vrijdag 15 oktober 2010

Klusvrouwen!

Ik heb Monique in de arm genomen om mijn huis af te klussen. Ik ben nu natuurlijk hoogzwanger en bovendien altijd al niet van het hele handige geweest. Tijd dus om te zorgen dat die kinderkamer (en de rest van het huis) af gaat komen. Tijd voor Monique!!!

Kinderkamer vóór
Afgelopen dinsdag heb ik pax-kasten gehaald bij Ikea en zeil heb besteld bij een andere winkel op de woonboulevard. Vandaag zouden Monique en Yolanda samen één van die kasten om de motor van mijn ventilatie-systeem bouwen. Toen bleek dat één van de planken van die kast gebroken was moesten ze eerst nog weer langs de Ikea.

Al met al zijn ze toch al een heel eind gekomen. Morgen gaan ze verder. Volgens mij gaat het erg mooi worden. Wel bleek dat ik verkeerd had gemeten en ik dus niet alle kasten die ik gekocht heb in mijn kinderkamer kwijt kan. Eén komt er nu in de logeerkamer.

Kinderkamer ná
Eerder had Monique al de plafondetjes geschilderd en de muren gewit. Gisteren hingen er zowaar in ene drie spiegels in mijn badkamer en vandaag heb is daarom ook maar even het klokje opgehangen.
Kortom goed bezig die meiden!!!

Zelf ben ik wat in de stress geschoten door alles wat er nog moet gebeuren. Om wat rust te creeëren heb ik maar eens een 'ziekenhuistas' klaar gezet. Mocht Koos besluiten om vannacht het licht te willen zien, dan doen we het licht in het ziekenhuis aan en dan kan dat dus gewoon. Morgen komt ma met de spullen om het mozesmandje op te maken, zodat het dan ook thuis een slaapplek kan krijgen.

Over twee weken mag ik thuisbevallen en hopelijk is er dan ook al veel meer af en klaar om hem/haar te ontvangen. Om nog maar niet te spreken over de reële kans dat Koos pas begin december het licht wil gaan zien en ik dan al tijden met mijn voet zit te tappen...

zondag 10 oktober 2010

Moe.

Je hebt wel eens van die avonden dat je bij vrienden of familie bent geweest en uiteindelijk doodmoe en in-tevreden huiswaarts keert. Zo'n avond dat je nog maar één ding wilt: met een glimlach om je mond je bed in duiken om vervolgens een gat in de dag te slapen... nou zo'n avond was het.

Dus ik kwam met mijn toetoetje aanrijden om richting dat bed te marcheren en had mazzel, want voor de deur was mijn eigenste parkeerplaatsje nog vrij. Auto op zijn plek, sleutel in de hand en op naar de schuifpui... Tot ik zag dat ik niet de enige was die zich moe voelde.

Voor mijn schuifpui, dus in mijn mini-voortuintje en zo'n beetje om mijn kliko heengevouwen, lag een meneer te slapen. Luid snurkend en wel. Ik kon niet bij mijn deur en de wereld om mij heen sliep. Meneer incluis dus. Terwijl ik op het punt stond hem wakker te maken, realiseerde ik me ineens dat ik dus echt heel erg in mijn eentje was en het om 2 uur 's nachts ook niet erg waarschijnlijk was dat er veel mensen langs zouden gaan lopen en dat die meneer toch wel een paar maten groter was dan ik en .. en.. en. Nu ja, kort gezegd: ik werd bang en besloot hem toch maar niet zelf wakker te maken.

Dus omgelopen naar mijn ándere deur (die gelukkig niet op de grendels zat, want dan had ik het wel kunnen vergeten). Hop naar binnen, lampen aan en op het raam kloppen. Geen enkel effect. En dan is dat toch wel vreemd hoor en ook wel een soort van onplezierig. Toch maar gebeld met de sterke arm, die dan ook nog je vriend zegt te zijn en aan hen gevraagd of ze deze meneer op een vriendelijke en plezierige wijze uit mijn tuintje wilden vissen.

Natuuuurlijk wilde de politie dat doen en het lukte ze bij de tweede keer bellen ook nog. Toen was inmiddels mijn hele achtertuin al doorzocht en terwijl ik ze aan de lijn instructie gaf, werd meneer in mijn voortuin toch nog aangetroffen. Hij bleek Pool te zijn en niet helemaal nuchter. Na een paar vriendelijke woorden vertrok de man in de richting van Utrecht centrum.

Wat voelde ik me een sukkel zeg. Ik had hem ook gewoon wakker kunnen maken, een kop koffie kunnen aanbieden en hem vragen om elders te gaan slapen.. maar nee, bang door allerlei suffe berichten, spreek ik mijn medemens niet meer zelf aan, maar jaag ik hem de politie op het dak. Niet goed zeg ik dan, tijd om te her ijken.

maandag 27 september 2010

Ziekenhuis-entertainment

Nadat ik vanochtend lichttherapie had gehad in het UMC-Utrecht besloot ik meteen langs het Antonius ziekenhuis te rijden om daar wat bloed te laten aftappen voor mijn internist aldaar. Vrijdag gaat ze mij bellen of ik nog voldoende schildklierhormoon in mijn bloed heb voor mij en mijn kind samen. Daarvoor wil ze graag dat ik in haar ziekenhuis bloed prik een paar dagen van te voren.

