zaterdag 10 december 2011

Fietskarretje

Van Kees en Annet kreeg ik laatst hun fietskarretje. Het lijkt mij ideaal om op die manier Eva mee te nemen naar vriendinnen die in de stad wonen en er wat langer te blijven. Er is dan genoeg plek voor slaaptentje, speelgoed, luiertas etc. Ik krijg het nog niet voor elkaar om het babyschelpje er in te monteren. Vandaag probeerde ik hem eens uit met Eva er gewoon zittend erin. Op de terugweg had ze het kussentje achter haar rug, maar eigenlijk zit ze dan weer wat krap. Kortom, we zijn er nog niet.
Op de heenweg had ze dat kussentje niet nodig. Ze zat erg krap door alle bagage die we bij ons hadden:


kerstkado

Het is er natuurlijk nog wat vroeg voor, maar vandaag hoorde ik wat mijn kerstkado ging zijn. Catharien geeft me een kwartaalabonnement op een sportcentrum naar keuze, als het maar dichtbij is en kinderopvang heeft. Zodat ik het sporten ook in de koude wintermaanden vol kan houden. Ik ben er ontzettend blij mee. NU heb ik echt geen excuus meer om niet te gaan sporten. Maandag ga ik op haar aanraden bij de twee, ongeveer even dichtbije, sportcentra kijken die in aanmerking komen. Zodat ik me er echt prettig voel.

HOERA!!!

donderdag 17 november 2011

Feestje kinderdagverblijf

Zoals het een goede moeder betaamt, moest ook ik iets leuks verzinnen voor de traktatie van mijn dochter. En geheel in mijn eigen traditie was dat natuurlijk laatste minuten werk (voor we naar het kdv reden nog even naar de super voor de voelsprieten ;-)) De leidsters waren zo lief om mijn camera wel te willen gebruiken voor wat fotootjes van het gebeuren.


zondag 13 november 2011

Verjaardag

Een jaar geleden probeerde ik crocky van de narcose, te begrijpen dat ik daadwerkelijk moeder was geworden op mijn verjaardag.

Nu is Eva 1! Eerst door mij wakker gezongen en kadoos in het grote bed. Terwijl ik douchte speelde zij in haar net uitgepakte ballenbak.


Tom en Yolanda kwamen met een schitterend ontbijtje. Ook Tom had lol in de ballenbak. 




Uiteraard was er ook een taartje voor de jarige job. Het kaarsje was even vergeten, maar wie daar op let...



Overigens is er geen enkele foto van de andere jarige job. Maar wees gerust, ook zij heeft een fantastische dag gehad!!!

donderdag 10 november 2011

Rotweek

Soms heb je van die weken, die doen niet wat jij wilt... Deze week is er één van, wat mij betreft.

Het begon met mijn weegschaal. Eerst dacht ik dat de batterijen op waren, maar met twee brandnieuwe erin hield hij er iedere keer na 2 sec. mee op en dan had hij nog niet verteld hoeveel ik woog. Dus heb ik een nieuwe gekocht.

Woensdagochtend nog voor achten zette ik water om mijn gootsteen mee door te kunnen spoelen, deze zat weer een beetje verstopt. Terwijl ik iets anders aan het doen was, viel opeens al het licht uit, kortsluiting. Al vrij snel bleek het de waterkoker. Ad zou langskomen, 's avonds zou Catharien komen eten en in het weekend veel bezoek. Niet echt het moment om zonder waterkoker door het leven te gaan. Na het zwemmen die ochtend ben ik meteen naar de blokker gereden en heb mezelf getrakteerd op een mooi verjaarskado. De thee is heerlijk.

Eenmaal thuis besloot ik de vaatwasser nog even leeg te ruimen. Ik drukte op de aan/uit-knop... en die verdween geheel in het apparaat.... Vandaag heeft Monique er even naar gekeken, misschien dat er nog wat aan te doen is...

Vandaag liep ik gewoon door mijn huis, en opeens loop ik met maar één in plaats van twee hakken onder mijn schoenen. Dit was het moment waarop ik het ECHT niet leuk meer vond.
Maar het was nog niet genoeg...

