maandag 28 juni 2010

Oefening baart kunst

Al jaren vraag ik anderen of ze gaatjes willen boren. Eerst uit gemakzucht maar later omdat ik het gewoon niet durf. Op de één of andere manier heb ik de irrationele angst ontwikkelt dat ik aan de andere kant van de muur weer uit zou komen. Beetje vervelend als de buren daar net hun dure tv of schilderij hebben hangen.
Ik weet het, kan eigenlijk niet gebeuren, maar toch. Het maakte dat ik zo zenuwachtig werd van het ding dat, die ene keer dat ik het in mijn vingers kreeg om het toch maar eens te proberen, het ding niet stil kon houden. Dat schijnt wel essentieel te zijn.

De afgelopen weken heb ik wat rust gekregen. Ik ben begonnen aan het ordenen van mijn papieren en ook heb ik het schilderen van mijn hal opgepakt. Inmiddels is het plaffondetje gedaan. Ik was het zat steeds op mensen te wachten voor sullige kleine boorgaatjes. Ik besloot dat het tijd werd het beest in de ogen te kijken.

Afgelopen week hing ik mijn 'mandjes' op voor mijn plastic zakjes. Er zaten handige plakstrips achter. Helaas lagen ze de volgende ochtend alweer op de grond, er moest dus geboord. In het muurtje tussen mijn washok en hal. En laat die hal nou nog niet geschilderd zijn. Dus als ik er doorheen boor, dan vul ik dat gaatje gewoon en schilder het straks gewoon weg.
Vijf dagen deze gedachte heeft me er van overtuigd dat ik het echt wel kon (proberen). Gisteravond was het zo ver. De boor, van Yolan en mij samen, gehaald en zonder hulp van Yolan (maar wel van de gebruiksaanwijzing) vier schitterende gaatjes geboord.

en ques what, geen gaatje in mijn hal te bekennen ;-)

Mijn volgende leeropdracht: gordijnrails in mijn slaapkamer...

maandag 24 mei 2010

Service!

Inmiddels is de 'zeker blijven-termijn' afgelopen donderdag al verschoven naar a.s. vrijdag en zelf denk ik dat dat wat voorbarig is. Op dit moment pakken ze me nog helemaal in met zwachtels en buisverbanden, handschoenen etc. Het lijkt me dat je toe werkt naar een thuis-situatie door dat soort hulpmiddelen af te bouwen of te vervangen door middelen die ook thuis te gebruiken zijn. Aangezien het vandaag pinksteren is, word ik morgen voor het eerst weer gezien door een arts De behandeling kan dan bijgesteld worden. Die behandeling start dan op woensdag. Vrijdag naar huis zou twee dagen overgangstijd betekenen, het kàn, maar kort is het wel, vond ook de verpleegkundig-stagiair die me vandaag in mijn pak hielp. Ik houd dus rekening met een langer verblijf.

Al kletsend met deze stagiaire vertelde ik over een gesprek wat ik met Elke de dag daarvoor had. Dit ging over het feit dat de kans om nog eens terug te komen op deze afdeling groot is voor patienten met mijn aandoening, en hoe moet dat dan als alleenstaand moeder. Zo'n kind is tenslotte geen kat die je gewoon voor drie dagen voer in zijn bakje doet en verder niet meer naar om hoeft te kijken. Natuurlijk hoop ik dat het niet nodig is, maar ik denk dat er dan wel een mouw aan te passen is. Afhankelijk van de leeftijd van het kind zou het wellicht een tijdje bij mijn ouders kunnen logeren of mee kunnen in de co-ouderschap van Tom. Tot mijn verbazing vertelde de stagiaire dat als ze nog klein zijn ook mee mogen. Je moet dan wel zelf(wie anders?) voor het kindje zorgen en er moet een één-persoons kamer vrij zijn. Ze vertelde dat er in de afgelopen vijf maanden al twee kinderen op de afdeling waren geweest. Deze waren vijf en negen maanden geweest en ze hadden er een bedje voor uit het WKZ gehaald.

