zaterdag 12 december 2009

Sinterklaas

Afgelopen weekend vierden Tom en ik Sinterklaas in Dedemsvaart:
(ik moet denk ik nog wat oefenen in een ander programma om er een mooi geheel van te maken)









maandag 23 november 2009

Keuken


Het is al weer lang geleden dat ik geblogd heb. Voornamelijk omdat ik nog steeds niet heb uitgezocht hoe ik die foto's er nou op moet zetten...

Maar toch is er wel wat gebeurd de afgelopen weken. Ik heb de wanden voorgestreken en Kees en Annet waren zo lief om de tegels er op te plakken. Ik mocht op de vier kinderen passen, druk, maar ontzettend leuk.
Vervolgens heb ik de muur erboven geschilderd (2x) en de tegels gevoegd. De andere kant van de keuken heb ik inmiddels ook al twee keer geschilderd. Helaas zitten er wel wat strepen in, maar in een derde keer heb ik echt geen zin meer.

Ook hebben Yolan en ik de missende vloertegels erin gelijmd. Het werd spannend toen de derde tegel stuk ging. Maar ik heb nu nog precies één hele tegel over én een complete vloer :D.

Gisteren heb ik met Yolan de stopcontacten er weer opgezet, kan ik met een gerust hart alle stekkers er weer in stoppen: FIJN!
Ook heb ik de vloer voor een deel ontdaan van zijn beschermende .. tja wat was het eigenlijk.. folie/karton van de stucadoor. Na twee keer bezemen en een keer stofzuigen zag dat stuk er al stukken beter uit.

Ook heb ik gisteren nog even uitgeprobeerd of het schoonmaakmiddel voor de vloer werkt. Het zag er goed uit gisteren. Yolan heeft nog even geholpen om nog beter te schrobben. Helaas zag ik vandaag dat je na het opdrogen toch de keukenkastjes nog ziet staan... hopen dat de schrobmachine danwel de zon nog iets doet.

Kortom zodra ik de tegels echt goed schoon heb en de schuine delen onder de trap zijn geschilderd ben ik echt al een heel eind.

maandag 2 november 2009

Buurvrouw en buurvrouw op reis

  • Kom, laten we een weekendje weg gaan..
  • Jahaa, maar we hebben alletwee geen geld, dus dat kan niet
  • Heb je al op vakantieveiling.nl gekeken
  • Nog niet nee
  • Kan je bieden op een bon voor een weekendje Harz, met een beetje mazzel...

En jawel, voor bijzonder weinig mochten we drie nachten naar een mooi hotel in de Harz, mits we boekten in september of oktober. Natuurlijk bleek het één na laatste weekend al helemaal volgeboekt (herfstvakantie en iederéén kent die website kennelijk), dus gingen we het laatste weekend van oktober op pad. Mét kind.

Vertrek direct na schooltijd van Roos, dus zo rond de klok van 5 / half 6, volgens routeplanner ca. 5 uur rijden, dus net te doen. Half uurtje extra voor de stop bij Toms favo restaurant: maaaak vandaag mekdonnultsdag yeahhea yeah! Dus geplande aankomsttijd half 11.

Kars was de reddende engel, want de Tomtom wist niet zo zeker of we wel op weg waren naar de juiste plaats en het telefoonnummer dat op de site stond leek niet te kloppen. Dankzij een mailtje aan de hotellier werden we gebeld op onze handy (gunst, heet zo'n ding zo in het Duits?? Handig) en kregen we een prima uitleg. Tomtom bleek gelukkig niet gek, we zaten op het juiste spoor.
En met ons heel veel anderen!

Al met al hebben we drie riante files mogen meemaken en kwamen we uiteindelijk om 01.30 uur aan. De hotellier hadden we rond de klok van 11 al geïnformeerd over de rampenreis en de optie gegeven dat we zouden omkeren, zodat zij naar bed konden. Maar daar wilde onze duitse gastheer niet van weten: gewoon doorrijden, we wachten op jullie!! En inderdaad midden in de nacht werden we bijzonder vriendelijk welkom geheten en kregen we een superkamer! Balzaal met drie bedden, waar we zonder veel plichtplegingen in rolden.

De volgende morgen was Tom om een uur of 8 wakker (hoe doet zo'n kind dat, meteen klaarwakker en helemaal vrolijk? Mama en Roos hadden liever tot een uur of 11 geslapen en hadden nog heeeeele kleine oogjes) dus op naar het ontbijt. Daarna bleken we mazzel te hebben: er was in een nabijgelegen slot een roofvogelshow. Leuk! Digi camera voor Tom, eentje voor mama en daar gingen we. Het bleek een prachtige show. De roofvogels scheerden rakelings langs je hoofd en zoonlief ontpopte zich tot een rasfotograaf, die met zijn simpele toestelletje veel betere plaatjes maakte, dan ma met haar luxe geval. Talent is niet te koop, bleek wel weer.