Toen ik in de prik-wachtkamer aankwam waren er drie wachtenden voor mij. Ik weet dat dat daar eindeloos kan duren dus was ik maar vast gaan zitten met de instelling... wat zullen we eens overdenken. Ik keek dan ook verbaast toen mijn buurvrouw ineens zei 'Moet die meneer niet een bakje?' en dat drie keer herhaalde in de richting van de balie. Ik keek rond en zag een Chinese jongenman in een ziekenhuisrolstoel met een evenoud meisje ernaast. De jongen was duidelijk niet lekker. Dus riep de mevrouw naast mij nog maar eens wat luider 'Moet die meneer niet een bakje?' waarop de mevrouw van de balie vroeg 'voelt hij zich niet lekker dan?, waar heeft hij die dan voor nodig?'
De mevrouw naast mij zei nog tegen mij 'Ja, anders ligt het hier zometeen in de wachtkamer lijkt me ook niet zo lekker.' Was ik helemaal met haar eens en ik prees haar dan ook, en gaf aan dat ik het niet in de gaten had gehad.

Ondertussen gaf de jongen (in toch wel iet wat moeilijk Nederlands) aan dat hij inderdaad misselijk was en ook duizelig. Nou vooruit hij kreeg een kartonnen bakje... Ik verbaasde mij enorm om de desintresse van de dames achter de balie.
Na een tijdje richtte het bijbehorende meisje zich opnieuw tot de dame achter de balie en gaf (welliswaar in gebrekkig, maar voor mij duidelijk genoeg Nederlands) aan dat het haar niet verstandig leek om nu bloed te laten prikken. Meneer voelde zich duidelijk niet goed en zij vroeg zich af waar ze nu heen moest (zou ik ook niet geweten hebben, dus goede vraag leek mij).
Tot mijn stomme verbazing zei de dame van de balie 'U wilt dus nu niet bloedprikken?' 'Nee, dat kan nu niet' 'tja, als u niet wilt bloedprikken... Ik kan alleen maar bloedprikken, U wilt dus niet bloedprikken?' 'Nee, dat kan nu niet, maar hij voelt zich erg ziek wat moeten we nu doen?' 'Tja, als u echt niet nu wilt bloedprikken dan haal ik het briefje wel weer uit het systeem en wat u nu moet doen? Tja ik ben geen dokter, he'
'Maar wat moeten we nu doen dan.' 'Ja, dat weet ik ook niet, ik ben geen dokter. Ik kan alleen maar bloedprikken. Maar bent u niet net bij de dokter geweest dan?' 'Jawel' 'Dan zou ik maar terug gaan.'

Zucht, ik kon me voorstellen dat het meisje en de jongen/meneer zich erg ongemakkelijk en bezorgd voelden. Ik vond de hele situatie echter zo belachelijk dat ik niets anders kon dan de lol er van inzien. Mijn lol was echter nog niet voorbij...

Terwijl het meisje de jongen klaar maakte om hem door de gangen te gaan rollen zei een man in de wachtkamer. 'Hij ziet er niet erg lekker uit, maar snappen doe ik het ook niet helemaal hoor, eerst is hij misselijk, dan duizelig en nu zit hij met zijn voet bloot en heeft pijn. Wat is er aan de hand dan...'
Ik kon mijn gezicht toen echt niet meer in de plooi houden, waar bemoeit die man zich mee. Ik kon me wel voorstellen dat het meisje meer bezig was met haar vriend/broer dan met wie wat vroeg, dus zij gaf netjes antwoord. Wat ik eigenlijk erg genant vond. Waarop die man zegt 'Tja, dat weet ik ook niet, ik ben ook geen dokter.' Nou vraag ik je...

Ineens hoor ik in mijn oor ergens in de verte de vraag naar mevrouw meebow... Hee denk ik, dat ben ik...
Toen ik klaar was met prikken waren de jongen en het meisje vertrokken, maar ik kon niet anders dan blijven grijnzen om dit stiekem toch wel erg trieste verhaal.

zaterdag 25 september 2010

Oké stempels

Donderdag had ik mijn glucose-test waar vanaf zou hangen of ik wel of niet tot de suikerzieken bij zwangeren zou gaan horen. Dinsdag was er al een groei-echo geweest.
Koos groeit netjes tussen de gemiddelde lijnen, net onder de gemiddelde lijn, mooi gemiddeld klein is Koos dus. Die had dinsdag dus al zijn Oké-stempel op zijn voorhoofd gekregen.

