zaterdag 12 december 2009

Gordijnen?

Nadat ik met moeite snotterend de nacht door was gekomen en ik wat bijgekletst had met Yolan, kon het echte werk weer beginnen. Ik had een goed idee wat ik wilde gaan doen: de werkbladen in de keuken schuren, de vloer voegen en verder gewoon het huis schoonmaken...

Maar zoals dat met planningen gaat, gaat het zelden zoals gepland.
Mijn moeder zou de gordijnen komen brengen en dus moest de rails opgehangen. Yolan zou dat doen, maar de rails was nog niet gekocht. En ow ja, als je dan toch naar de Gamma gaat, neem dan meteen hout mee voor het traphekje. Maar ja, daarvoor moest ik dus nog wel even meten...

In de Gamma gaat het natuurlijk ook niet zoals je wilt, de gewenste rails, was niet in vier meter te verkrijgen, dus moest ik weloverwogen een andere kiezen... zucht...

Toen ik thuiskwam, zat Tom lekker op mijn bank op zijn DS te spelen en had Yolan één van mijn badkamerkastjes op maat gezaagd, FIJN!

Yolan hebben toen gezamenlijk de rails in de voorkamer opgehangen, aan die voor de achterkant zijn we niet meer toegekomen.

Maar... wel hebben we de nieuwe hoezen over de banken gedaan en daar ziet het er meteen een stuk beter mee uit.

Sinterklaas

Afgelopen weekend vierden Tom en ik Sinterklaas in Dedemsvaart:
(ik moet denk ik nog wat oefenen in een ander programma om er een mooi geheel van te maken)









maandag 23 november 2009

Keuken


Het is al weer lang geleden dat ik geblogd heb. Voornamelijk omdat ik nog steeds niet heb uitgezocht hoe ik die foto's er nou op moet zetten...

Maar toch is er wel wat gebeurd de afgelopen weken. Ik heb de wanden voorgestreken en Kees en Annet waren zo lief om de tegels er op te plakken. Ik mocht op de vier kinderen passen, druk, maar ontzettend leuk.
Vervolgens heb ik de muur erboven geschilderd (2x) en de tegels gevoegd. De andere kant van de keuken heb ik inmiddels ook al twee keer geschilderd. Helaas zitten er wel wat strepen in, maar in een derde keer heb ik echt geen zin meer.

Ook hebben Yolan en ik de missende vloertegels erin gelijmd. Het werd spannend toen de derde tegel stuk ging. Maar ik heb nu nog precies één hele tegel over én een complete vloer :D.

Gisteren heb ik met Yolan de stopcontacten er weer opgezet, kan ik met een gerust hart alle stekkers er weer in stoppen: FIJN!
Ook heb ik de vloer voor een deel ontdaan van zijn beschermende .. tja wat was het eigenlijk.. folie/karton van de stucadoor. Na twee keer bezemen en een keer stofzuigen zag dat stuk er al stukken beter uit.

Ook heb ik gisteren nog even uitgeprobeerd of het schoonmaakmiddel voor de vloer werkt. Het zag er goed uit gisteren. Yolan heeft nog even geholpen om nog beter te schrobben. Helaas zag ik vandaag dat je na het opdrogen toch de keukenkastjes nog ziet staan... hopen dat de schrobmachine danwel de zon nog iets doet.

Kortom zodra ik de tegels echt goed schoon heb en de schuine delen onder de trap zijn geschilderd ben ik echt al een heel eind.

maandag 2 november 2009

Buurvrouw en buurvrouw op reis

  • Kom, laten we een weekendje weg gaan..
  • Jahaa, maar we hebben alletwee geen geld, dus dat kan niet
  • Heb je al op vakantieveiling.nl gekeken
  • Nog niet nee
  • Kan je bieden op een bon voor een weekendje Harz, met een beetje mazzel...

En jawel, voor bijzonder weinig mochten we drie nachten naar een mooi hotel in de Harz, mits we boekten in september of oktober. Natuurlijk bleek het één na laatste weekend al helemaal volgeboekt (herfstvakantie en iederéén kent die website kennelijk), dus gingen we het laatste weekend van oktober op pad. Mét kind.

Vertrek direct na schooltijd van Roos, dus zo rond de klok van 5 / half 6, volgens routeplanner ca. 5 uur rijden, dus net te doen. Half uurtje extra voor de stop bij Toms favo restaurant: maaaak vandaag mekdonnultsdag yeahhea yeah! Dus geplande aankomsttijd half 11.

Kars was de reddende engel, want de Tomtom wist niet zo zeker of we wel op weg waren naar de juiste plaats en het telefoonnummer dat op de site stond leek niet te kloppen. Dankzij een mailtje aan de hotellier werden we gebeld op onze handy (gunst, heet zo'n ding zo in het Duits?? Handig) en kregen we een prima uitleg. Tomtom bleek gelukkig niet gek, we zaten op het juiste spoor.
En met ons heel veel anderen!

Al met al hebben we drie riante files mogen meemaken en kwamen we uiteindelijk om 01.30 uur aan. De hotellier hadden we rond de klok van 11 al geïnformeerd over de rampenreis en de optie gegeven dat we zouden omkeren, zodat zij naar bed konden. Maar daar wilde onze duitse gastheer niet van weten: gewoon doorrijden, we wachten op jullie!! En inderdaad midden in de nacht werden we bijzonder vriendelijk welkom geheten en kregen we een superkamer! Balzaal met drie bedden, waar we zonder veel plichtplegingen in rolden.

