar bloeddruk werd op alle ledematen gemeten, ook werd bloed afgenomen etc.
Het drinken liep voor geen meter, thuis drinkt ze wel iets beter, maar veel te lang (soms anderhalf uur). Na een minuut of twintig werd ze gewogen en bleek ze 20 ml gedronken te hebben. Een verpleegkundige ging kunstvoeding voor haar maken en ik knuffelde even met haar. Toen ik haar nog even aanlegde dronk ze naar mijn idee veel beter. Helaas bleek ze toen maar 10 ml bij gedronken te hebben. Nog steeds veel te weinig. Daar ben ik wel een beetje van geschrokken.

Waarschijnlijk ziet ze grauw en groeit ze niet goed omdat ze te weinig drinkt en dit doet ze dat omdat ze nog te klein is/ te weinig spierkracht heeft om genoeg uit de borst te drinken. Dat schijnt hard werken te zijn.
Daarom kolf ik nu en drinkt Eva uit de fles. Iedere drie uur 50 ml. Als dat niet lukt binnen 20 à 30 minuten, dan moet ze aan de sonde. Gelukkig heeft ze sinds vrijdagavond iedere keer die fles binnen 20 minuten leeg.
Helaas merk ik met het kolven dat ik zelf veel minder melk produceer dan toen ik het ziekenhuis uit ging. Ik hoop dat dat snel weer op gang is..

Ik ben nu zelf aan het stoeien met slaap, wanneer doe ik dat, wanneer niet en zal ik wel of niet in gaan op Yolanda's aanbod om hier een tijdje in te trekken zodat zij ook af en toe een nachtvoeding kan doen. Eva drinkt tenslotte nu toch uit de fles. Maar ja, ik ben een zelfstandige, alleenstaande vrouw met als eerste reactie selluf doen...

Eva is geboren!!!

Dit jaar heb ik voor mijn verjaardag een schitterend kado gehad. Om 01.41 uur werd mijn dochter Eva geboren. Minpuntje was dat (zoals Elke al zei) ik mijn kadootje niet zelf mocht uitpakken maar de gynaecoloog het nodig vond om dat voor me te doen én ik ten gevolge van de narcose de hele dag niet mocht eten en dus alle lekkere beschuit met muisjes aan mijn neus voorbij moest laten gaan...

Eva zag er deze dag wel uit als een olifantje, met een enorme slurf (met zuurstof) op haar neus.

donderdag 11 november 2010

Kinderkamer is af!

De kinderkamer is helemaal af. Alleen een 'drempel/plakstrip' moet nog. Desondanks reden genoeg voor 'af'-foto's. Haal je hart maar op Marc ;-)





En bij nacht:



Dit is de leuke kraai die ik van ma kreeg:

Mijn buik zit scheef

Gisteravond keek ik naar beneden, was Koos in ene helemaal rechts geschoven...

scheetje beef!

dinsdag 9 november 2010

lollige foto serie

Van Ma en 'haar' bedlampje...



Van je familie moet je het hebben!

Zondag en vandaag zijn Geert, Wilma en mijn moeder langs geweest om allerlei klussen in mijn huis te doen. Ze hebben veel gedaan en ik heb veel trappen gelopen om hier en daar beslissingen te nemen. Vandaag heb ik toch maar wel een middagdutje gedaan.

Zondag had mijn moeder een kraam annex verjaarskado voor me. Een nieuw fototoestel. Daarmee heb ik meteen wat in het rond geklikt.  
Een gordijnrails in de logeerkamer.


Ma plakt plinten.

Geert hangt lampen op.

Ma kort de gordijnen in en Wilma drinkt even thee.

Mijn garderobekast is af.
 Ook Yolan vond het een schitterend toestel en was vooral onder de indruk van de foto die het kon maken van vlammetjes.