Wie nu nog durft te beweren dat dit ziekenhuis geen service kent, roep ik NU op om langs te komen. Ik lig hier nog wel even ;-)

dinsdag 18 mei 2010

lichtpuntje

Inmiddels zien mijn benen en armen er wat beter uit. De wondjes die waren, zijn aan het helen. De jeuk was aan het eind van de middag en de avond wat erger, dus krijg ik nu ook 's middags mijn shot. Dat helpt redelijk. De arts was gisteren matig tevreden, ze zag nog niet heel veel verbetering, de verwachting is dat ik hier zeker tot maandag nog ben en daarna kijken we wel weer verder.

Gisteren heb ik een nieuwe kamergenote gekregen. Een dame van 52 met een infuus in haar voet. Ze is erg vriendelijk alleen vond ik de piepjes midden in de nacht om aan te geven dat het infuus leeg was en niet goed zat niet echt ideaal.
Verder is ze heel vriendelijk, eten we gezellig, gezamenlijk aan ons tafeltje en zijn we vanmiddag even beneden een kopje thee gaan drinken. Kortom een hele verbetering. Ze vertrekt op zijn vroegst zaterdag, en daarna is het pinksteren, dus ik verwacht niet meteen een nieuwe kamergenoot te krijgen tegen die tijd.

Overigens is ze hier al een tijdje, maar moest ze naar mijn kamer verhuizen omdat ze een kamer nodig hadden voor twee patienten met dezelfde aandoening. Inmiddels heb ik begrepen dat het om wespenallergie gaat en dat er dan dus een verpleegkundige constant bij moet zitten omdat die mensen opeens heftig kunnen reageren. Effecient dus om ze op een kamer te leggen. Nu begrijp ik het... jij ook mam?

woensdag 12 mei 2010

Ontsnapt tijdens weekendverlof

De arts kwam ook vanochtend weer even bij me kijken. We hebben afgesproken dat ik mijn behandeling (zo goed als) gaan voortzetten zoals hij is. We zouden dan maandag kijken hoe we verder gaan. Het weekend begint tenslotte morgen al en duurt hier vier dagen. Ondanks dat ik al verwachtte dat ik zondag nog wel hier zou zijn, kwam het toch een beetje rauw op mijn dak, die beslissing, nu al.
De arts zag mijn reactie en dus kon ik aangeven dat ik het zo jammer vond om de verjaardag van Wouter te missen. Geen probleem ik mocht (?) wel op weekendverlof, maar dan moet ik wel om 20.00 uur weer terug zijn, voor de laatste zalfronde. Ze zou even een aantekening maken dat zij toestemming gaf.

Ontzettend fijn natuurlijk, maar toch hè.... Ik krijg dan zo de neiging om pas maandagochtend terug te komen om te kijken of er dan later in mijn dossier staat 'ontsnapt tijdens weekendverlof'.

maandag 10 mei 2010

Medewerker?

Inmiddels lig ik nu al drie nachten in een ziekenhuisbed. Op zich bevalt het prima. Een iets minder zeurderige kamergenote zou welkom zijn, datwel. Gelukkig vertrek ze woensdag dus ik heb goede hoop.

Zondag kwam mijn moeder gezellig langs en hebben we de (zo goed bij mijn moeder passende) speurtocht door het ziekenhuis gedaan. We hebben de stilteruimtes en de tuinen bekeken. Ik hoop op iets mooier weer zodat het daar echt goed toeven gaat zijn.
Ook Kars en Gwen kwamen langs. We hebben even lekker wat gedronken en gekletst. En ik kreeg van Gwen een vaasje met kunsttulpen. Zij had ze gehad toen ze in het ziekenhuis lag. Bij deze is het doorgeefbouquet geïntroduceerd.