De volgende morgen was Tom om een uur of 8 wakker (hoe doet zo'n kind dat, meteen klaarwakker en helemaal vrolijk? Mama en Roos hadden liever tot een uur of 11 geslapen en hadden nog heeeeele kleine oogjes) dus op naar het ontbijt. Daarna bleken we mazzel te hebben: er was in een nabijgelegen slot een roofvogelshow. Leuk! Digi camera voor Tom, eentje voor mama en daar gingen we. Het bleek een prachtige show. De roofvogels scheerden rakelings langs je hoofd en zoonlief ontpopte zich tot een rasfotograaf, die met zijn simpele toestelletje veel betere plaatjes maakte, dan ma met haar luxe geval. Talent is niet te koop, bleek wel weer.



Daarna het kasteel bekeken. Saaaai vond Tom, terwijl er in elke zaal iets leuks te doen was voor kinderen: ze hadden er duidelijk goed over nagedacht. Alleen de keuken







en de wapenkamer konden zijn interesse wekken, alle overige vertrekken waren niet boeiend voor een man van 6. Voor ons was het wél erg leuk. Een goed geconserveerd optrekje uit 1600 bovenop een grote berg.. je zag de ridders al aankomen stormen.

Rond de klok van twee werd het tijd voor de lunch. We hadden heel slim broodjes geïmporteerd om zo restaurant bezoek uit te sparen. Beleg zouden we wel bij een Aldi of Lidl halen.. helaas: alle winkels waren dicht. Of dat nu uit feestelijkheid voortkwam of gewoon de standaardtijden zijn in Duitsland, weten we nog steeds niet, maar onze enige optie volgens de mevrouw van het info-huisje bij het kasteel, was een Shell pomp verderop.

Op zoek naar de Shell dus. Dwalend door pitoreske dorpjes nam de honger toe en ook diesel bleek noodzakelijk. Al wat we vonden: geen Shell. Dus de eerste de beste inboorling aangeschoten en gevraagd naar een tankstelle (schouderklop voor Roos). Gelukkig had de meneer een duidelijke route voor ons, die ons linea recta naar de Shell bracht...

... en naar ons hotel, dat werkelijk NAAST de pomp bleek te liggen!!!
Hoe blond kan je zijn?!
In ieder geval hadden ze er heerlijke bockworst, dus met die lunch is het wel goed gekomen. Eten was sowieso een feest, want nadat Tom aan het eind van de middag nog even lekker geklommen en geklauterd had in een kinderspeelparadijs, besloten we om buiten de deur te eten. Een aziatisch specialiteitenrestaurant vonden we een mooie afsluiting. Heerlijk eten en afrekenen was echt grappig: met zijn drietjes hebben we 30,60 Euro uitgegeven voor een voorafje, een hoofdgerecht en wat drankjes. We hebben het nog even nagerekend, maar het klopte echt. Ongelofelijk.

De volgende dag besloten we tijdig huiswaarts te gaan, want een file gevoelige weg wisten we. Dat viel nogal mee. We hebben geen enkele file gezien en arriveerden dus rond de klok van 4 weer op het Klifrakplantsoen, met het gevoel dat we een hele tijd weg zijn geweest.

Fijn zo'n weekendje!

donderdag 24 september 2009

Knuffelmuur

Mijn keuken is inmiddels uitgegroeid tot een ware onneembare vesting. Een berg waar enorm tegenop gezien kan worden.

Iemand had dat heel goed in de gaten en vond dat er iets moest gebeuren. Waarom laat je die muren toch niet gewoon stucen dan ben je gewoon zo veel verder op weg...
Tja... dat is wel waar, maar geld ervoor is niet beschikbaar, dus ploeterde ik verder.

Nu wil het geval dat deze persoon zich als ontzettend lieve, geweldige geldschieter heeft aangediend. En daar ik het kamperen in eigen huis al wel iets zat begon te worden heb ik het met beide armen aangenomen.
Via via kwam ik aan het juiste mannetje.

Afgelopen maandag kwam hij even kijken hoe het er uit zag en hoeveel het zou kosten. Dit was een bedrag wat acceptabel was voor mij en de geldschieter en zodoende kon de beste man op DINSDAG al beginnen.

Dinsdag kwam hij voorstrijken zodat ik opeens mooie gele en roze muren bezat.

Woensdag werd nog een extra stuk muur voorgestreken en één muur gestuced. Helemaal geweldig. Hij liet me voelen hoe mooi glad hij het maakte. Ik kon er wat over blijven aaien. Een helemaal eigen knuffelmuur!!! en nog in mijn keuken ook!

Morgen komt hij weer één derde deel stucen en de rest voorstrijken, zodat hij vrijdag alles af kan maken.
Dan heb ik in het weekend dus al een keuken met mooie strakke knuffelmuren. HOERA!

Wel met een, deels, onafgedekte gleuf in de vloer... dat wel.. maar ik beloof jullie dat daar aan gewerkt wordt!

Foto's komen zo snel mogelijk als ik het kabeltje terug heb, dat ligt nu nog bij mijn ouders :S

Boetekleed

Goed tijd om het boetekleed aan te trekken. Jawel op 20 augustus waren Willem en Theo zo lief om mijn vloer in orde te brengen. Ik hoefde alleen nog maar wat cement erop te gooien. Nu kan ik natuurlijk allemaal smoesjes bedenken:
* zoals dat ik eerst nog cement moest bijkopen
* en dat ik dat razend eng vind omdat ik nog steeds bang ben verkeerde dingen te kopen
* dat Yolanda me zou helpen omdat ik het OOK eng vind (vraag me niet waarom) om de goede dikte te maken en het er op te gooien.
* dat Yolanda even geen tijd had en het dus wat langer duurde
* dat andere dingen soms gewoon leuker zijn.