Inmiddels ben ik overigens hevig gefrustreerd door die foto's omdat ze niet netjes naast elkaar willen gaan staan. Het zal vast wel aan mij liggen, maar jullie moeten maar gewoon even scrollen...


woensdag 3 november 2010

Kinderkamer


Gisteren zijn mijn ouders komen helpen met het inrichten van de kinderkamer en logeerkamer. We zijn er de hele middag en avond mee doende geweest, maar het resultaat mag er wezen.
Op de één of andere manier is het onmogelijk om foto's van mijn mobiel op mijn laptop te zetten, ik ga morgen even kijken of dat bij Yolanda's laptop wel werkt. Dan plaats ik er hier een aantal. (hoera, foto's!!!)

De ingebouwde kast door Yolan en Monique is echt ontzettend mooi geworden èn heeft veel meer opbergruimte gecreeerd dan gedacht. In de andere kast zitten nu handige laatjes etc. zodat daar de kleding goed in kan. Het familiewiegje staat gereed, Koos kan er zo in. De commode staat op zijn plek en is schoon. Het gordijn hangt. Kortom er kan iemand in komen wonen. Bovendien is hij helemaal 'af' met de kraai die ik van mijn moeder kreeg. Hij is leuk zwart en geeft een mooi kra-kra-geluid. Ik ben er nu al fan van. Yolanda waarschuwde me wel dat de batterij niet op moet zijn voordat Koos geboren is.

Ook de logeerkamer is zo goed als op orde. Ook daar staat nu een nette kast, het oude bed van Marc staat er in met het beddegoed van Kars (straks ligt Ma er in, in mijn huis, zo wordt het wel een echte familie aangelegenheid).

Uiteraard blijven er altijd klusjes nog liggen, een dorpeltje hier, een plafonlampje daar etc. maar dat mag de pret niet drukken.
Vanavond ben ik bezig geweest om alle kinderspullen die in mijn woonkamer stonden in te ruimen. Eén van de leukste karweitjes natuurlijk ;-)
Pa en ma hadden ook mijn bed nog even op klossen gezet. Inmiddels heb ik er ook maar een krukje naast gezet, zo hoog kan ik namelijk echt niet springen. Voordeel is wel dat bij het uit bed stappen je meteen al op je hoefjes staat.

vrijdag 15 oktober 2010

Klusvrouwen!

Ik heb Monique in de arm genomen om mijn huis af te klussen. Ik ben nu natuurlijk hoogzwanger en bovendien altijd al niet van het hele handige geweest. Tijd dus om te zorgen dat die kinderkamer (en de rest van het huis) af gaat komen. Tijd voor Monique!!!

Kinderkamer vóór
Afgelopen dinsdag heb ik pax-kasten gehaald bij Ikea en zeil heb besteld bij een andere winkel op de woonboulevard. Vandaag zouden Monique en Yolanda samen één van die kasten om de motor van mijn ventilatie-systeem bouwen. Toen bleek dat één van de planken van die kast gebroken was moesten ze eerst nog weer langs de Ikea.

Al met al zijn ze toch al een heel eind gekomen. Morgen gaan ze verder. Volgens mij gaat het erg mooi worden. Wel bleek dat ik verkeerd had gemeten en ik dus niet alle kasten die ik gekocht heb in mijn kinderkamer kwijt kan. Eén komt er nu in de logeerkamer.

Kinderkamer ná
Eerder had Monique al de plafondetjes geschilderd en de muren gewit. Gisteren hingen er zowaar in ene drie spiegels in mijn badkamer en vandaag heb is daarom ook maar even het klokje opgehangen.
Kortom goed bezig die meiden!!!

Zelf ben ik wat in de stress geschoten door alles wat er nog moet gebeuren. Om wat rust te creeëren heb ik maar eens een 'ziekenhuistas' klaar gezet. Mocht Koos besluiten om vannacht het licht te willen zien, dan doen we het licht in het ziekenhuis aan en dan kan dat dus gewoon. Morgen komt ma met de spullen om het mozesmandje op te maken, zodat het dan ook thuis een slaapplek kan krijgen.

Over twee weken mag ik thuisbevallen en hopelijk is er dan ook al veel meer af en klaar om hem/haar te ontvangen. Om nog maar niet te spreken over de reële kans dat Koos pas begin december het licht wil gaan zien en ik dan al tijden met mijn voet zit te tappen...

zondag 10 oktober 2010

Moe.