Zoals gezegd kreeg ik donderdag mijn test en behalve dat ik er een ochtend redelijk misselijk van ben geweest en me stierlijk heb verveeld in het ziekenhuis, bleek alles aan het eind toch goed.
Mooi om te zien dat ik na mijn laatste bloedafname de verpleegkundige meteen al de eerste drie uitslagen in haar computer kon zien en aan de hand daarvan al kon zeggen dat er met mij niets aan de hand zou zijn. Mijn nuchtere waarde was wel wat verhoogd, maar de rest was netjes en liep voldoende af, dus zou de laatste ook wel goed zijn verwachtte ze.
De test nog eens overdoen over een paar weken had geen zin, ongeveer na de 30e week veranderen de waardes niet meer zo, zei ze.

Kortom ik kreeg ook een Oké-stempel op mijn voorhoofd en wandelde het ziekenhuis uit met de vraag met wat voor koolhydraatrijk-voedingsmiddel ik dit eens zou gaan vieren ;-)

zondag 18 juli 2010

Meer oefening...

Deze week heb ik leeropdracht drie uitgevoerd. Eerder was leeropdracht twee al voldaan, het ophangen van mijn kapstok. Welliswaar heb ik verkeerd gemeten en pasten de schroefjes dus niet helemaal, maar het boren van de gaatjes ging uitstekend. Mede doordat het in hetzelfde gipsmuurtje was als de eerdere gaatjes.

Deze week heb ik mij overtuigd dat ik leeropdracht drie, de gordijnrails in mijn slaapkamer echt moest gaan uitvoeren. Omdat ik het beste in mijn eentje mijn angsten te lijf ga, heb ik ook het opmeten van de gaten zelf gedaan, met behulp van een hoop schilderstape :D.
Ik boorde braaf, kwam een heel eind, leek al snel door te schieten (ik verwachte holle ruimte, doordat het hol klonk als ik klopte, maar stuitte toen op iets waar ik niet door heen kwam. Om te voorkomen dat ik mijn huis aan gort zou boren, besloot ik de ervaringsdeskundige erbij te halen. Yolanda had 's avonds tijd en kwam even langs. Zij stelde voor om de boor op klopboren te zetten (slim plan, weer wat geleerd) en deed twee gaatjes voor om te checken of dat de oplossing was. De andere drie heb ik zelf gedaan en die van Yolan heb ik verder uitgediept.
Nu had ik wel een paar handen bij het vastschroeven dus dat was snel gepiept.

Hoera! Ik wist niet dat het klopboor-principe bij leeropdracht drie aan bod zou komen, maar ben trots het geleerd te hebben. Ik ben benieuwd wat leeropdracht vier gaat zijn. In mijn huis moeten nog wel gaatjes in mijn badkamer komen, maar of door tegels boren nu al aan bod moet komen??

maandag 5 juli 2010

Echo, echo, echo...

Vandaag de 20-weken echo. Yolanda ging met me mee en heeft een filmpje gemaakt van het eerste stuk van de echo. Even geduld, het kind komt echt in beeld :D.

Daaronder wat foto's van het kleine ding.
Overigens is het helemaal gezond verklaard (voor nu), en weegt nu 313 gram, wat prima is (volgens de verloskundige) en wat volgens Yolan gewoon aan de kleine kant is (moet ergens tussen de 300 en 500 gram zitten).
















maandag 28 juni 2010

Oefening baart kunst

Al jaren vraag ik anderen of ze gaatjes willen boren. Eerst uit gemakzucht maar later omdat ik het gewoon niet durf. Op de één of andere manier heb ik de irrationele angst ontwikkelt dat ik aan de andere kant van de muur weer uit zou komen. Beetje vervelend als de buren daar net hun dure tv of schilderij hebben hangen.
Ik weet het, kan eigenlijk niet gebeuren, maar toch. Het maakte dat ik zo zenuwachtig werd van het ding dat, die ene keer dat ik het in mijn vingers kreeg om het toch maar eens te proberen, het ding niet stil kon houden. Dat schijnt wel essentieel te zijn.

De afgelopen weken heb ik wat rust gekregen. Ik ben begonnen aan het ordenen van mijn papieren en ook heb ik het schilderen van mijn hal opgepakt. Inmiddels is het plaffondetje gedaan. Ik was het zat steeds op mensen te wachten voor sullige kleine boorgaatjes. Ik besloot dat het tijd werd het beest in de ogen te kijken.

Afgelopen week hing ik mijn 'mandjes' op voor mijn plastic zakjes. Er zaten handige plakstrips achter. Helaas lagen ze de volgende ochtend alweer op de grond, er moest dus geboord. In het muurtje tussen mijn washok en hal. En laat die hal nou nog niet geschilderd zijn. Dus als ik er doorheen boor, dan vul ik dat gaatje gewoon en schilder het straks gewoon weg.
Vijf dagen deze gedachte heeft me er van overtuigd dat ik het echt wel kon (proberen). Gisteravond was het zo ver. De boor, van Yolan en mij samen, gehaald en zonder hulp van Yolan (maar wel van de gebruiksaanwijzing) vier schitterende gaatjes geboord.

en ques what, geen gaatje in mijn hal te bekennen ;-)

Mijn volgende leeropdracht: gordijnrails in mijn slaapkamer...