Vanavond zat ik rustig tv te kijken. Eva huilde. Ik gaf haar haar speen en met dat ik naar beneden loop ruik ik een vreemde geur. Ik denk even aan het weggewerkte stuk (hete) buizen in haar inbouwkast. Eenmaal beneden ruik ik het nog steeds. Ik hoop nog dat de geur van buiten komt. Kijk rond, zie niets wat anders is dan anders...

Ik kijk verder tv en nog geen 10 tellen later een harde knal en nog meer vieze geuren. Iets is doorgebrand en ik vermoed de tv. Die geeft nu nog een smal vertikaal strookje van twee cm beeld in het midden.
maar het kan ook het digitaal-tv-kastje zijn of de video...

Ik word er een beetje verdrietig van...

woensdag 9 november 2011

Pré-verjaarspartij

Ad kon niet komen zondag en had vandaag uitgezocht om de verjaardag van Eva te vieren.  Gezellig was het!!!

 Hij had twee kado's bij zich. Eén van zichzelf en één van zijn moeder.
Die van zijn moeder hebben Eva en ik samen uitgepakt. Het was een prachtig serviesje!


Die van haar vader kon ze zelf. (weer verkeerd om gefilmd, sorry)



Ze vindt het vormenhuisje erg leuk. Het deurtje kan open, je kan op de schoorsteen drukken en met alle vormpjes kan je gooien en door het deurtje naar binnen doen. Dat er ook gaatjes in het dak zitten waar ze in passen en dat je dan daarna OOK nog op de schoorsteen moet drukken, dat is nog vijf bruggen te ver ;-) Maar vooralsnog heeft dit kado het gewonnen van zijn pakpapier. Ik kijk uit naar zondag...


zaterdag 5 november 2011

Staartje

Eva's haar zat steeds in haar ogen. Knipjes raakten kwijt en zakten al snel uit haar haar. Tijd dus voor een staartje. Het kost me veel moeite om te zorgen dat het geen 'pluimpje' wordt. Soms gaat dat nog wel eens mis, maar nu niet.


woensdag 2 november 2011

Eva op de fiets

Ik probeer iedere dag een flink stuk te gaan fietsen. Dat is gezond.
Eva zit dan goed ingeduffeld voor op de fiets.

voor de rit

na de rit, het pak is ietwat te groot ;-)

dinsdag 1 november 2011

Eén druif is geen druif, twee druif ...

Vanochtend bij het ontbijt mocht Eva ook wat druifjes...



Een druifje in je ene hand, een druifje in je andere hand en hoe eet je dan het druifje dat op tafel ligt op? Nou gewoon....

woensdag 26 oktober 2011

Foto's

Tijden geleden schreef ik het bericht 'tsk tsk tsk' waar de foto's bij ontbraken omdat deze op mijn mobiel stonden. Vandaag kreeg ik mijn nieuwe telefoon over de post, met een nieuw snoertje om foto's op je computer te zetten. Zelfde merk telefoon dus heb ik snel even alle foto's op mijn laptop gezet, en dus ook de foto van Eva in de winkelwagen en winkelmand. Je kunt ze vinden bij de blog.

vrijdag 7 oktober 2011

Logeerpartijtje

Dit weekend komen Dirk en Noortje twee nachtjes logeren. Vandaag hebben we besteed aan 'wennen'. Ik aan het concept 'drie kinderen in de luiers' en de Dirk en Noortje aan mij en het rekening houden met zo'n klein meisje. 's Middags kwamen Tom en Yolan voor een spelletjes middag (monopoly).

Tot mijn stomme verbazing aten alle drie de kinderen dubbele porties bij het avondeten (aardappelen, sperziebonen en pangafilet met rozemarijn). 'De vis lusten ze niet', zeiden ze. Maar na een klein stukje hebben ze de rest van de gezamenlijke vis weg gepeuzeld. Op mijn vraag 'wat zullen we morgen eens eten' reageerde Dirk meteen met 'aardappels, vis en geen boontjes'.




donderdag 29 september 2011

Gwen trail by Roos en Eva

De dag voor vertrek: badderen bij Oom Kars, Wel onhandig dat het bad zo klein is dat je niet bij je shampoo kan...



In het vliegtuig: lekker ruim, Eva en ik drie zitplekken en oom Kars ook drie voor zichzelf. 