Je hebt wel eens van die avonden dat je bij vrienden of familie bent geweest en uiteindelijk doodmoe en in-tevreden huiswaarts keert. Zo'n avond dat je nog maar één ding wilt: met een glimlach om je mond je bed in duiken om vervolgens een gat in de dag te slapen... nou zo'n avond was het.

Dus ik kwam met mijn toetoetje aanrijden om richting dat bed te marcheren en had mazzel, want voor de deur was mijn eigenste parkeerplaatsje nog vrij. Auto op zijn plek, sleutel in de hand en op naar de schuifpui... Tot ik zag dat ik niet de enige was die zich moe voelde.

Voor mijn schuifpui, dus in mijn mini-voortuintje en zo'n beetje om mijn kliko heengevouwen, lag een meneer te slapen. Luid snurkend en wel. Ik kon niet bij mijn deur en de wereld om mij heen sliep. Meneer incluis dus. Terwijl ik op het punt stond hem wakker te maken, realiseerde ik me ineens dat ik dus echt heel erg in mijn eentje was en het om 2 uur 's nachts ook niet erg waarschijnlijk was dat er veel mensen langs zouden gaan lopen en dat die meneer toch wel een paar maten groter was dan ik en .. en.. en. Nu ja, kort gezegd: ik werd bang en besloot hem toch maar niet zelf wakker te maken.

Dus omgelopen naar mijn ándere deur (die gelukkig niet op de grendels zat, want dan had ik het wel kunnen vergeten). Hop naar binnen, lampen aan en op het raam kloppen. Geen enkel effect. En dan is dat toch wel vreemd hoor en ook wel een soort van onplezierig. Toch maar gebeld met de sterke arm, die dan ook nog je vriend zegt te zijn en aan hen gevraagd of ze deze meneer op een vriendelijke en plezierige wijze uit mijn tuintje wilden vissen.

Natuuuurlijk wilde de politie dat doen en het lukte ze bij de tweede keer bellen ook nog. Toen was inmiddels mijn hele achtertuin al doorzocht en terwijl ik ze aan de lijn instructie gaf, werd meneer in mijn voortuin toch nog aangetroffen. Hij bleek Pool te zijn en niet helemaal nuchter. Na een paar vriendelijke woorden vertrok de man in de richting van Utrecht centrum.

Wat voelde ik me een sukkel zeg. Ik had hem ook gewoon wakker kunnen maken, een kop koffie kunnen aanbieden en hem vragen om elders te gaan slapen.. maar nee, bang door allerlei suffe berichten, spreek ik mijn medemens niet meer zelf aan, maar jaag ik hem de politie op het dak. Niet goed zeg ik dan, tijd om te her ijken.

maandag 27 september 2010

Ziekenhuis-entertainment

Nadat ik vanochtend lichttherapie had gehad in het UMC-Utrecht besloot ik meteen langs het Antonius ziekenhuis te rijden om daar wat bloed te laten aftappen voor mijn internist aldaar. Vrijdag gaat ze mij bellen of ik nog voldoende schildklierhormoon in mijn bloed heb voor mij en mijn kind samen. Daarvoor wil ze graag dat ik in haar ziekenhuis bloed prik een paar dagen van te voren.

Toen ik in de prik-wachtkamer aankwam waren er drie wachtenden voor mij. Ik weet dat dat daar eindeloos kan duren dus was ik maar vast gaan zitten met de instelling... wat zullen we eens overdenken. Ik keek dan ook verbaast toen mijn buurvrouw ineens zei 'Moet die meneer niet een bakje?' en dat drie keer herhaalde in de richting van de balie. Ik keek rond en zag een Chinese jongenman in een ziekenhuisrolstoel met een evenoud meisje ernaast. De jongen was duidelijk niet lekker. Dus riep de mevrouw naast mij nog maar eens wat luider 'Moet die meneer niet een bakje?' waarop de mevrouw van de balie vroeg 'voelt hij zich niet lekker dan?, waar heeft hij die dan voor nodig?'
De mevrouw naast mij zei nog tegen mij 'Ja, anders ligt het hier zometeen in de wachtkamer lijkt me ook niet zo lekker.' Was ik helemaal met haar eens en ik prees haar dan ook, en gaf aan dat ik het niet in de gaten had gehad.