Nu ja, al met al moet ik zeggen dat er dus nog niks is gekomen van dat cement. En ja, ik schaam mij diep. Sorry Willem en Theo, harde werkers...

... jullie wel...

Hoe een keuken praktischer maar niet mooier werd

T'is natuurlijk alweer schandalig lang geleden, maar op 20 augustus (ja die belachelijk warme dag) hebben Willem en Theo een sleuf in mijn vloer gefreezd. Zodat ik zo meteen niet mijn keuken in het zonnetje heb en mijn eettafel in de schaduw van mijn keuken.

Wel spannend want mijn vloer bleek niet zo dik. Er onder zat piepschuim, dus de leidingen konden ook niet onder de vloer door en Willem wilde niet de vloer helemaal doorfreezen omdat je dan het risico loopt/liep dat de hele vloer zou breken.
Bovendien moet de afvoer aflopen dus eigenlijk laag liggen waar hij nu is en hoger liggen aan de andere kant, een klein beetje is voldoende. En Willem vond het verstandig om een redelijke maat buis te gebruiken ter voorkoming van verstoppingen. Uiteindelijk is het hem gelukt om een goede maat buis is een heel dun vloertje te leggen. Hoera voor Willem en Theo.

Ook de twee waterleidingen (warm en koud) liggen nu netjes in de gleuf. Verder kwam Willem op een grandioos idee. Hij vertelde me dat huizenbouwers altijd lege leidingen in de vloer leggen voor het geval je een extra groep erbij wil (zeg ik het zo goed Willem). die leidingen komen dus uit in de meterkast maar zijn gewoon leeg. Je kan zien waar ze uitkomen omdat er dan een blauw dingetje in de muur zat. Willem heeft goed ingeschat waar hij door de vloer zou lopen en gezorgd dat hij de leidingen daar langs liet lopen. Hij heeft daar die buis doorgeknipt en die verlengd en naar de goede kant van de muur laten lopen.

Hij komt nog een keer langs om er de echte elektriciteit door te trekken. Toen alle leidingen lagen ging er op sommige plekken specie overheen, op de overige plekken zware zakken met (jawel door mij gevuld) puin. Zodat de leidingen goed laag in de gleuf zouden blijven liggen. Willem heeft me op mijn hart gedrukt dat de zakken er pas af mogen als de specie echt helemaal droog is, dan kan ik de andere plekken vullen met specie en dan later de nieuwe tegels er weer op doen. Kortom het is gelukt!!! maar nog niet helemaal af ;-) en dat allemaal op de meest hete dag van het jaar. Hoera voor Willem en Theo.

zondag 9 augustus 2009

Ding dong

Ding dong... even keek ik verbaast op? de deurbel? Yolan staat boven de trap af te krabben en Tom is bij Monique, we verwachten geen hulp. Wie kan er in godsnaam nu op die bel staan te duwen?

Het blijkt de buurvrouw die al tijden aan had gegeven wel te willen helpen en laatst al even had geholpen bij het afschilderen van het badkamerplafonnetje. Of ze nog kon helpen. Lang leve de burenhulp!
Even later stond ze, net als ik, op een trapje in de keuken de muur af te krabben.

Langzamerhand begint er enigzins schot in de zaak te komen. De woonkamer is nu helemaal gewit aan alle kanten. Ondertussen had ik besloten dat het maar een open trap moest worden naar de bovenverdieping en dus hebben we die ook ontmanteld (LEUK!!! want zo gedaan en meteen duidelijk resultaat).

Yolan is nu dus bezig met het afkrabben van de trap. Zodra dat gedaan is, kan hij geschuurd en dan is het meest stoffige werk voorbij en zou ik er in principe kunnen gaan wonen. Maar een geschilderde trap is natuurlijk nog fijner ;-)

Ik moest daarom gisteren kiezen tussen, de vloer op de bovenverdieping schoonschrobben, toch maar proberen de hal te witten en hopen dat het afkrabben van de trap boven niet teveel nare bij-effecten zou hebben, of het afkrabben van de muur in de keuken. Zoals ik al schreef koos ik voor het laatste. Het is K*-werk en schiet voor geen meter op, maar moet toch gebeuren en steeds een klein beetje maakt dat het zometeen af is, toch?

Vandaag ga ik weer verder afkrabben. De gelijknamige tante van Yolanda belde net dat ze de tuin kwam doen, schilderen was niet zo haar ding zei ze.
Mijn vader was van de week al geweest om de heggen te knippen en is een ontzettend eind gekomen. Maar in een door kluswerkzaamheden verwaarloosde tuin/tuinen is nog steeds veel te doen. Ik ben benieuwd hoe mooi het er aan het eind van de dag uitziet...

woensdag 29 juli 2009

wit, wit en nog eens wit

HOERA! Zondag hebben Elke en Marc me geholpen met witten. Ze zouden na het uitslapen deze kant uit komen. Daarom was ik 's ochtends begonnen met het 'verfklaar' maken van de woonkamer.
Yolanda en ik hebben het héle dunne zeil uitgerold en vast geplakt. Dat kostte iets meer tijd dan ik dacht, want toen dat nog niet helemaal klaar was, waren de hulptroepen er al.

In eerste instantie leek het erg lastig te dekken en hoopten we op één wand af. Het werden er drie! HOERA!