In de haven bij St. Johns. We waren er echt!!!



(bedtijd, de rest komt later!)


maandag 19 september 2011

Geluk!!!

Vandaag had ik de mazzel dat Elke gisteren haar zwempak in het zwembad had laten liggen. Ik mocht hem ophalen. Had ik dat niet gedaan dan had ik met 100 per uur tussen Balkbrug en Nieuwleuzen gereden met Eva naast me.
Nu reed ik met 50 over de Stergerensallee... zonder Eva want die lag alweer lekker in haar bed. (ze heeft vannacht nauwelijks geslapen vanwege een snotneus, nu is ze wat ziekig en doodop).

Ik hoorde een knal, denk ik, en opeens was de rechter voorkant van mijn auto een stuk lager en kon ik met moeite de auto recht houden. Wonder boven wonder gebeurde dit alles op 10!!! meter afstand van mijn autogarage. Ik kon hem net op de oprit rijden en heb hem daar laten staan. Dat vonden de monteurs erg verstandig. Mijn veer was gebroken en had mijn band opgesneden op de hoek, helemaal rondom. Ze hebben eerst de reserveband erop gezet en hem daarmee naar binnen gereden. Ik ben mijn wieldop in de berm gaan zoeken.
Morgen kan ik hem weer ophalen. De monteurs vonden ook dat ik mazzel had gehad. Op de snelweg had ik hem beslist tegen de vangrails of erger gestuurd...

Elke, wat fijn dat je je zwempak was vergeten... Hij is nu in Dedemsvaart, wil je dat ik hem meeneem naar Utrecht of zal ik hem hier laten?

donderdag 15 september 2011

Duiken

Gisteren nam Eva haar eerste duik, van de 'achter'tafel bij mijn ouders wel te verstaan. Ik kon haar, in haar val, nog net bij haar shirtje grijpen om een complete salto te voorkomen. Helaas schoof ze wel langs de rieten zitting van de stoel. Het werd meteen dik dus heb ik 20 minuten met haar naar haar favoriete muziekje op youtube gekeken. Zo kon ik gemakkelijk haar pijnlijke plek koelen.




vrijdag 9 september 2011

Jetlag

gisteren had ik een voicemail van Yolan die ik jullie niet kan onthouden:

"U bent aan het jetlaggen, uw dochter lagt mee. Morgen lacht u niet meer want uw dochter moet van de jetlag af. Heel ongezond een jetlag. Een grinnikje prima, een grijnsje oke maar een jetlag... niet goed."

De eerste dagen heb ik geprobeerd om zelf 's nachts te slapen vanaf een uur of 22.00 tot ik uitgeslapen was. Dat mislukte steeds omdat Eva tussen 23.00 en 3.00 uur klaar wakker was. Nadat ik was uitgeslapen maakte ik Eva wakker en probeerde ik haar eetschema weer op te pakken. Het werkte niet echt goed.

Vandaag heb ik haar om 7.00 uur uit bed gehaald en dat steeds gedaan als het tijd was voor een hapje van het een of ander. Tussendoor dreinde ze veel en heeft ze veel geslapen. Zou dit de goede weg zijn, of is ze vannacht nu de hele tijd wakker??
Ik hou mijn vingers gekruist.

update:
vannacht heeft Eva toch weer lopen spoken. Ik was op en heb het licht niet aangedaan, eerst bij mij in bed. Toen ik dat gespook zat was, weer terug in haar eigen bed. Veel gehuil, maar na een tijdje niet meer gehoord: ik sliep. Vanochtend was ze wel weer om 7.00 uur wakker (dat is de gewone tijd). De hele ochtend niet geslapen, vanmiddag een uurtje of twee. Zou ze dan aankomende nacht weer gewoon doorslapen?

vrijdag 2 september 2011

Tom en Eva

Roos solliciteert zich op het ogenblik een ongeluk en hoorde van de week (lang leve e-mail) dat ze nog in de running was voor een functie als decaan aan de Hogeschool Rotterdam. Dat blije nieuws deelde ik met mijn ouders. Tom zat daar ook bij en trok een gezicht als een oorwurm: Mamma, gaat Roos dan naar Rotterdam verhuizen?

