Al jaren vraag ik anderen of ze gaatjes willen boren. Eerst uit gemakzucht maar later omdat ik het gewoon niet durf. Op de één of andere manier heb ik de irrationele angst ontwikkelt dat ik aan de andere kant van de muur weer uit zou komen. Beetje vervelend als de buren daar net hun dure tv of schilderij hebben hangen.
Ik weet het, kan eigenlijk niet gebeuren, maar toch. Het maakte dat ik zo zenuwachtig werd van het ding dat, die ene keer dat ik het in mijn vingers kreeg om het toch maar eens te proberen, het ding niet stil kon houden. Dat schijnt wel essentieel te zijn.
De afgelopen weken heb ik wat rust gekregen. Ik ben begonnen aan het ordenen van mijn papieren en ook heb ik het schilderen van mijn hal opgepakt. Inmiddels is het plaffondetje gedaan. Ik was het zat steeds op mensen te wachten voor sullige kleine boorgaatjes. Ik besloot dat het tijd werd het beest in de ogen te kijken.
Afgelopen week hing ik mijn 'mandjes' op voor mijn plastic zakjes. Er zaten handige plakstrips achter. Helaas lagen ze de volgende ochtend alweer op de grond, er moest dus geboord. In het muurtje tussen mijn washok en hal. En laat die hal nou nog niet geschilderd zijn. Dus als ik er doorheen boor, dan vul ik dat gaatje gewoon en schilder het straks gewoon weg.
Vijf dagen deze gedachte heeft me er van overtuigd dat ik het echt wel kon (proberen). Gisteravond was het zo ver. De boor, van Yolan en mij samen, gehaald en zonder hulp van Yolan (maar wel van de gebruiksaanwijzing) vier schitterende gaatjes geboord.
en ques what, geen gaatje in mijn hal te bekennen ;-)
Mijn volgende leeropdracht: gordijnrails in mijn slaapkamer...