Daarna het kasteel bekeken. Saaaai vond Tom, terwijl er in elke zaal iets leuks te doen was voor kinderen: ze hadden er duidelijk goed over nagedacht. Alleen de keuken







en de wapenkamer konden zijn interesse wekken, alle overige vertrekken waren niet boeiend voor een man van 6. Voor ons was het wél erg leuk. Een goed geconserveerd optrekje uit 1600 bovenop een grote berg.. je zag de ridders al aankomen stormen.

Rond de klok van twee werd het tijd voor de lunch. We hadden heel slim broodjes geïmporteerd om zo restaurant bezoek uit te sparen. Beleg zouden we wel bij een Aldi of Lidl halen.. helaas: alle winkels waren dicht. Of dat nu uit feestelijkheid voortkwam of gewoon de standaardtijden zijn in Duitsland, weten we nog steeds niet, maar onze enige optie volgens de mevrouw van het info-huisje bij het kasteel, was een Shell pomp verderop.

Op zoek naar de Shell dus. Dwalend door pitoreske dorpjes nam de honger toe en ook diesel bleek noodzakelijk. Al wat we vonden: geen Shell. Dus de eerste de beste inboorling aangeschoten en gevraagd naar een tankstelle (schouderklop voor Roos). Gelukkig had de meneer een duidelijke route voor ons, die ons linea recta naar de Shell bracht...

... en naar ons hotel, dat werkelijk NAAST de pomp bleek te liggen!!!
Hoe blond kan je zijn?!
In ieder geval hadden ze er heerlijke bockworst, dus met die lunch is het wel goed gekomen. Eten was sowieso een feest, want nadat Tom aan het eind van de middag nog even lekker geklommen en geklauterd had in een kinderspeelparadijs, besloten we om buiten de deur te eten. Een aziatisch specialiteitenrestaurant vonden we een mooie afsluiting. Heerlijk eten en afrekenen was echt grappig: met zijn drietjes hebben we 30,60 Euro uitgegeven voor een voorafje, een hoofdgerecht en wat drankjes. We hebben het nog even nagerekend, maar het klopte echt. Ongelofelijk.

De volgende dag besloten we tijdig huiswaarts te gaan, want een file gevoelige weg wisten we. Dat viel nogal mee. We hebben geen enkele file gezien en arriveerden dus rond de klok van 4 weer op het Klifrakplantsoen, met het gevoel dat we een hele tijd weg zijn geweest.

Fijn zo'n weekendje!

donderdag 24 september 2009

Knuffelmuur

Mijn keuken is inmiddels uitgegroeid tot een ware onneembare vesting. Een berg waar enorm tegenop gezien kan worden.

Iemand had dat heel goed in de gaten en vond dat er iets moest gebeuren. Waarom laat je die muren toch niet gewoon stucen dan ben je gewoon zo veel verder op weg...
Tja... dat is wel waar, maar geld ervoor is niet beschikbaar, dus ploeterde ik verder.

Nu wil het geval dat deze persoon zich als ontzettend lieve, geweldige geldschieter heeft aangediend. En daar ik het kamperen in eigen huis al wel iets zat begon te worden heb ik het met beide armen aangenomen.
Via via kwam ik aan het juiste mannetje.

Afgelopen maandag kwam hij even kijken hoe het er uit zag en hoeveel het zou kosten. Dit was een bedrag wat acceptabel was voor mij en de geldschieter en zodoende kon de beste man op DINSDAG al beginnen.

Dinsdag kwam hij voorstrijken zodat ik opeens mooie gele en roze muren bezat.

Woensdag werd nog een extra stuk muur voorgestreken en één muur gestuced. Helemaal geweldig. Hij liet me voelen hoe mooi glad hij het maakte. Ik kon er wat over blijven aaien. Een helemaal eigen knuffelmuur!!! en nog in mijn keuken ook!

Morgen komt hij weer één derde deel stucen en de rest voorstrijken, zodat hij vrijdag alles af kan maken.
Dan heb ik in het weekend dus al een keuken met mooie strakke knuffelmuren. HOERA!

Wel met een, deels, onafgedekte gleuf in de vloer... dat wel.. maar ik beloof jullie dat daar aan gewerkt wordt!

Foto's komen zo snel mogelijk als ik het kabeltje terug heb, dat ligt nu nog bij mijn ouders :S

Boetekleed

Goed tijd om het boetekleed aan te trekken. Jawel op 20 augustus waren Willem en Theo zo lief om mijn vloer in orde te brengen. Ik hoefde alleen nog maar wat cement erop te gooien. Nu kan ik natuurlijk allemaal smoesjes bedenken:
* zoals dat ik eerst nog cement moest bijkopen
* en dat ik dat razend eng vind omdat ik nog steeds bang ben verkeerde dingen te kopen
* dat Yolanda me zou helpen omdat ik het OOK eng vind (vraag me niet waarom) om de goede dikte te maken en het er op te gooien.
* dat Yolanda even geen tijd had en het dus wat langer duurde
* dat andere dingen soms gewoon leuker zijn.