Yolanda had ondertussen samen met Monique keuken-elementen opgehaald. Helemaal mooi vond iedereen ze (en ik niet in de laatste plaats).

De oude keuken was de dag daarvoor verkocht en is maandagavond is hij er door ze uitgehaald. De kleine kastjes zijn in mijn schuur opgeslagen en de grotere delen komen ze vanavond halen.
Toen Yolan en ik zondag nog eens goed naar de keuken keken kwamen we tot de conclusie dat het eigenlijk handig zou zijn als de keuken op de andere muur zou zitten. Na de bouwvak gaan we kijken wie de leidingen in de vloer kan freezen. (15 augustus pas... blèh, had ik het maar eerder bedacht).

Kortom, het lijkt weer wat op te schieten. Vandaag ga ik weer lekker verder. enne ja de foto's komen, zodra ik mijn kabeltje voor mijn telefoon weer heb gevonden.

woensdag 22 juli 2009

Kijken, kijken...

Spannend!! Er komen kijkers.
Morgenochtend om 9 uur staan ze al op de stoep om de keuken te bewonderen. Als ze het wat vinden hebben we tweederde van de nieuwe keuken terugverdiend en dat zou heeeeel mooi zijn. Dus vandaag moesten we opruimen en schoonmaken. De hele keuken is aan kant, ik heb me suf geboend op aanrecht, gootsteen en kookplaat, ze glimmen je tegemoet! Fingers crossed, wij gaan voor kijken, kijken WEL kopen.

Verder werd het tijd om iets aan het plafond in de woonkamer te doen. Er moesten gaten gedicht (jawel van de bewuste rozetten: hangen aan 1 schroef, maar wel 4 gaten in het plafond boren) en langs de trap is er een muurtje verdwenen en moest het spackwerk dus worden gerepareerd. Dat werd een spannende klus. Gewoon spack spuiten bleek niet mooi, je bleef het naadje zien. Dus nu eerst een soepele overgang geplamuurd met gatenvuller en dan morgen spuiten. Ik ben benieuwd wat het wordt, maar het voorwerk ziet er veel belovend uit.


Roos had vandaag gepland om 2 muurtjes te latexen,
maar voor ze kon beginnen moesten er nog allerlei schroefjes en spijkers verwijderd worden (schitterend werk, want dan ontdek je in ene dat de buurman ook kans heeft gezien om kit IN pluggen te spuiten...), enge randjes worden afgeplakt en bovendien moest de trapleuning van de muur. Maar het benodigde sleuteltje kon ze niet vinden en das niet zo gek, want dat had ik in een grote zak zitten waarmee ik aan het motorsleutelen was geweest. Toen we die er eenmaal bijhadden was het zo gefikst. Al met al is het bij een muur gebleven (maar wel de lastigste van het gangetje boven), dus morgen moet er eentje extra gedaan worden.

Goed nieuws: het verfwerk van gister blijkt tegen alle verwachtingen in toch in één keer te dekken, dus dat scheelt weer enorm!

Al met al beginnen we langzaam op stoom te komen... maar hulp blijft bijzonder welkom!!

dinsdag 21 juli 2009

'T is weer begonnen die mooie zomer!

Jahaa, vandaag moest het echt.
Vorige week kon ik op de camping maar niet goed tot rust komen. Ik had het gevoel te verzuipen in al het kluswerk dat er nog moest gebeuren. Volgend schooljaar een nieuwe groep (groep 7) en een studie beginnen, dan heb je het op zich al druk zat. Klussen zit er dan niet meer in en bovendien wil ik er dan ook wel gewoon wonen.
Kortom om tot rust te komen maakte ik een ruwe opzet voor wat nog geklust moest worden en wanneer dan. Thuis gekomen heb ik dat in een mooi overzicht gezet:



en vandaag was het dan zo ver... ik ging weer beginnen. Ik heb me terug getrokken in de gang boven. Op mijn lijstje stond het plafond, maar ik heb ook nog een heel stuk muur meegenomen. Ik had de verf aangelengd met water, nadeel is dat het nu niet meer in één keer dekt. Morgen dus nog een tweede keer. Kortom ik was best tevreden over mijn eigen vorderingen.
Voor morgen staan officieel twee van de muren in de gang op het programma. Maar misschien dat ik ze gewoon allemaal doe, zodat ik de dag erna tijd heb om er een keer over heen te gaan.

Yolanda heeft drie stellingkasten van de Gamma (bedankt Kees) in elkaar gezet. Ze staan mooi solide en op elke plank kan 175 kg. Dus als we nog eens verstoppertje spelen...
Ook de planken boven de wasmachine hebben nu een klein holletje waar de plankdrager in valt. En als laatste heeft ze zich gebogen over de drempel. Dat wil zeggen de scheiding tussen gang en washok. Zoals eerder geschreven had de buurman de tegels gewoon in zijn geheel laten liggen en daarover het laminaat gelegd en daar weer bovenop een strip. Ik wilde echter liever dat de deur zonder klemmen open zou kunnen en dus heeft Yolan destijds de tegels ingefreesd en daarna delen weg gebikt. Eén stuk tegel ging daarbij aan gruzelementen. Vandaag heeft ze dat stuk weer netjes geplakt en op zijn plek gelegd, daarna weer een mooie strip erover heen... net echt.