Vandaag kwamen Kees en Queeny me een bezoekje brengen. Ook ben ik snel weg van mijn bemoeizuchtige kamergenote gewandeld en heb een lekker glaasje cola gedronken (dat zit niet op de 'kar').

Ook erg gelukkig ben ik met mijn door mijn moeder en Kars (zonder afstemming, maar niet minder geslaagd) fruitmandje. Ik moest voorheen aldoor kiezen tussen een lekker toetje of mijn gezonde tweede stuk fruit op een dag. Een lastige keuze, toetjes-mens als ik ben. Nu kan ik beide nemen, hoera!

Mijn jeuk neemt overigens niet af maar toe, en ik heb ook het idee dat de behandelaars het een lastige puzzel vinden, zo met die zwangerschap. Ik ben nog steeds gehuld in mijn mummie-pak er zijn zelfs handschoenen bij gekomen. Gisteren heb ik geprobeerd of het 'over-pak' ook prettiger zat dan mijn gewone kleren. Omdat ze de broeken niet in mijn maat hadden en ik dus het gevoel had in mijn onderbroek te zitten als ik zat, bij staan ging het wel. Het leuke bij-effect van het pak was wel dat ik erg op een medewerker leek (met mummie-pak eronder dan ;-))

vrijdag 7 mei 2010

Opgenomen

Agelopen dinsdag had ik een spoedafspraak bij de dermatoloog. Ik zat er helemaal onder en kon nog net onder mijn oogleden door kijken. Probleem is dat ik het erg moeilijk vind om een balans te vinden tussen hoeveel eczeem schadelijker is voor mijn kind dan enorm veel hormoonzalven smeren. De arts stelde daarom voor mij op te nemen. Allereerst gaan we de huidige crisis bestrijden en daarna een behandelplan maken voor de maanden daarna.

Vandaag ben ik aangekomen in dit luxe hotel. Ik kan bellen, televisie kijken en internetten vanaf mijn bed, krijg drankjes aangereikt. Helemaal top. Ik heb alleen een ontzettend praatgrage kamergenote, je kan niet alles hebben.

De behandeling is al begonnen met mij compleet insmeren en in speciaal verband en hemdjes te hullen... nu zie ik er ook nog uit als een echte patient. :D

zondag 28 februari 2010

'Weekendje' Amsterdam

Afgelopen week heeft Yolan, Tom meegenomen voor een nachtje in het Botel in Amsterdam. Een hotel op een boot. Tom vond het reuze cool. Met een gratis pontje kom je dan op het centraal station uit. Tom genoot met volle teugen. Voor de gezelligheid ging ik (Roos) de eerste dag mee naar het Rijksmuseum. We hadden gereserveerd voor de kinderrondleiding. In eerst instantie leek het me een beetje saai, maar niets was minder waar.
Het bleek een theatervoorstelling en rondleiding in één. We gingen op zoek naar een specifiek meisje op één van de schilderijen. Dat ging best goed omdat we met behulp van een heel bijzonder praatkistje, konden praten met de kinderen op de schilderijen. Hierdoor werd er en passent goed naar de schilderijen gekeken (zien jullie mijn hondje ergens?) en veel geleerd (waarom drinken jullie bier?).
Niets zo leuk als een beetje spanning dus was er ook een mister mecapsul van het museum, die onze begeleidende dame het museum uit wilde zetten en natuurlijk ons praatkistje zou afpakken. Kortom veel vertier voor zowel de kinderen als ook voor ons.

De dag daarna zijn Yolan en Tom nog naar het Tropenmuseum gegaan waar ze ook een goede rondeleiding op de tentoonstelling over China en Qi hebben gehad, met veel leuke activiteiten voor kinderen.

Leuk dat musea meer moeite doen om het ook voor hen leuk te maken. Ik had gedacht dat het rijksmuseum echt nog een stap te ver zou zijn voor een kind van 6.