Op de vraag of hij dat dan erg zou vinden werd direct bevestigend geantwoord: Jahaa, want dan zou ik Eva veel minder zien!!!

Ook het feit dat hij vandaag weer naar mijn huis wisselt en daar nog geen Eva gaat aantreffen, mag niet rekenen op zijn goedkeuring. Tom vind dat het wel lang genoeg geduurd heeft: hop terug naar huis en inleveren dat buurmeisje... een weekje zonder, vooruit, das te overzien hè, maar langer dan dat moet zoiets ook niet duren!

Kortom, had ik eerst een zoon die babies maar stom vond (want die maken altijd alles kapot), heb ik nu een kind dat zeurt dat zijn buurbaby nog steeds niet terug is. Het kan verkeren!

Naschrift:
Inmiddels heeft de Hogeschool Rotterdam laten weten met andere kandidaten de procedure voort te zetten. De sufferds, ze weten niet wie ze missen!!!!!

zondag 21 augustus 2011

Canada quest

Afgelopen woensdag hebben we definitief afscheid genomen van Gwen. Het was een prachtige ceremonie, een bloemenzee gecreëerd door de kleinste Meyboompjes, Kars die ons meenam door zijn leven met Gwen en een stukje over de schutting keek naar het gedeelte van Gwens leven dat hij niet gekend heeft, Riekje, Jim en Jan die ieder op hun eigen manier een stukje van hun Gwen met ons deelden en uiteindelijk de kinderen die bellen bliezen over de kist. Opstijgende vrolijke zeepbellen met alle kleuren van de regenboog, een mooiere symboliek was niet denkbaar.

Donderdag was een dag van efficiënt en snel organiseren. Kars, Roos en Eva moesten om 11.15 uur op Schiphol staan om in te checken voor een reis naar St. John's en Vancouver. Ook in Gwens thuisland worden ceremonies georganiseerd om afscheid te nemen en natuurlijk wil Kars daar zijn en logischerwijs niet alleen. Verder is het een prachtige manier om de tijd dat hij Gwen niet gekend heeft dichterbij te brengen door alle verhalen op te tekenen die anderen hem kunnen vertellen. Goed plan dus, maar mijn hemel, wat moet je een hoop regelen als je met zo'n klein mensje ver weg wilt.

Allereerst vlogen ze over Newark, USA. Nu zijn amerikanen natuurlijk een beetje raar, maar dat Eva haar eigen paspoort moet hebben en niet bijgeschreven mag staan in het paspoort van haar moeder slaat alles... zijn ze daar ook al bang voor BABYterrorisme?? Anyhow, paspoort geregeld (leuk, want daar staat ze over vijf jaar ook mee bij de douane en dan is ze natuurlijk een jongedame die helemaal niet meer op haar babyfoto lijkt -mocht iemand geïnteresseerd zijn in kindersmokkel, dan is hier de ideale route- en krijgt zo'n douanier het nog moeilijk met de herkenning!). En dan de vraag wat je mee aan boord mag en moet nemen.. Buggy is wel handig, maar ook groot (en mag dat dan wel), rugdrager is ook praktisch, luiers en eten moeten onder handbereik zijn, maar een boek voor Roos moet ook niet te ver weg gepakt worden.. Nu ja, uiteindelijk kwam alles goed. Vooral omdat bleek dat bij dit soort verre vluchten je heel heel heel veel bagage mag meenemen.

Een foto hebben we in alle stress vergeten te maken, maar picture this: Roos met Eva hangend op haar buik, een rugzak (personal item;-) ) op haar rug en ter linkerzijde een klein koffertje (handbagage) en rechts een koffer waar je een half voetbalelftal in kwijt kan (check in bagage). Kars daarnaast met gelijke bepakking, minus Eva natuurlijk... De familie Meyboom reist af!