Na de lunch belde ik de vorige eigenaar van mijn wasmachine om te vragen hoe dat ding open moest. Al weken heb ik mijn hoofd erover gebroken. Er was een knopje open, maar als je er op drukte gebeurde er niets, ook niet als je eerst op het 'aan' knopje drukte ook zat er geen handvat aan de deur. Kortom... leuk zo'n ding maar die gaatjes in de trommel zijn te klein om mijn kleding doorheen te proppen.
Vilay (vorige eigenaar) gaf het advies eerst een flinke klap op het deurtje te geven. Werkte dit niet dan moest ik aan een touwtje trekken dat links onder in het apparaat achter een 'weg-werk-plaatje' zat. Zo gezegd zo gedaan. De klap haalde niks uit... (nee het lag niet aan mijn klap want bij die van Yolan deed die ook niets) Het touwtje werkte wel, dus hebben we het 'weg-werk-plaatje' er maar niet meer op gedaan. Toch ben ik erg blij met mijn wasmachine-en-droger-in-één. En als dit het enige euvel is.. ach er zijn ergere dingen.

Al met al is het washok dus nu de enige compleet af en ingerichte ruimte in het hele huis. Stiekem is dat wel fijn want het maakt dat we alle spullen die hier in de gang staan en op de trap hangen mooi in de stellingkasten kunnen hangen en staan. Daardoor wordt het op nummer 18 ook weer een stuk leefbaarder.

Hoera, voor Yolan vandaag!

maandag 22 juni 2009

HOERA! hij is af, riep ik door de telefoon naar Yolan. Eindelijk was mijn slaapkamerplafond af. Wat een rotklus zeg. Ongeveer twee weken geleden had ik de helft gedaan. Het was spannend of je een 'naad' zou gaan zien. Om tien uur 's avonds was ik klaar en er klaar mee.

Tien uur 's avonds, omdat ik pas om een uur of vijf was begonnen. Dit omdat ik altijd moeite heb met starten als ik al weg ben geweest. Daarom had ik zaterdag al mijn 'uit huizige activiteiten gepland'. Ik was even bij Monique gaan kijken en had de kadootjes van Anne en Maartje langs gebracht. Bovendien was ik de dag begonnen met het schilderen van mijn, eerder die week geschuurde, ladenkastje. Toen ik zondag er bijna aan toe was om te gaan beginnen belde Yolan. Ze stond in Den Haag met Maria en haar motor. Ze was blijven slapen bij een vriendin en had de motor daar geparkeerd. Blijkbaar vonden Hagenaren het ook een mooie motor. Gelukkig had ze een extra slot waardoor ze hem niet hebben meegenomen maar haar complete contacslot was verdwenen en dat start zo onhandig.

Dus Roos ging gewapend met haar ANWB pas richting Den Haag, zonder TomTom want die was al even daarvoor een keer gejat in Lombok :( In Den Haag belde ik met de ANWB die mij vertelden dat ze niet konden komen omdat ze bij vernieling niets konden doen.
Yolan belde en het was geen probleem (prik mij maar lek).

Maria en ik wisselden van motorkleding zodat er geen argwaan/discussie zou ontstaan en de uiterst vriendelijke meneer van de ANWB liet Yolan zien hoe dieven zo'n ding dan starten... met een schroevedraaier. Helemaal gelukkig sprongen Maria en Yolan weer op de motor op weg naar de vaderdag van Kees.

Ik stapte weer in de auto en was drie uur na vertrek weer thuis. Tja en toen was ik dus toch weg geweest... en dan moet ik eerst acclimatiseren. Gelukkig had Yolan beloofd de verloren tijd in te halen en kwam dus om vijf uur mee schilderen. Zij heeft de badkamer voor haar rekenening genomen en is nu al bijna op de helft. Je kunt nu al zien hoeveel beter het er van wordt.
Doordat Yolan in de badkamer bezig was en steeds aanwezig om kort mee te kletsen als mijn been begon te trillen heb ik die dag het plafond af gekregen. HOERA!

dinsdag 9 juni 2009

"Ik ben al bij level 2"

"Ik ben al bij level 2, mama, kijk maar!" riep Tom zondag. Hij was druk doende de kinderkamers van hun behangetje te ontdoen. Samen met Yolan maakte hij er een spel van en als de baan van boven te onder was, was je bij level 2. Vet cool zo'n spel natuurlijk. En Roos is er ook blij mee, want zo gebeurd er nog eens wat in die kamertjes.
De uren daarvoor had meneer heerlijk op zijn Nintendo DS zitten spelen. Hij was bij ons op bezoek. In zijn Monique-weekend.

Monique was zo lief om mijn slaapkamer onder handen te nemen. De dag daarvoor had ik al anderhalve muur gewit. Monique heeft echter een razend tempo en had in een middag de andere muren en een deel van het plafond gedaan.
Helaas bleek 's avonds dat de het plafond vlekkerig was geworden en dus nog eens moet. Bovendien had de buurman op één van de muren een plankje opgehangen. De gaten had ik al gedicht. Hij wilde het plankje natuurlijk compleet waterpas, dus had hij voor zichzelf een ongeveer één meterlange rode viltstiftstreep gemaakt. Hartstikke handig, behalve als je hem wil wegwitten. Die muur moet dus ook over.

Yolan is ook enorm productief geweest. In het washok heeft ze een vloertje gelegd en een langere afvoer voor de wasmachine (hopelijk geen waterschade meer) gemaakt. Ook heeft ze rails opgehangen voor de planken aan die kant. Kortom ziet er weer helemaal tiptop uit.

