maandag 10 januari 2011

Kramp!

De darmkrampjesblues is losgebarsten.

Eva jengelt met grote regelmaat tot ze kans ziet om een luier te vullen... Roos heeft het er moeilijk mee, want zo'n zielige hummel kan je als moeder toch ternauwernood met droge ogen aanzien en eerlijk is eerlijk, tis ook wel een hartverscheurend huiltje dat ze speciaal voor dit fenomeen ontwikkelt heeft. Zelfs buuv moet er van slikken.

Aan de andere kant zijn de ontwikkelingen ook wel prachtvol hoor. Lachen, je aankijken, mijn buurmeisje kan het allemaal al. En dat maakt haar nog veel leuker. Niet meer zo'n popje dat in haar mandje ligt, maar een echt mensje waarmee het al bijna mogelijk is om contact te maken. Nu nog lopen en praten en dan vind buurvrouw haar helemaal het einde.

Buurjongen is overigens al lang verkocht. Geen dag zonder Eva wat hem betreft. Ziek of niet ziek (zoals afgelopen weekend) Eva moet goedemorgen gewenst en geknuffeld. Huilt ze? Tom staat al klaar met de fop of lieve woordjes. Ook zijn knuffels (jawel, met één vingertje voorzichtig over haar voorhoofdje aaien) zijn inmiddels een beproefde Eva-trooster.

En Eva?
Die vind het allemaal best, zolang ze haar flesje maar krijgt, haar mamma hoort en géén darmkrampjes heeft.