vrijdag 15 oktober 2010

Klusvrouwen!

Ik heb Monique in de arm genomen om mijn huis af te klussen. Ik ben nu natuurlijk hoogzwanger en bovendien altijd al niet van het hele handige geweest. Tijd dus om te zorgen dat die kinderkamer (en de rest van het huis) af gaat komen. Tijd voor Monique!!!

Kinderkamer vóór
Afgelopen dinsdag heb ik pax-kasten gehaald bij Ikea en zeil heb besteld bij een andere winkel op de woonboulevard. Vandaag zouden Monique en Yolanda samen één van die kasten om de motor van mijn ventilatie-systeem bouwen. Toen bleek dat één van de planken van die kast gebroken was moesten ze eerst nog weer langs de Ikea.

Al met al zijn ze toch al een heel eind gekomen. Morgen gaan ze verder. Volgens mij gaat het erg mooi worden. Wel bleek dat ik verkeerd had gemeten en ik dus niet alle kasten die ik gekocht heb in mijn kinderkamer kwijt kan. Eén komt er nu in de logeerkamer.

Kinderkamer ná
Eerder had Monique al de plafondetjes geschilderd en de muren gewit. Gisteren hingen er zowaar in ene drie spiegels in mijn badkamer en vandaag heb is daarom ook maar even het klokje opgehangen.
Kortom goed bezig die meiden!!!

Zelf ben ik wat in de stress geschoten door alles wat er nog moet gebeuren. Om wat rust te creeëren heb ik maar eens een 'ziekenhuistas' klaar gezet. Mocht Koos besluiten om vannacht het licht te willen zien, dan doen we het licht in het ziekenhuis aan en dan kan dat dus gewoon. Morgen komt ma met de spullen om het mozesmandje op te maken, zodat het dan ook thuis een slaapplek kan krijgen.

Over twee weken mag ik thuisbevallen en hopelijk is er dan ook al veel meer af en klaar om hem/haar te ontvangen. Om nog maar niet te spreken over de reële kans dat Koos pas begin december het licht wil gaan zien en ik dan al tijden met mijn voet zit te tappen...

zondag 10 oktober 2010

Moe.

Je hebt wel eens van die avonden dat je bij vrienden of familie bent geweest en uiteindelijk doodmoe en in-tevreden huiswaarts keert. Zo'n avond dat je nog maar één ding wilt: met een glimlach om je mond je bed in duiken om vervolgens een gat in de dag te slapen... nou zo'n avond was het.

Dus ik kwam met mijn toetoetje aanrijden om richting dat bed te marcheren en had mazzel, want voor de deur was mijn eigenste parkeerplaatsje nog vrij. Auto op zijn plek, sleutel in de hand en op naar de schuifpui... Tot ik zag dat ik niet de enige was die zich moe voelde.

Voor mijn schuifpui, dus in mijn mini-voortuintje en zo'n beetje om mijn kliko heengevouwen, lag een meneer te slapen. Luid snurkend en wel. Ik kon niet bij mijn deur en de wereld om mij heen sliep. Meneer incluis dus. Terwijl ik op het punt stond hem wakker te maken, realiseerde ik me ineens dat ik dus echt heel erg in mijn eentje was en het om 2 uur 's nachts ook niet erg waarschijnlijk was dat er veel mensen langs zouden gaan lopen en dat die meneer toch wel een paar maten groter was dan ik en .. en.. en. Nu ja, kort gezegd: ik werd bang en besloot hem toch maar niet zelf wakker te maken.

Dus omgelopen naar mijn ándere deur (die gelukkig niet op de grendels zat, want dan had ik het wel kunnen vergeten). Hop naar binnen, lampen aan en op het raam kloppen. Geen enkel effect. En dan is dat toch wel vreemd hoor en ook wel een soort van onplezierig. Toch maar gebeld met de sterke arm, die dan ook nog je vriend zegt te zijn en aan hen gevraagd of ze deze meneer op een vriendelijke en plezierige wijze uit mijn tuintje wilden vissen.

Natuuuurlijk wilde de politie dat doen en het lukte ze bij de tweede keer bellen ook nog. Toen was inmiddels mijn hele achtertuin al doorzocht en terwijl ik ze aan de lijn instructie gaf, werd meneer in mijn voortuin toch nog aangetroffen. Hij bleek Pool te zijn en niet helemaal nuchter. Na een paar vriendelijke woorden vertrok de man in de richting van Utrecht centrum.

Wat voelde ik me een sukkel zeg. Ik had hem ook gewoon wakker kunnen maken, een kop koffie kunnen aanbieden en hem vragen om elders te gaan slapen.. maar nee, bang door allerlei suffe berichten, spreek ik mijn medemens niet meer zelf aan, maar jaag ik hem de politie op het dak. Niet goed zeg ik dan, tijd om te her ijken.