Het laatste nieuws dat mij bereikte is, dat de vlucht soepel verlopen is. Eva heeft tussen hier en Newark int'l wel geteld één keer gehuild: haar yoghurt was op! Verder ging alles prima. Vrijdag had Eef wel moeite met de wereld en huilde ze de ochtend door. Voor meer info kan je kijken op de blog van Kars en Gwen: http://karscanada.blogspot.com/

Ondertussen bewaak ik in ons koude (nou eigenlijk niet dit weekend, want 22 graden) kikkerlandje het fort. Twee huizen om te leven lijkt luxe, maar betekent in praktijk dat ik gewoon meer heg te maaien heb en meer trappen loop om plantjes te verzorgen. De katten moeten er het meeste aan wennen: bij Roos konden ze in en uitlopen, bij mij komen ze niet verder dan de schuur. Maar ja, dat krijg je als je het ene huis wel en het andere huis niet onderpiest. Nu ja en naast al die praktische dingen, mis ik mijn buuv en buum natuurlijk gewoon... drie weken duren langer dan je denkt.

vrijdag 12 augustus 2011

Gwen is niet meer





Donderdagavond is Gwen na ruim 2 jaar knokken overleden. Te jong en te snel.

Kars blijft achter.





zondag 7 augustus 2011

Bewegen

We zijn thuis.

We zijn te dik.

We zijn te stijf.

Ja hoor, de vakantie is over en de realiteit heeft weer toegeslagen. Maar vakantie zorgt er wel voor dat je met hernieuwde energie de realiteit naar je hand probeert te zetten. We snoepen niet meer (en wèl minder) en -nog veel belangrijker, heeft Kars afgelopen jaar bewezen- we zijn aan het bewegen gegaan. Niet zo fanatiek als Kars, Elke, Annet of Kees, die allemaal mijlen lang rennen, fietsen of trappen beklimmen. Nee wij doen het heeel rustig aan, maar wel elke dag..

Wij hupsen mee met "Nederland in beweging". De seniorengym op de TV. Iedere dag een kwartiertje hupsen. Het is ongelofelijk, maar zelfs in een kwartiertje zien ze kans om pasjes te proppen die ik niet kan onthouden. Roos verzekerd me met regelmaat dat het heus makkelijker wordt, omdat er veel pasjes herhaald worden door alle uitzendingen heen (want we gebruiken natuurlijk Uitzending Gemist, anders moeten we er nog vroeg voor opstaan ook!).

Vanmorgen heeft Tom zich bescheurd.. "het was géén gezicht!" verzekerde hij later die dag zijn opa en oma, die een besmuikt gniffeltje niet konden onderdrukken. Iets te stevig bevestigde mijn vader dat hij zich best kon voorstellen dat het er raar uitzag...

Nieuwe activiteiten


Eva leerde schommelen



Tom oefende met tafeltennis



en Roos en ik deden de was...


..want alhoewel het weer beter werd na de eerste paar dagen, waren kleren zo af en toe geen overbodige luxe. Vooral de laatste dagen hebben we echt stralend weer gehad en bleken we toch echt op een "blote-billen-camping" te staan.

Tom heeft dus naast tafeltennissen en DS-en, ook heerlijk kunnen zwemmen in het meertje en is op jacht geweest naar sprinkhanen, hagedissen en watersalamanders. Dat alles natuurlijk sámen met zijn vrienden.



Eva heeft met haar pet op aan het strandje gezeten, in haar badje en vooral ook naast haar badje gebivakkeerd. Niets is zo leuk als met de plastic dop van je fles water opscheppen en dat proberen op te drinken. Of je fop in het badje laten vallen en hem er dan uit proberen te happen.. Lukt niet natuurlijk, maar je haar en je gezicht worden er wel lekker nat van!!




Uiteindelijk hebben we de tent droog ingepakt, om diezelfde dag nog een enorme hoosbui te krijgen (waar de tarp en kleine tentjes goed voor waren).. Dat was een nieuw concept, want normaal pakken we in op de laatste vakantiedag. Deze keer dus een dag eerder, omdat we de laatste dag lekker relaxed wilden doorbrengen en dat combineert heel slecht met inpakken. De dag erna regende het nog steeds, dus langer blijven om nog een dagje in de zon te bakken was geen optie.

Bovendien was het die ochtend dat we alle berichten over Riekjes capriolen lazen en zat de schrik er toch in. We laden vanaf nu ALTIJD onze mobieltjes op en laten standaard nummers en adressen achter bij familie en vrienden. Excuses aan jullie allemaal!!

zondag 24 juli 2011

Tent, tenter, tentst

Eergisteren begon de "wij moeten op vakantie stress". Paklijsten uitprinten, alle campingtroep omlaag slepen, koffer voor Tom en mij inpakken (koffer ja, want als het heel hard regent blijft alles daar tóch droog in). Controleren of alles er is: gooi-maar-in-de-lucht-tentje voor de eerste nacht op de tussencamping, luchtbedden, slaapzakken en kussens.. Alles present.

