- Kom, laten we een weekendje weg gaan..
- Jahaa, maar we hebben alletwee geen geld, dus dat kan niet
- Heb je al op vakantieveiling.nl gekeken
- Nog niet nee
- Kan je bieden op een bon voor een weekendje Harz, met een beetje mazzel...

En jawel, voor bijzonder weinig mochten we drie nachten naar een mooi hotel in de Harz, mits we boekten in september of oktober. Natuurlijk bleek het één na laatste weekend al helemaal volgeboekt (herfstvakantie en iederéén kent die website kennelijk), dus gingen we het laatste weekend van oktober op pad. Mét kind.
Vertrek direct na schooltijd van Roos, dus zo rond de klok van 5 / half 6, volgens routeplanner ca. 5 uur rijden, dus net te doen. Half uurtje extra voor de stop bij Toms favo restaurant: maaaak vandaag mekdonnultsdag yeahhea yeah! Dus geplande aankomsttijd half 11.
Kars was de reddende engel, want de Tomtom wist niet zo zeker of we wel op weg waren naar de juiste plaats en het telefoonnummer dat op de site stond leek niet te kloppen. Dankzij een mailtje aan de hotellier werden we gebeld op onze handy (gunst, heet zo'n ding zo in het Duits?? Handig) en kregen we een prima uitleg. Tomtom bleek gelukkig niet gek, we zaten op het juiste spoor.
En met ons heel veel anderen!
Al met al hebben we drie riante files mogen meemaken en kwamen we uiteindelijk om 01.30 uur aan. De hotellier hadden we rond de klok van 11 al geïnformeerd over de rampenreis en de optie gegeven dat we zouden omkeren, zodat zij naar bed konden. Maar daar wilde onze duitse gastheer niet van weten: gewoon doorrijden, we wachten op jullie!! En inderdaad midden in de nacht werden we bijzonder vriendelijk welkom geheten en kregen we een superkamer! Balzaal met drie bedden, waar we zonder veel plichtplegingen in rolden.
De volgende morgen was Tom om een uur of 8 wakker (hoe doet zo'n kind dat, meteen klaarwakker en helemaal vrolijk? Mama en Roos hadden liever tot een uur of 11 geslapen en hadden nog heeeeele kleine oogjes) dus op naar het ontbijt. Daarna bleken we mazzel te hebben: er was in een nabijgelegen slot een roofvogelshow. Leuk! Digi camera voor Tom, eentje voor mama en daar gingen we. Het bleek een prachtige show. De roofvogels scheerden rakelings langs je hoofd en zoonlief ontpopte zich tot een rasfotograaf, die met zijn simpele toestelletje veel betere plaatjes maakte, dan ma met haar luxe geval. Talent is niet te koop, bleek wel weer.


Daarna het kasteel bekeken. Saaaai vond Tom, terwijl er in elke zaal iets leuks te doen was voor kinderen: ze hadden er duidelijk goed over nagedacht. Alleen de keuken

en de wapenkamer konden zijn interesse wekken, alle overige vertrekken waren niet boeiend voor een man van 6. Voor ons was het wél erg leuk. Een goed geconserveerd optrekje uit 1600 bovenop een grote berg.. je zag de ridders al aankomen stormen.
Rond de klok van twee werd het tijd voor de lunch. We hadden heel slim broodjes geïmporteerd om zo restaurant bezoek uit te sparen. Beleg zouden we wel bij een Aldi of Lidl halen.. helaas: alle winkels waren dicht. Of dat nu uit feestelijkheid voortkwam of gewoon de standaardtijden zijn in Duitsland, weten we nog steeds niet, maar onze enige optie volgens de mevrouw van het info-huisje bij het kasteel, was een Shell pomp verderop.
Op zoek naar de Shell dus. Dwalend door pitoreske dorpjes nam de honger toe en ook diesel bleek noodzakelijk. Al wat we vonden: geen Shell. Dus de eerste de beste inboorling aangeschoten en gevraagd naar een tankstelle (schouderklop voor Roos). Gelukkig had de meneer een duidelijke route voor ons, die ons linea recta naar de Shell bracht...
... en naar ons hotel, dat werkelijk NAAST de pomp bleek te liggen!!!
Hoe blond kan je zijn?!

In ieder geval hadden ze er heerlijke bockworst, dus met die lunch is het wel goed gekomen. Eten was sowieso een feest, want nadat Tom aan het eind van de middag nog even lekker geklommen en geklauterd had in een kinderspeelparadijs, besloten we om buiten de deur te eten. Een aziatisch specialiteitenrestaurant vonden we een mooie afsluiting. Heerlijk eten en afrekenen was echt grappig: met zijn drietjes hebben we 30,60 Euro uitgegeven voor een voorafje, een hoofdgerecht en wat drankjes. We hebben het nog even nagerekend, maar het klopte echt. Ongelofelijk.
De volgende dag besloten we tijdig huiswaarts te gaan, want een file gevoelige weg wisten we. Dat viel nogal mee. We hebben geen enkele file gezien en arriveerden dus rond de klok van 4 weer op het Klifrakplantsoen, met het gevoel dat we een hele tijd weg zijn geweest.
Fijn zo'n weekendje!