Ondertussen gaf de jongen (in toch wel iet wat moeilijk Nederlands) aan dat hij inderdaad misselijk was en ook duizelig. Nou vooruit hij kreeg een kartonnen bakje... Ik verbaasde mij enorm om de desintresse van de dames achter de balie.
Na een tijdje richtte het bijbehorende meisje zich opnieuw tot de dame achter de balie en gaf (welliswaar in gebrekkig, maar voor mij duidelijk genoeg Nederlands) aan dat het haar niet verstandig leek om nu bloed te laten prikken. Meneer voelde zich duidelijk niet goed en zij vroeg zich af waar ze nu heen moest (zou ik ook niet geweten hebben, dus goede vraag leek mij).
Tot mijn stomme verbazing zei de dame van de balie 'U wilt dus nu niet bloedprikken?' 'Nee, dat kan nu niet' 'tja, als u niet wilt bloedprikken... Ik kan alleen maar bloedprikken, U wilt dus niet bloedprikken?' 'Nee, dat kan nu niet, maar hij voelt zich erg ziek wat moeten we nu doen?' 'Tja, als u echt niet nu wilt bloedprikken dan haal ik het briefje wel weer uit het systeem en wat u nu moet doen? Tja ik ben geen dokter, he'
'Maar wat moeten we nu doen dan.' 'Ja, dat weet ik ook niet, ik ben geen dokter. Ik kan alleen maar bloedprikken. Maar bent u niet net bij de dokter geweest dan?' 'Jawel' 'Dan zou ik maar terug gaan.'

Zucht, ik kon me voorstellen dat het meisje en de jongen/meneer zich erg ongemakkelijk en bezorgd voelden. Ik vond de hele situatie echter zo belachelijk dat ik niets anders kon dan de lol er van inzien. Mijn lol was echter nog niet voorbij...

Terwijl het meisje de jongen klaar maakte om hem door de gangen te gaan rollen zei een man in de wachtkamer. 'Hij ziet er niet erg lekker uit, maar snappen doe ik het ook niet helemaal hoor, eerst is hij misselijk, dan duizelig en nu zit hij met zijn voet bloot en heeft pijn. Wat is er aan de hand dan...'
Ik kon mijn gezicht toen echt niet meer in de plooi houden, waar bemoeit die man zich mee. Ik kon me wel voorstellen dat het meisje meer bezig was met haar vriend/broer dan met wie wat vroeg, dus zij gaf netjes antwoord. Wat ik eigenlijk erg genant vond. Waarop die man zegt 'Tja, dat weet ik ook niet, ik ben ook geen dokter.' Nou vraag ik je...

Ineens hoor ik in mijn oor ergens in de verte de vraag naar mevrouw meebow... Hee denk ik, dat ben ik...
Toen ik klaar was met prikken waren de jongen en het meisje vertrokken, maar ik kon niet anders dan blijven grijnzen om dit stiekem toch wel erg trieste verhaal.

zaterdag 25 september 2010

Oké stempels

Donderdag had ik mijn glucose-test waar vanaf zou hangen of ik wel of niet tot de suikerzieken bij zwangeren zou gaan horen. Dinsdag was er al een groei-echo geweest.
Koos groeit netjes tussen de gemiddelde lijnen, net onder de gemiddelde lijn, mooi gemiddeld klein is Koos dus. Die had dinsdag dus al zijn Oké-stempel op zijn voorhoofd gekregen.