We moeten nu nog een oplossing voor de andere muur verzinnen. De planken hadden we al gekocht. We bedachten alleen dat de buurman waarschijnlijk zelf het muurtje van gipsplaten heeft gemaakt zonder rachelwerkje, want ja, dat kán best hoor. Hierdoor heeft het muurtje erg weinig stevigheid en om daar nu zomaar vier zware planken aan te hangen (met mijn zooi natuurlijk) lijkt ons niet zo verstandig... Iemand een mooie, goedkope oplossing???

donderdag 4 juni 2009

Watervlekken en pinksterkorting

Afgelopen zondag heb ik alle wanden van het washok geschilderd. Schitterend wit zijn ze geworden. Stukken beter. Het nicotine-gele plafonnetje stak er schril bij af... maandag heb ik dat dus ook onder handen genomen en nu , nu is het netjes. Nu ja, op de vloer na natuurlijk, want daar moeten de tegels nog afgeslepen worden en de muur achter de wasmachine baart ook nog wat zorg. De watervlekken komen door de latex heen.

Nu is dat niet zo heel erg, er komt immers een wasmachine voor te staan?! Maar wat heeft die watervlekken veroorzaakt? Kijk de buurman heeft de afvoer zelf aangelegd en dat is een angstig idee. Het kan natuurlijk zo zijn dat hij een fout heeft gemaakt (ja echt, dat kán) en dat er daardoor bij de eerse wasbeurt een plons water op de muur terecht is gekomen en dat hij het daarna helemaal zelf hersteld heeft en alles nu naar behoren en zonder lekken werkt... dat kán. Maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat er een kleine permanente lekkage is. Of -en dat lijkt gelukkig waarschijnlijker- dat buurman de afvoer niet hoog genoeg heeft gemaakt en dat de afvoer de hoeveelheid water dus niet kan verwerken, dat kán ook.

Maandagmiddag ging Tom lekker bij Jordi spelen en zijn Yolan en ik uit shoppen gegaan. Yolan had al een rondje Gamma gedaan, want de 2e pinksterdag actie was bijzonder interessant: 20% korting op een artikel naar keuze (en op alle zelfde artikelen ook) en had daarbij ook nog een direct-korting-bon gekregen, de tweede keer hadden we opnieuw grote korting want natuurlijk een extra kortingbonnenboekje meegenomen tijdens ronde 1 en hebben we de planken voor het washok op maat laten zagen.

Vier planken één keer doorzagen, zou met zo'n Gamma machine zo gebeurd moeten zijn, maaaaar... de Gammaboy die het zagen voor zijn rekening moest nemen, kwam aanlopen met een oudere man die een compleet chinees theehuis wilde bouwen met alleen pen-gat verbindingen. Zijn zaagwerk duurde eindeloos en om de irritatiegraad naar ongekende hoogte te stuwen vond de oudere meneer het nodig om voortdurend op te merken dat het nog héél lang zou duren. Én bedankt hè! Bovendien stond ik me in mijn eentje op te vreten, want Yolan was op boorhamerjacht. Die van haar had het opgegeven.

Wachten duurt per definitie te lang, maar toen Yolan terug kwam met een aardig exemplaar, zag ik mijn kans: eindelijk zou ik mede-eigenaar worden van een STOER stuk gereedschap. Ik stelde voor om hem samen te kopen, aangezien de meeste gaten in mijn beton geboord zouden moeten worden.. Na samen nog een grondig onderzoek gedaan te hebben op basis van Yolan's voorwerk, hebben we -met 20% korting- de mooiste boorhamer gekocht die je je kan bedenken.

Na de Gamma zijn we langs Carpetland en de IKEA gerend, want daarna moest kind opgevist worden bij zijn vriendje. Bij Carpetland hebben we ons verbaasd over de commerciële vaardigheden van de verkoper. We wilden natuurlijk een couponnetje hebben en op de 4 meter lange coupons gaf Carpetland 30% extra korting.. Nu hadden we maar een stukje van 3,50 x 2 nodig en dat vonden we ook in een prachtige tint, kosten slechts 50 Euro. Er achter stond een stukje van 4 x 2, maar dan in de lengte gerold en in een lichtere kleur, verder identiek. Kosten daarvoor 40 Euro. En de verkoper legde ons uit dat het verschil natuurlijk in die 50 centimeter zat..... Anyway, we kochten de lichtere variant.

Ikea in met het doel overtrekken voor de bankjes te scoren en een trapje voor school. We liepen na 15 minuten weer naar buiten met allerhande schoonmaakattributen en een slakom. Het trapje bleek uitverkocht en onze hersens waren duidelijk niet aanwezig: de overtrekken zijn we faliekant vergeten...

Vandaag was een prima dag.

woensdag 3 juni 2009

Vocht

Zondag voelde ik me lamlendig, ik had he-le-maal geen zin in klussen. Roos was er niet veel beter aan toe, wat tot gevolg had dat we de ochtend verlummelden totdat Tom bij Jordi ging spelen. Familylife was geen excuus meer, we móesten.

Dus stond ik een half uur later op nummer 20 om me heen te kijken en voelde ik me per minuut somberder worden. De keukenmuren kwamen op me af, zou je kunnen zeggen. Wéér lijm afsteken en stuc verwijderen: BAH. Daarom eerst maar een wat meer motiverende klus opgepakt: het verwijderen van alle plastic elementen uit de badkamer. Eerst even de houten kastjes naar buiten gedragen (dat alleen scheelde al de wereld) en daarna alles van de muur geschroefd dat beige en plastic was. Fotootjes van de nog intacte zaken gemaakt zodat we ze op marktplaats kunnen zetten.. er is altijd wel weer een gek die beige het einde vind en op jacht naar koopjes is. Dat gaf energie, dus vol vaart verder met de muur.