Roos pakt in voor zichzelf en Eva, om daarna in de stress te schieten van mijn inpaklijst, half afgestreept en niet compleet (maar toch echt dezelfde als vorig jaar). Das nieuw, Roos stresst nooit voor de vakantie, nooit. Sterker nog, vorig jaar nog stuurde ze mij weg en regelde alles zelf.. Ik w
as veel te zenuwachtig..

De stapel mee te nemen spullen groeide en groeide en ik maakte me zorgen om de beperkte inhoud van ons nieuwe aanhangertje. Monique kwam langs, overzag en overwon: alles werd vakkundig in wagen en aanhanger gestouwd. Wij waren er klaar voor!


Dus na een goede nachtrust gingen we gister op pad. Breda was het eerste reisdoelvoor nog een2 seconden tentje. Daarna door naar een camping net onder Parijs, tentjes opgeworpen, luchtbedden opgeblazen -na eerst de pomp gerepareerd te hebben- en hoppakee naar bed.

De volgende morgen was het heel even worstelen met het opvouwen van die tentjes -2 seconden slaat echt alleen op opzetten- maar ook dat ging uiteindelijk vlot, dus voor negenen waren we al weer onderweg.

Op de échte camping duurde het opzetten van onze tent
heel wat langer, maar dat leverde dan ook wel een complete bungalow op. Geen overbodige luxe vermoeden we, de afgelopen week heeft het hier aan één stuk geregend. Herfst leek het en de kans is groot dat ook wij wat hemelwater zullen zien.

Een beetje leefruimte is dan zo gek nog niet. Onze buren keken in elk geval afgunstig..


...Niet alleen naar de tent overigens, maar ook naar onze kinderen. Tom sprong uit de auto en ging op vriendenjacht, om er in no-time drie te scoren die veel belangrijker bleken dan eten en zelfs belangrijker dan zijn favoriete taart. Een prima ontwikkel
ing na jaren waarin het de halve vakantie duurde voordat hij de kat uit de boom gekeken had.


Eva was op haar manier fantastisch, ze zat op een kleedje in de zon en speelde heerlijk. We konden op ons gemak de enormste tent die we kenden opzetten en ze heeft niet één keer gepiept.. Toen ze trek kreeg begon ze
aan het gras, maar gelukkig waren wij toen net zover dat de stoeltjes stonden en kon het veldje verruild worden voor yoghurt, dat was lekkerder.

De portocabin toiletten van vorig jaar zijn verruild voor een superdeluxe toiletgebouw. Papier aanwezig, kinderbadje aanwezig en bij het fonteintje staat zeep. Ik weet zeker dat zelfs Monique op deze manier zou kunnen kamperen! Nu nog duimen dat de regen die net begon te vallen in de nacht weer wegtrekt en dat het morgen net zo zonnig wordt als het vandaag was..

dinsdag 19 juli 2011

Tsk tsk tsk

Soms doe ik dingen waarvan ik, in mijn hoofd, andere mensen/moeders hoor denken 'tsk tsk tsk' 'het arme kind' of 'wat een slechte moeder'. Maar eigenlijk vind ik mijn oplossingen zelf wel lollig.

Zo moesten we vrijdag om 9.00 uur bij het CB zijn. Ietwat onhandig want vaak slaapt Eva van 8 tot 9, maar goed. 
Eva was geheel niet slaperig en goed gemutst die ochtend (alsof ze het wist) en het was nog mooi weer ook. Dus heb ik met een spinnetje de giga luiertas (was me eerder niet zo opgevallen) op mijn fiets gebonden en waren we er lekker op tijd. 
Gewoonlijk eet ze om 9.00 uur haar fruithap, dus als een echt geordende moeder had ik die natuurlijk bij me. We moesten wachten dus had ik genoeg tijd om haar die te geven. 
Alles was natuurlijk goed (6400 gram). Eva was nog steeds goed gemutst toen we het CB weer uit liepen dus dacht ik: 'Doe ik meteen even boodschappen' (tegenover het CB). Dus karretje gehaald, luiertas erin, Eva in het zitje. Helemaal leuk. 
Maar... halverwege de winkel viel me op dat Eef rode oogjes had en eigenlijk haar bed in moest, maar ja. Wat nu. Dus pak ik haar uit het karretje en knuffel haar even. Eva vlijdt haar hoofd tegen mijn schouder en... valt in slaap. Ja, eh.... 