Zoals gezegd kreeg ik donderdag mijn test en behalve dat ik er een ochtend redelijk misselijk van ben geweest en me stierlijk heb verveeld in het ziekenhuis, bleek alles aan het eind toch goed.
Mooi om te zien dat ik na mijn laatste bloedafname de verpleegkundige meteen al de eerste drie uitslagen in haar computer kon zien en aan de hand daarvan al kon zeggen dat er met mij niets aan de hand zou zijn. Mijn nuchtere waarde was wel wat verhoogd, maar de rest was netjes en liep voldoende af, dus zou de laatste ook wel goed zijn verwachtte ze.
De test nog eens overdoen over een paar weken had geen zin, ongeveer na de 30e week veranderen de waardes niet meer zo, zei ze.

Kortom ik kreeg ook een Oké-stempel op mijn voorhoofd en wandelde het ziekenhuis uit met de vraag met wat voor koolhydraatrijk-voedingsmiddel ik dit eens zou gaan vieren ;-)

zondag 18 juli 2010

Meer oefening...

Deze week heb ik leeropdracht drie uitgevoerd. Eerder was leeropdracht twee al voldaan, het ophangen van mijn kapstok. Welliswaar heb ik verkeerd gemeten en pasten de schroefjes dus niet helemaal, maar het boren van de gaatjes ging uitstekend. Mede doordat het in hetzelfde gipsmuurtje was als de eerdere gaatjes.

Deze week heb ik mij overtuigd dat ik leeropdracht drie, de gordijnrails in mijn slaapkamer echt moest gaan uitvoeren. Omdat ik het beste in mijn eentje mijn angsten te lijf ga, heb ik ook het opmeten van de gaten zelf gedaan, met behulp van een hoop schilderstape :D.
Ik boorde braaf, kwam een heel eind, leek al snel door te schieten (ik verwachte holle ruimte, doordat het hol klonk als ik klopte, maar stuitte toen op iets waar ik niet door heen kwam. Om te voorkomen dat ik mijn huis aan gort zou boren, besloot ik de ervaringsdeskundige erbij te halen. Yolanda had 's avonds tijd en kwam even langs. Zij stelde voor om de boor op klopboren te zetten (slim plan, weer wat geleerd) en deed twee gaatjes voor om te checken of dat de oplossing was. De andere drie heb ik zelf gedaan en die van Yolan heb ik verder uitgediept.
Nu had ik wel een paar handen bij het vastschroeven dus dat was snel gepiept.

Hoera! Ik wist niet dat het klopboor-principe bij leeropdracht drie aan bod zou komen, maar ben trots het geleerd te hebben. Ik ben benieuwd wat leeropdracht vier gaat zijn. In mijn huis moeten nog wel gaatjes in mijn badkamer komen, maar of door tegels boren nu al aan bod moet komen??

maandag 5 juli 2010

Echo, echo, echo...

Vandaag de 20-weken echo. Yolanda ging met me mee en heeft een filmpje gemaakt van het eerste stuk van de echo. Even geduld, het kind komt echt in beeld :D.

Daaronder wat foto's van het kleine ding.
Overigens is het helemaal gezond verklaard (voor nu), en weegt nu 313 gram, wat prima is (volgens de verloskundige) en wat volgens Yolan gewoon aan de kleine kant is (moet ergens tussen de 300 en 500 gram zitten).
















maandag 28 juni 2010

Oefening baart kunst

Al jaren vraag ik anderen of ze gaatjes willen boren. Eerst uit gemakzucht maar later omdat ik het gewoon niet durf. Op de één of andere manier heb ik de irrationele angst ontwikkelt dat ik aan de andere kant van de muur weer uit zou komen. Beetje vervelend als de buren daar net hun dure tv of schilderij hebben hangen.
Ik weet het, kan eigenlijk niet gebeuren, maar toch. Het maakte dat ik zo zenuwachtig werd van het ding dat, die ene keer dat ik het in mijn vingers kreeg om het toch maar eens te proberen, het ding niet stil kon houden. Dat schijnt wel essentieel te zijn.