Roos was ondertussen aan het krachtpatsen: de laminaatvloer moest uit het washok verdwijnen. Vooral omdat de buurman kennelijk niet voldoende laminaat overhad om de HELE vloer ervan te voorzien, mogelijkerwijs omdat hij laminaat had gebruikt om van de open trap een dichte te maken (Nee, we hebben nog niet durven kijken hoe vast die trapborden zitten). Het bleek dat de buurman onder de vloer zo'n groene onderdekvloer had gelegd. Inderdaad, normaal alleen te gebruiken bij het leggen van vloerbedekking.. Zoals te verwachten was: de vloer eronder was klammig en het rook naar natte honden. Er ontstond een accute noodzaak tot luchten, deuren open dus...

Aan het eind van de dag was de vloer eruit en bleken de gangtegels half door te lopen in het washok (dus die moeten we nog wegslijpen), was de badkamer enorm opgeknapt en de keukenmuur nagenoeg lijmvrij.

Tommetje opvissen, sufknuffelen en na het badderen in bed stoppen, daarna eten met een heel tevreden gevoel.

dinsdag 26 mei 2009

Niks

Oh oh, de eerste dag helemaal niks gedaan... Roos niet en ik ook niet. Dat voelt niet goed hoor! Maar niks gedaan is natuurlijk niet helemaal waar:

Roos heeft vandaag groep 7 getemd, want haar collega was op schoolbezoek elders en was godsblij toen ze daarna thuis op de bank kon ploffen met een filmpje. Soms moet je echt even in je eentje acclimatiseren na een dag van die ellendepukkeltjes..

En ik heb half Nederland doorgereisd. Ik begon mijn dag in de schier eindeloze file tussen Utrecht en Amersfoort om uiteindelijk een uur te laat in Groningen te belanden. Daarna een afspraak in Amsterdam en om half zeven huiswaarts en dus in de file tussen Amsterdam en Utrecht.. We zijn te rijk met zijn allen: zoveel auto's op de weg, dat kan niet goed zijn (maar nee, ik ga die van mij er ook niet om laten staan). Ik ben óók blij dat ik nu op de bank ben neergeploft en heb in het geheel geen fut om muren te gaan afkrabben, dat komt dit weekend wel weer.

Kortom een dagje niks voor Buurvrouw en Buurvrouw!!

zondag 24 mei 2009

Tegeltje tegeltje aan de wand.....

BRUIN waren ze, bruin en tot zeker 1 meter 50 hoog tegen de muur geplakt. Stijlvol vloekend met het bruin van de vloertegels en de houten keukenkastjes. Van Roos begreep ik dat Riekje nog had geopperd om ze te verven, maar Roos besloot dat als ze een zwembad had willen hebben om in te wonen, ze er wel eentje gekocht zou hebben.... het scheelde niet zo heel veel in de keuken. Dus de tegeltjes moesten eraf.

Gelukkig had de buurman ze helemaal zelf geplakt en waarschijnlijk met dezelfde lijm waarmee hij de rozetten van de woonkamer had vastgeplakt. De breekhamer kon dus in zijn koffer blijven en met een steenbeitel en vuistje ging ik aan de slag. Na een dag waren de muren die kaal moesten worden kaal en kon ik het één kilo wegende vuistje nog maar met moeite omhoog krijgen. Natuurlijk was er wel een tegenvaller (zoals dat hoort bij klussen) want het muurtje naast het beruchte doe-het-zelf-trapkastje bleek dus van gips en ging aan diggelen.

Het plan om alle muren te laten stucen hebben we inmiddels aan de dijk gezet, want veuls te duur. In plaats daarvan wordt het behangen (wie oh wie meld zich aan??) met glasvezelbehang, das leuk om te zien, goed te verven, goed schoon te maken, je ziet er geen scheurvorming in en bovendien kost het een stuk minder. Ideaal.

En als er dan geld overblijft... dromen moet je durven uiteindelijk... dan zoeken we op marktplaats een andere keuken uit. Eentje die wél heel is en die wél mooi is en die net zo goed werkt als deze en dan ga ik weer een dag tegeltjes tikken, net zo lang tot ze allemaal weg zijn..

Mijn eerste keer...


Vandaag heb ik voor het eerst een muur met latex bestreken. Eerlijkheid verdient te zeggen dat ik bij mijn flatje destijds voor de coordinatie heb gekozen. Ik had niet zoveel vertrouwen in mijn eigen schilderskunsten...

Nu ik inmiddels de kwast al regelmatig ter hand genomen heb bij van alles, vond ik het tijd om ook de roller te gaan hanteren. Yolan had me overigens al wel een beetje de goede kant op geduwd, de eerste dag riep ze al dat ze vond dat ik maar vast de slaapkamer moest gaan witten want dan was die vast af.
En geheel mijn zelfstandigheid bevorderend stuurde ze me na een klein beetje meedenkerij, alleen naar de Gamma om alle spullen te kopen. Pfff... ik vraag me bij alles af of het niet te duur of slecht spul is. GEK word ik van mezelf.

De eerste dag had het muurtje echter een hoop tijd genomen en was van de latex niets terecht gekomen. Vandaag (zondag) wel. Ik kon er niet meer om heen. Wel hadden we samen besloten dat het verstandiger (en gezelliger) was om met het washok te beginnen. Dan kon ik even oefenen met de roller.

