zondag 18 juli 2010

Meer oefening...

Deze week heb ik leeropdracht drie uitgevoerd. Eerder was leeropdracht twee al voldaan, het ophangen van mijn kapstok. Welliswaar heb ik verkeerd gemeten en pasten de schroefjes dus niet helemaal, maar het boren van de gaatjes ging uitstekend. Mede doordat het in hetzelfde gipsmuurtje was als de eerdere gaatjes.

Deze week heb ik mij overtuigd dat ik leeropdracht drie, de gordijnrails in mijn slaapkamer echt moest gaan uitvoeren. Omdat ik het beste in mijn eentje mijn angsten te lijf ga, heb ik ook het opmeten van de gaten zelf gedaan, met behulp van een hoop schilderstape :D.
Ik boorde braaf, kwam een heel eind, leek al snel door te schieten (ik verwachte holle ruimte, doordat het hol klonk als ik klopte, maar stuitte toen op iets waar ik niet door heen kwam. Om te voorkomen dat ik mijn huis aan gort zou boren, besloot ik de ervaringsdeskundige erbij te halen. Yolanda had 's avonds tijd en kwam even langs. Zij stelde voor om de boor op klopboren te zetten (slim plan, weer wat geleerd) en deed twee gaatjes voor om te checken of dat de oplossing was. De andere drie heb ik zelf gedaan en die van Yolan heb ik verder uitgediept.
Nu had ik wel een paar handen bij het vastschroeven dus dat was snel gepiept.

Hoera! Ik wist niet dat het klopboor-principe bij leeropdracht drie aan bod zou komen, maar ben trots het geleerd te hebben. Ik ben benieuwd wat leeropdracht vier gaat zijn. In mijn huis moeten nog wel gaatjes in mijn badkamer komen, maar of door tegels boren nu al aan bod moet komen??

maandag 5 juli 2010

Echo, echo, echo...

Vandaag de 20-weken echo. Yolanda ging met me mee en heeft een filmpje gemaakt van het eerste stuk van de echo. Even geduld, het kind komt echt in beeld :D.

Daaronder wat foto's van het kleine ding.
Overigens is het helemaal gezond verklaard (voor nu), en weegt nu 313 gram, wat prima is (volgens de verloskundige) en wat volgens Yolan gewoon aan de kleine kant is (moet ergens tussen de 300 en 500 gram zitten).
















maandag 28 juni 2010

Oefening baart kunst

Al jaren vraag ik anderen of ze gaatjes willen boren. Eerst uit gemakzucht maar later omdat ik het gewoon niet durf. Op de één of andere manier heb ik de irrationele angst ontwikkelt dat ik aan de andere kant van de muur weer uit zou komen. Beetje vervelend als de buren daar net hun dure tv of schilderij hebben hangen.
Ik weet het, kan eigenlijk niet gebeuren, maar toch. Het maakte dat ik zo zenuwachtig werd van het ding dat, die ene keer dat ik het in mijn vingers kreeg om het toch maar eens te proberen, het ding niet stil kon houden. Dat schijnt wel essentieel te zijn.

De afgelopen weken heb ik wat rust gekregen. Ik ben begonnen aan het ordenen van mijn papieren en ook heb ik het schilderen van mijn hal opgepakt. Inmiddels is het plaffondetje gedaan. Ik was het zat steeds op mensen te wachten voor sullige kleine boorgaatjes. Ik besloot dat het tijd werd het beest in de ogen te kijken.

Afgelopen week hing ik mijn 'mandjes' op voor mijn plastic zakjes. Er zaten handige plakstrips achter. Helaas lagen ze de volgende ochtend alweer op de grond, er moest dus geboord. In het muurtje tussen mijn washok en hal. En laat die hal nou nog niet geschilderd zijn. Dus als ik er doorheen boor, dan vul ik dat gaatje gewoon en schilder het straks gewoon weg.
Vijf dagen deze gedachte heeft me er van overtuigd dat ik het echt wel kon (proberen). Gisteravond was het zo ver. De boor, van Yolan en mij samen, gehaald en zonder hulp van Yolan (maar wel van de gebruiksaanwijzing) vier schitterende gaatjes geboord.

en ques what, geen gaatje in mijn hal te bekennen ;-)

Mijn volgende leeropdracht: gordijnrails in mijn slaapkamer...

maandag 24 mei 2010

Service!

Inmiddels is de 'zeker blijven-termijn' afgelopen donderdag al verschoven naar a.s. vrijdag en zelf denk ik dat dat wat voorbarig is. Op dit moment pakken ze me nog helemaal in met zwachtels en buisverbanden, handschoenen etc. Het lijkt me dat je toe werkt naar een thuis-situatie door dat soort hulpmiddelen af te bouwen of te vervangen door middelen die ook thuis te gebruiken zijn. Aangezien het vandaag pinksteren is, word ik morgen voor het eerst weer gezien door een arts De behandeling kan dan bijgesteld worden. Die behandeling start dan op woensdag. Vrijdag naar huis zou twee dagen overgangstijd betekenen, het kàn, maar kort is het wel, vond ook de verpleegkundig-stagiair die me vandaag in mijn pak hielp. Ik houd dus rekening met een langer verblijf.