Die luiertas is eigenlijk best zacht en als ik dan het pak beschuit onder haar ene voetje en het pak yoghi-drink onder haar andere voet doe, ziet het er ook nog best ontspannen uit. Het pak luiers boven haar hoofd, kan ze die niet hard stoten en het rugzakje (die ik meegenomen had voor de boodschappen) voorkomt dat ze opzij kan vallen. Dochterlief doet haar ogen niet meer open. Ze zal het dus wel prima vinden. 

Maar in mijn hoofd hoor ik alweer 'tsk tsk tsk' en stiekem vind ik het zelf zo lollig...



Gisteren ging ik met mijn buuf nog even naar de IKEA. Daar bedachten we ons dat we ook nog even langs de Decathlon wilden. Bij IKEA hebben ze handige karretjes waar kleintjes in kunnen zitten, bij de Decathlon niet. Bij de Decathlon hebben ze wel mandjes op vier wieltjes die je kan trekken. Past een kind van 8 maanden ook uitstekend in. Volgens mij zijn ze er ook voor gemaakt want ze hebben kijkgaatjes op ooghoogte. 

Maar in mijn hoofd hoor ik alweer ....en stiekem..





donderdag 14 juli 2011

BIJT ring

Blije Eva met haar bijtring..



Lachen is wel een risico..



HEEE! had ik net niet een bijtring?!

Vakantie!

Drie weken zonder kind duurden vroegen echt oneindig lang. Gelukkig zijn de tijden veranderd en zie ik zoonlief eigenlijk iedere week een paar keer. Toch, in de vakantieperiode reken ik er minder op.

Gisteren was daarom dubbel, nee wat zeg ik, DRIEdubbel leuk:
In plaats van één kind, sliepen er in ene drie koters in mijn huis. Renske en Lonneke logeerden samen met grootvader en grootmama bij tante Roos. En nu heeft tante Roos best een groot huis, maar weinig logeerkamers, dus wilde die een kamertje bij mij "huren". Het was alleen onduidelijk voor wie die extra kamer zou zijn, voor grootmama of voor de meisjes?

Die vraag werd beantwoord toen Tom hoorde dat zijn favoriete Meyboommeisjes bij Roos op visite waren en mogelijkerwijs bij zijn andere moeder zouden kunnen logeren. Tom wilde natuurlijk ook hier slapen (alle weekverdelingen ten spijt) en daarmee was de verdeling van slaapplaatsen een feit: grootmama sliep bij Roos en de meiden en Tom bij mij.

En zo kon het gebeuren dat ik dinsdag thuis kwam uit mijn werk, om drie bijzonder vrolijke kinderen in de badkuip aan te treffen. De hoeveelheid water buiten het bad, deed niet onder voor het volume erin en de lol schaterde de trap af. Er werd op één kamer geslapen, dat spreekt. Wat daardoor ook voor de hand lag, was dat er eigenlijk pas om middernacht geslapen werd (nadat Monique haar "boze-mama-stem" had gebruikt), met wat hazenslaapjes tussendoor als ze elkaar even vergaten wakker te houden.

Om 8 uur 's morgens hebben we bij Roos ontbeten, met een -het slaaptekort in aanmerking genomen- vrolijke en levendige kinderschaar. Daarna is er in ruime mate trampoline gesprongen, geWii-d en rond gerend, heb ik nog een aantal pogingen tot thuiswerken ondernomen, om uiteindelijk samen met Roos eerst grootmama en de meisjes uit te zwaaien en daarna mama Monique en Tom gedag te wuiven.
Gelukkig waren Roos, Eva en ik uitgenodigd om bij Monique en Tom te komen eten, want na zo'n klein feestje is mijn huis opeens wel heel groot en stil hoor..