De buurman had echter een zestal planken opgehangen in dit hok. en planken moet je goed vastzetten. Bij voorkeur met schroeven van vijf verschillende grootte. En als je zo'n grote plank met twee kleine plankdragers vast zet dan hangt zo'n ding scheef... maar dan zet je er toch gewoon twee grote plankdragers bij? Half over de kleine heen, toch?
Na een plank of drie vond ik opeens puntjes van schroeven in de muur... Bleek hij te lange schroeven te hebben gebruikt in de schuur...
Al met al heb ik twee kleine muurtjes kunnen witten, vandaag.

Maar hé, ik vind nu wel dat ik ook kan 'latexen'.

De muur eruit

"Weet je wel zeker dat je die muur eruit wil hebben?" vroeg mijn moeder toen we een paar weken geleden door mijn (toen nog toekomstige) huisje liepen. "Ja, dat weet ik heel zeker."
Het ging om een loos muurtje naast de trappen in de woonkamer ongeveer vier centimeter van de trappen zodat je er nooit met je stofzuigerslang tussen zou kunnen. Bovendien hielden mijn erg aardige oud-buren en vorige bewoners erg van mooie Marokkaanse sterren en hadden ze er daar drie van uit deze gipsmuur gezaagd.

Dus wist ik het zeker, die muur moest er uit. Terwijl ik af en toe wat gaten vulde in mijn slaapkamer, freezde Yolan de muur in blokken en zaagde ze één voor één uit.
Tom was met een vriendje mee naar het bos tot een uur of vier en daarna bleef het vriendje bij ons slapen, wat betekende dat we bijna geen kind aan ze hadden.

Dus zwoegde Yolan voort op het zagen en freezen, en deed ik mijn best alle blokken zo snel mogelijk in de voortuin te leggen. Het lijkt erop dat we wonder boven wonder de vloer redelijk hebben kunnen behoeden voor nare krassen en putjes, maar het stof moet nog worden weg gesopt...

Tijdgebrek

Roos heeft een huis. Gekocht van onze buurman.

Onze buurman is een doe-het-zelver en dat zie je. Hij heeft van alles gedaan in huis. Een voortvarend klusser zeg maar. Alleen als het op afwerken aan komt, blijkt nu dat buurman vaak tijd te kort kwam.

Laten we zeggen dat je een trapkast wilt maken... dan kan je natuurlijk een mooi muurtje bouwen en daar een deur in maken.. dat kán. Maar je kan óók een Ikea kastje schuin afzagen, dat onder de trap zetten, plankjes tussen muur en kast proppen totdat de zijkant gelijk staat met de trap en er dan een gipsplaat tegen aan spijkeren... dat kan ook en het ziet er prima uit hoor!

En als je de afvoer van je wasmachine wilt aansluiten op die van je toilet, dan kán je natuurlijk een buisje door je muur boren en netjes aftimmeren, maar je kan ook proberen om het onder de grond te frummelen en er wat tegels overheen plakken, dat kan ook.

En hoe bevestig je afwerklijstjes van aluminium?? Neeeeee niet met schroeven! Natuurlijk niet, das wel mooi, maar dat duurt wel lang hoor. Je kan veel beter even de kitspuit pakken en de boel gewoon vastkitten, scheelt plenty tijd.

Het allermooiste was wel het moment waarop we besloten dat de schitterende rozetten in de woonkamer toch het plafond moesten verlaten. Met angst en beven gingen we aan de slag, want buurman had ons gewaarschuwd: geschroefd en gelijmd had hij ze! Dus geteisterd door visioenen van kaal betonnen plafonds draaide ik de eerste schroef los...

...gelukkig stond Roos naast me en kon ze de rozet nog net op vangen voordat hij op het laminaat aan stukken viel. De lijm had kennelijk niet gehouden en de drie andere schroeven waren te klein voor hun plugje. De buurman had het vast druk gehad.

Blij waren we, dat wel, want afgezien van 4 boorgaten per rozet is er niets te zien op het plafond! Dus das opvullen en netjes witten.. tadaaa!

Notaris

Woensdag 20 mei om 14.00 uur raakte ik in paniek. Ik moest me nog omkleden en naar de notaris fietsen, en daar dan ook nog netjes en niet bezweet om 15.00 uur aankomen.

Gelukkig was ik om 14.30 uur startklaar om te fietsen... dacht ik. Zwemkaart van Tom zoek. Die had ik speciaal bij Monique in de Dierenwinkel opgehaald zodat hij na zijn schoolreisje meteen door zou kunnen, maar op dat moment was hij dus zoek...

Monique wist te voorkomen dat ik echt in paniek zou raken en gelukkig vond ik hem in mijn auto terug. Maar inmiddels was het toen wel 10 minuten later en ging ik toch maar heel ongezond per auto. Waardoor ik weer 10 minuten te vroeg bij de notaris voor de deur stond.
Later bleken de verkopers ruim 10 minuten te laat, ik had dus best per fiets gekund.

Verder is zo'n overdracht bij de notaris eigenlijk bloedsaai.
Behalve dat de verkopers me nog vertelden dat het weghalen van de stickers op de deuren mislukt was omdat de verf meegekomen was. Afgesproken werd dat ze het zondag nog een keer zouden proberen in orde te brengen. Ook hielden ze nog even 1 sleutel zodat ze de electrastanden nog even konden checken.

Toch blij wandelde ik uiteindelijk de deur weer uit.

Later bleek Tom overigens zo moe te zijn dat de zwemles maar overgeslagen werd voor een keer.


Maar hé, ik ben wel huiseigenaar!