Al kletsend met deze stagiaire vertelde ik over een gesprek wat ik met Elke de dag daarvoor had. Dit ging over het feit dat de kans om nog eens terug te komen op deze afdeling groot is voor patienten met mijn aandoening, en hoe moet dat dan als alleenstaand moeder. Zo'n kind is tenslotte geen kat die je gewoon voor drie dagen voer in zijn bakje doet en verder niet meer naar om hoeft te kijken. Natuurlijk hoop ik dat het niet nodig is, maar ik denk dat er dan wel een mouw aan te passen is. Afhankelijk van de leeftijd van het kind zou het wellicht een tijdje bij mijn ouders kunnen logeren of mee kunnen in de co-ouderschap van Tom. Tot mijn verbazing vertelde de stagiaire dat als ze nog klein zijn ook mee mogen. Je moet dan wel zelf(wie anders?) voor het kindje zorgen en er moet een één-persoons kamer vrij zijn. Ze vertelde dat er in de afgelopen vijf maanden al twee kinderen op de afdeling waren geweest. Deze waren vijf en negen maanden geweest en ze hadden er een bedje voor uit het WKZ gehaald.

Wie nu nog durft te beweren dat dit ziekenhuis geen service kent, roep ik NU op om langs te komen. Ik lig hier nog wel even ;-)

dinsdag 18 mei 2010

lichtpuntje

Inmiddels zien mijn benen en armen er wat beter uit. De wondjes die waren, zijn aan het helen. De jeuk was aan het eind van de middag en de avond wat erger, dus krijg ik nu ook 's middags mijn shot. Dat helpt redelijk. De arts was gisteren matig tevreden, ze zag nog niet heel veel verbetering, de verwachting is dat ik hier zeker tot maandag nog ben en daarna kijken we wel weer verder.

Gisteren heb ik een nieuwe kamergenote gekregen. Een dame van 52 met een infuus in haar voet. Ze is erg vriendelijk alleen vond ik de piepjes midden in de nacht om aan te geven dat het infuus leeg was en niet goed zat niet echt ideaal.
Verder is ze heel vriendelijk, eten we gezellig, gezamenlijk aan ons tafeltje en zijn we vanmiddag even beneden een kopje thee gaan drinken. Kortom een hele verbetering. Ze vertrekt op zijn vroegst zaterdag, en daarna is het pinksteren, dus ik verwacht niet meteen een nieuwe kamergenoot te krijgen tegen die tijd.

Overigens is ze hier al een tijdje, maar moest ze naar mijn kamer verhuizen omdat ze een kamer nodig hadden voor twee patienten met dezelfde aandoening. Inmiddels heb ik begrepen dat het om wespenallergie gaat en dat er dan dus een verpleegkundige constant bij moet zitten omdat die mensen opeens heftig kunnen reageren. Effecient dus om ze op een kamer te leggen. Nu begrijp ik het... jij ook mam?

woensdag 12 mei 2010

Ontsnapt tijdens weekendverlof

De arts kwam ook vanochtend weer even bij me kijken. We hebben afgesproken dat ik mijn behandeling (zo goed als) gaan voortzetten zoals hij is. We zouden dan maandag kijken hoe we verder gaan. Het weekend begint tenslotte morgen al en duurt hier vier dagen. Ondanks dat ik al verwachtte dat ik zondag nog wel hier zou zijn, kwam het toch een beetje rauw op mijn dak, die beslissing, nu al.
De arts zag mijn reactie en dus kon ik aangeven dat ik het zo jammer vond om de verjaardag van Wouter te missen. Geen probleem ik mocht (?) wel op weekendverlof, maar dan moet ik wel om 20.00 uur weer terug zijn, voor de laatste zalfronde. Ze zou even een aantekening maken dat zij toestemming gaf.

Ontzettend fijn natuurlijk, maar toch hè.... Ik krijg dan zo de neiging om pas maandagochtend terug te komen om te kijken of er dan later in mijn dossier staat 'ontsnapt tijdens weekendverlof'.

maandag 10 mei 2010

Medewerker?

Inmiddels lig ik nu al drie nachten in een ziekenhuisbed. Op zich bevalt het prima. Een iets minder zeurderige kamergenote zou welkom zijn, datwel. Gelukkig vertrek ze woensdag dus ik heb goede hoop.

Zondag kwam mijn moeder gezellig langs en hebben we de (zo goed bij mijn moeder passende) speurtocht door het ziekenhuis gedaan. We hebben de stilteruimtes en de tuinen bekeken. Ik hoop op iets mooier weer zodat het daar echt goed toeven gaat zijn.
Ook Kars en Gwen kwamen langs. We hebben even lekker wat gedronken en gekletst. En ik kreeg van Gwen een vaasje met kunsttulpen. Zij had ze gehad toen ze in het ziekenhuis lag. Bij deze is het doorgeefbouquet geïntroduceerd.

Vandaag kwamen Kees en Queeny me een bezoekje brengen. Ook ben ik snel weg van mijn bemoeizuchtige kamergenote gewandeld en heb een lekker glaasje cola gedronken (dat zit niet op de 'kar').

Ook erg gelukkig ben ik met mijn door mijn moeder en Kars (zonder afstemming, maar niet minder geslaagd) fruitmandje. Ik moest voorheen aldoor kiezen tussen een lekker toetje of mijn gezonde tweede stuk fruit op een dag. Een lastige keuze, toetjes-mens als ik ben. Nu kan ik beide nemen, hoera!

Mijn jeuk neemt overigens niet af maar toe, en ik heb ook het idee dat de behandelaars het een lastige puzzel vinden, zo met die zwangerschap. Ik ben nog steeds gehuld in mijn mummie-pak er zijn zelfs handschoenen bij gekomen. Gisteren heb ik geprobeerd of het 'over-pak' ook prettiger zat dan mijn gewone kleren. Omdat ze de broeken niet in mijn maat hadden en ik dus het gevoel had in mijn onderbroek te zitten als ik zat, bij staan ging het wel. Het leuke bij-effect van het pak was wel dat ik erg op een medewerker leek (met mummie-pak eronder dan ;-))