De afgelopen weken heb ik wat rust gekregen. Ik ben begonnen aan het ordenen van mijn papieren en ook heb ik het schilderen van mijn hal opgepakt. Inmiddels is het plaffondetje gedaan. Ik was het zat steeds op mensen te wachten voor sullige kleine boorgaatjes. Ik besloot dat het tijd werd het beest in de ogen te kijken.

Afgelopen week hing ik mijn 'mandjes' op voor mijn plastic zakjes. Er zaten handige plakstrips achter. Helaas lagen ze de volgende ochtend alweer op de grond, er moest dus geboord. In het muurtje tussen mijn washok en hal. En laat die hal nou nog niet geschilderd zijn. Dus als ik er doorheen boor, dan vul ik dat gaatje gewoon en schilder het straks gewoon weg.
Vijf dagen deze gedachte heeft me er van overtuigd dat ik het echt wel kon (proberen). Gisteravond was het zo ver. De boor, van Yolan en mij samen, gehaald en zonder hulp van Yolan (maar wel van de gebruiksaanwijzing) vier schitterende gaatjes geboord.

en ques what, geen gaatje in mijn hal te bekennen ;-)

Mijn volgende leeropdracht: gordijnrails in mijn slaapkamer...

maandag 24 mei 2010

Service!

Inmiddels is de 'zeker blijven-termijn' afgelopen donderdag al verschoven naar a.s. vrijdag en zelf denk ik dat dat wat voorbarig is. Op dit moment pakken ze me nog helemaal in met zwachtels en buisverbanden, handschoenen etc. Het lijkt me dat je toe werkt naar een thuis-situatie door dat soort hulpmiddelen af te bouwen of te vervangen door middelen die ook thuis te gebruiken zijn. Aangezien het vandaag pinksteren is, word ik morgen voor het eerst weer gezien door een arts De behandeling kan dan bijgesteld worden. Die behandeling start dan op woensdag. Vrijdag naar huis zou twee dagen overgangstijd betekenen, het kàn, maar kort is het wel, vond ook de verpleegkundig-stagiair die me vandaag in mijn pak hielp. Ik houd dus rekening met een langer verblijf.

Al kletsend met deze stagiaire vertelde ik over een gesprek wat ik met Elke de dag daarvoor had. Dit ging over het feit dat de kans om nog eens terug te komen op deze afdeling groot is voor patienten met mijn aandoening, en hoe moet dat dan als alleenstaand moeder. Zo'n kind is tenslotte geen kat die je gewoon voor drie dagen voer in zijn bakje doet en verder niet meer naar om hoeft te kijken. Natuurlijk hoop ik dat het niet nodig is, maar ik denk dat er dan wel een mouw aan te passen is. Afhankelijk van de leeftijd van het kind zou het wellicht een tijdje bij mijn ouders kunnen logeren of mee kunnen in de co-ouderschap van Tom. Tot mijn verbazing vertelde de stagiaire dat als ze nog klein zijn ook mee mogen. Je moet dan wel zelf(wie anders?) voor het kindje zorgen en er moet een één-persoons kamer vrij zijn. Ze vertelde dat er in de afgelopen vijf maanden al twee kinderen op de afdeling waren geweest. Deze waren vijf en negen maanden geweest en ze hadden er een bedje voor uit het WKZ gehaald.

Wie nu nog durft te beweren dat dit ziekenhuis geen service kent, roep ik NU op om langs te komen. Ik lig hier nog wel even ;-)

dinsdag 18 mei 2010

lichtpuntje

Inmiddels zien mijn benen en armen er wat beter uit. De wondjes die waren, zijn aan het helen. De jeuk was aan het eind van de middag en de avond wat erger, dus krijg ik nu ook 's middags mijn shot. Dat helpt redelijk. De arts was gisteren matig tevreden, ze zag nog niet heel veel verbetering, de verwachting is dat ik hier zeker tot maandag nog ben en daarna kijken we wel weer verder.