Nu ja, al met al moet ik zeggen dat er dus nog niks is gekomen van dat cement. En ja, ik schaam mij diep. Sorry Willem en Theo, harde werkers...

... jullie wel...

Hoe een keuken praktischer maar niet mooier werd

T'is natuurlijk alweer schandalig lang geleden, maar op 20 augustus (ja die belachelijk warme dag) hebben Willem en Theo een sleuf in mijn vloer gefreezd. Zodat ik zo meteen niet mijn keuken in het zonnetje heb en mijn eettafel in de schaduw van mijn keuken.

Wel spannend want mijn vloer bleek niet zo dik. Er onder zat piepschuim, dus de leidingen konden ook niet onder de vloer door en Willem wilde niet de vloer helemaal doorfreezen omdat je dan het risico loopt/liep dat de hele vloer zou breken.
Bovendien moet de afvoer aflopen dus eigenlijk laag liggen waar hij nu is en hoger liggen aan de andere kant, een klein beetje is voldoende. En Willem vond het verstandig om een redelijke maat buis te gebruiken ter voorkoming van verstoppingen. Uiteindelijk is het hem gelukt om een goede maat buis is een heel dun vloertje te leggen. Hoera voor Willem en Theo.

Ook de twee waterleidingen (warm en koud) liggen nu netjes in de gleuf. Verder kwam Willem op een grandioos idee. Hij vertelde me dat huizenbouwers altijd lege leidingen in de vloer leggen voor het geval je een extra groep erbij wil (zeg ik het zo goed Willem). die leidingen komen dus uit in de meterkast maar zijn gewoon leeg. Je kan zien waar ze uitkomen omdat er dan een blauw dingetje in de muur zat. Willem heeft goed ingeschat waar hij door de vloer zou lopen en gezorgd dat hij de leidingen daar langs liet lopen. Hij heeft daar die buis doorgeknipt en die verlengd en naar de goede kant van de muur laten lopen.

Hij komt nog een keer langs om er de echte elektriciteit door te trekken. Toen alle leidingen lagen ging er op sommige plekken specie overheen, op de overige plekken zware zakken met (jawel door mij gevuld) puin. Zodat de leidingen goed laag in de gleuf zouden blijven liggen. Willem heeft me op mijn hart gedrukt dat de zakken er pas af mogen als de specie echt helemaal droog is, dan kan ik de andere plekken vullen met specie en dan later de nieuwe tegels er weer op doen. Kortom het is gelukt!!! maar nog niet helemaal af ;-) en dat allemaal op de meest hete dag van het jaar. Hoera voor Willem en Theo.

zondag 9 augustus 2009

Ding dong

Ding dong... even keek ik verbaast op? de deurbel? Yolan staat boven de trap af te krabben en Tom is bij Monique, we verwachten geen hulp. Wie kan er in godsnaam nu op die bel staan te duwen?

Het blijkt de buurvrouw die al tijden aan had gegeven wel te willen helpen en laatst al even had geholpen bij het afschilderen van het badkamerplafonnetje. Of ze nog kon helpen. Lang leve de burenhulp!
Even later stond ze, net als ik, op een trapje in de keuken de muur af te krabben.

Langzamerhand begint er enigzins schot in de zaak te komen. De woonkamer is nu helemaal gewit aan alle kanten. Ondertussen had ik besloten dat het maar een open trap moest worden naar de bovenverdieping en dus hebben we die ook ontmanteld (LEUK!!! want zo gedaan en meteen duidelijk resultaat).

Yolan is nu dus bezig met het afkrabben van de trap. Zodra dat gedaan is, kan hij geschuurd en dan is het meest stoffige werk voorbij en zou ik er in principe kunnen gaan wonen. Maar een geschilderde trap is natuurlijk nog fijner ;-)

Ik moest daarom gisteren kiezen tussen, de vloer op de bovenverdieping schoonschrobben, toch maar proberen de hal te witten en hopen dat het afkrabben van de trap boven niet teveel nare bij-effecten zou hebben, of het afkrabben van de muur in de keuken. Zoals ik al schreef koos ik voor het laatste. Het is K*-werk en schiet voor geen meter op, maar moet toch gebeuren en steeds een klein beetje maakt dat het zometeen af is, toch?

Vandaag ga ik weer verder afkrabben. De gelijknamige tante van Yolanda belde net dat ze de tuin kwam doen, schilderen was niet zo haar ding zei ze.
Mijn vader was van de week al geweest om de heggen te knippen en is een ontzettend eind gekomen. Maar in een door kluswerkzaamheden verwaarloosde tuin/tuinen is nog steeds veel te doen. Ik ben benieuwd hoe mooi het er aan het eind van de dag uitziet...