Tom kijkt trouwens al uit naar komende zaterdag, want dan komen Renske en Lonneke ook bij hun tante spelen. Dus vakantieperiode of niet, zaterdag is het weer gezellig druk..

zondag 19 juni 2011

Mooie ogen!

ter ere van Vaderdag!

vrijdag 17 juni 2011

Frisbee

Vandaag vertrok Yolanda al vroeg in de middag richting Oerol. Ze kon Tom nog net van school halen met een vriendje. Daarna nam ik het stokje van haar over. Helaas moest het vriendje na een uur of twee al naar de tandarts en werd dus door zijn moeder opgehaald.

Ergens die middag besloten Tom en ik om samen te gaan frisbeeën. Nu heeft Yolan een redelijke tuin, toch kreeg ik het voor mekaar om voortdurend het ding in de prikkelheg e.d. te krijgen. Tot grote hilariteit van ons beiden, gooide ik het ding ook nog op het dak van onze schuurtjes. De enige manier om er bij te komen was om Tom op het dakje te laten zakken vanuit mijn raam. Deze held schroomde niet en redde de frisbee van zijn benarde positie.


vrijdag 10 juni 2011

Bed van kars

Samen met Ma, heb ik Kars aan een nieuw bed geholpen. Daar waren Kars en Gwen een paar dagen daarvoor doorheen gezakt. We waren er toch, dus konden we ons net zo goed even nuttig maken.

Uiteindelijk was Kars blijer met het bed dat hij kreeg dat wat hij eerst had en kon ik de volgende dag bij de Ikea voor elkaar krijgen dat het eigenlijk gewoon geruild werd. Het 'oude' bed was nog geen jaar oud. HOERA!



woensdag 1 juni 2011

Blogt weer!

Hee hoi, afgelopen zondag vertelde ik dat ik niet meer in mijn blog kon komen door wat sullige technische probleempjes. Na wat geklooi en een uur verder is het nu toch helemaal gelukt!

binnenkort dus meer blogjes over mij maar vooral over Eva!

dinsdag 24 mei 2011

BOEM

Kijk dat mijn buurmeisje Eva heet is prachtig. Eva Meyboom... schitterende naam!
En toch he, toch is Eva gewoon mijn boem.
Hoe komt zoiets tot stand? Heel eenvoudig eigenlijk.
Ooit lang geleden toen ik nog iets snapte van studeren, woonde ik op kamers bij een hospita in Utrecht. Ma Jurriaans, zoals ze zichzelf voorstelde, was een ware kosmopoliet, de hele wereld was haar buur. Elke vrouw van boven de 30 noemde zij BUUF, kort voor buurvrouw.
Sommige dingen vergeet je, sommige blijven hangen. Buuf bleef hangen dus toen Roos verhuisde had ook ik een buuv (jaja wél met een "v"). Dus werd Eef zoveel tijd later mijn Buum, dat kon niet missen. Dat bleef ze ook een aantal maanden, tot dat Roos haar een bijzonder stoere outfit aantrok. Tjemig wat had ik een stoere buum.
De rest van het verhaal laat zich raden, suffe Yolanda struikelt over haar eigen grapje en Eva word een stuure boem. Niets stuurs aan dat kind overigens, dus wat bleef er over?
JUIST.

Bezoek Geert en Wilma




Vanmiddag scheen het zonnetje vrolijk en ben ik na de zwemles van Eva maar eens op ziekenbezoek bij Wilma geweest. Het was er erg gezellig en Eva heeft zich rot gelachen. filmpje daarvan volgt nog...

zaterdag 21 mei 2011

Waarom waarom, zijn...

Vandaag was het tijd voor het proberen van banaan. Ik had een beetje gemaakt met het idee 'de eerste keer neemt ze toch maar een paar lepeltjes'. Maar toen het bakje leeg was, met veel gesnavel, keek ze me aan  met de blik 'waar blijft het volgende hapje'. Ik heb toen de rest van de banaan ook maar gepureerd. Ik dacht 'de rest eet ik zelf wel op'. Leuk gedacht, maar Eva heeft de hele banaan zelf op gesnoept.

We kunnen stellen dat ze banaan lust.