Gisteren heb ik een nieuwe kamergenote gekregen. Een dame van 52 met een infuus in haar voet. Ze is erg vriendelijk alleen vond ik de piepjes midden in de nacht om aan te geven dat het infuus leeg was en niet goed zat niet echt ideaal.
Verder is ze heel vriendelijk, eten we gezellig, gezamenlijk aan ons tafeltje en zijn we vanmiddag even beneden een kopje thee gaan drinken. Kortom een hele verbetering. Ze vertrekt op zijn vroegst zaterdag, en daarna is het pinksteren, dus ik verwacht niet meteen een nieuwe kamergenoot te krijgen tegen die tijd.

Overigens is ze hier al een tijdje, maar moest ze naar mijn kamer verhuizen omdat ze een kamer nodig hadden voor twee patienten met dezelfde aandoening. Inmiddels heb ik begrepen dat het om wespenallergie gaat en dat er dan dus een verpleegkundige constant bij moet zitten omdat die mensen opeens heftig kunnen reageren. Effecient dus om ze op een kamer te leggen. Nu begrijp ik het... jij ook mam?

woensdag 12 mei 2010

Ontsnapt tijdens weekendverlof

De arts kwam ook vanochtend weer even bij me kijken. We hebben afgesproken dat ik mijn behandeling (zo goed als) gaan voortzetten zoals hij is. We zouden dan maandag kijken hoe we verder gaan. Het weekend begint tenslotte morgen al en duurt hier vier dagen. Ondanks dat ik al verwachtte dat ik zondag nog wel hier zou zijn, kwam het toch een beetje rauw op mijn dak, die beslissing, nu al.
De arts zag mijn reactie en dus kon ik aangeven dat ik het zo jammer vond om de verjaardag van Wouter te missen. Geen probleem ik mocht (?) wel op weekendverlof, maar dan moet ik wel om 20.00 uur weer terug zijn, voor de laatste zalfronde. Ze zou even een aantekening maken dat zij toestemming gaf.

Ontzettend fijn natuurlijk, maar toch hè.... Ik krijg dan zo de neiging om pas maandagochtend terug te komen om te kijken of er dan later in mijn dossier staat 'ontsnapt tijdens weekendverlof'.

maandag 10 mei 2010

Medewerker?

Inmiddels lig ik nu al drie nachten in een ziekenhuisbed. Op zich bevalt het prima. Een iets minder zeurderige kamergenote zou welkom zijn, datwel. Gelukkig vertrek ze woensdag dus ik heb goede hoop.

Zondag kwam mijn moeder gezellig langs en hebben we de (zo goed bij mijn moeder passende) speurtocht door het ziekenhuis gedaan. We hebben de stilteruimtes en de tuinen bekeken. Ik hoop op iets mooier weer zodat het daar echt goed toeven gaat zijn.
Ook Kars en Gwen kwamen langs. We hebben even lekker wat gedronken en gekletst. En ik kreeg van Gwen een vaasje met kunsttulpen. Zij had ze gehad toen ze in het ziekenhuis lag. Bij deze is het doorgeefbouquet geïntroduceerd.

Vandaag kwamen Kees en Queeny me een bezoekje brengen. Ook ben ik snel weg van mijn bemoeizuchtige kamergenote gewandeld en heb een lekker glaasje cola gedronken (dat zit niet op de 'kar').

Ook erg gelukkig ben ik met mijn door mijn moeder en Kars (zonder afstemming, maar niet minder geslaagd) fruitmandje. Ik moest voorheen aldoor kiezen tussen een lekker toetje of mijn gezonde tweede stuk fruit op een dag. Een lastige keuze, toetjes-mens als ik ben. Nu kan ik beide nemen, hoera!

Mijn jeuk neemt overigens niet af maar toe, en ik heb ook het idee dat de behandelaars het een lastige puzzel vinden, zo met die zwangerschap. Ik ben nog steeds gehuld in mijn mummie-pak er zijn zelfs handschoenen bij gekomen. Gisteren heb ik geprobeerd of het 'over-pak' ook prettiger zat dan mijn gewone kleren. Omdat ze de broeken niet in mijn maat hadden en ik dus het gevoel had in mijn onderbroek te zitten als ik zat, bij staan ging het wel. Het leuke bij-effect van het pak was wel dat ik erg op een medewerker leek (met mummie-pak eronder dan ;-))

vrijdag 7 mei 2010

Opgenomen

Agelopen dinsdag had ik een spoedafspraak bij de dermatoloog. Ik zat er helemaal onder en kon nog net onder mijn oogleden door kijken. Probleem is dat ik het erg moeilijk vind om een balans te vinden tussen hoeveel eczeem schadelijker is voor mijn kind dan enorm veel hormoonzalven smeren. De arts stelde daarom voor mij op te nemen. Allereerst gaan we de huidige crisis bestrijden en daarna een behandelplan maken voor de maanden daarna.

Vandaag ben ik aangekomen in dit luxe hotel. Ik kan bellen, televisie kijken en internetten vanaf mijn bed, krijg drankjes aangereikt. Helemaal top. Ik heb alleen een ontzettend praatgrage kamergenote, je kan niet alles hebben.

De behandeling is al begonnen met mij compleet insmeren en in speciaal verband en hemdjes te hullen... nu zie ik er ook nog uit als een echte patient. :D

zondag 28 februari 2010

'Weekendje' Amsterdam

Afgelopen week heeft Yolan, Tom meegenomen voor een nachtje in het Botel in Amsterdam. Een hotel op een boot. Tom vond het reuze cool. Met een gratis pontje kom je dan op het centraal station uit. Tom genoot met volle teugen. Voor de gezelligheid ging ik (Roos) de eerste dag mee naar het Rijksmuseum. We hadden gereserveerd voor de kinderrondleiding. In eerst instantie leek het me een beetje saai, maar niets was minder waar.
Het bleek een theatervoorstelling en rondleiding in één. We gingen op zoek naar een specifiek meisje op één van de schilderijen. Dat ging best goed omdat we met behulp van een heel bijzonder praatkistje, konden praten met de kinderen op de schilderijen. Hierdoor werd er en passent goed naar de schilderijen gekeken (zien jullie mijn hondje ergens?) en veel geleerd (waarom drinken jullie bier?).
Niets zo leuk als een beetje spanning dus was er ook een mister mecapsul van het museum, die onze begeleidende dame het museum uit wilde zetten en natuurlijk ons praatkistje zou afpakken. Kortom veel vertier voor zowel de kinderen als ook voor ons.

De dag daarna zijn Yolan en Tom nog naar het Tropenmuseum gegaan waar ze ook een goede rondeleiding op de tentoonstelling over China en Qi hebben gehad, met veel leuke activiteiten voor kinderen.

Leuk dat musea meer moeite doen om het ook voor hen leuk te maken. Ik had gedacht dat het rijksmuseum echt nog een stap te ver zou zijn voor een kind van 6.

donderdag 28 januari 2010

Waterrat

Afgelopen woensdag zat ik in de auto op weg naar huis, toen ik mij bedacht dat woensdag de zwemlesdag van Tom is. Yolan zit dan altijd in de 'zwembadkantine'. In je eentje vaak een saaie bedoening dus besloot ik er maar even langs te rijden. Eenmaal daar schoot me te binnen dat het een kijkles zou zijn en dat Monique er dus ook zou zijn. Nu ja, hoe meer zielen, etc.

Tot mijn grote vreugde bleek het geen gewone kijkles maar zowaar proefzwemmen. Terwijl voor de zomervakantie bekeken werd of hij niet een klasje terug moest, bleek nu dat hij alle achterstand heeft ingehaald. Hij mag AFZWEMMEN!!! HOERA!

Zondag 7 februari wordt dit feestje georganiseerd. Precies op de verjaardag van Yolan. Helemaal mooi dus. Kortom FEEEEEEEST

en eindelijk van die stomme drijfspullen af bij het zwemmen...

's Avonds aan tafel prezen wij hem nog eens voor het feit dat hij al zo goed kan zwemmen en nu zijn diploma moest gaan halen. Ja, dat vond Tom ook, maar Roos was het best in zwemmen, want die heeft haar D-diploma...
Kijk en zo is het maar net...