zondag 21 augustus 2011

Canada quest

Afgelopen woensdag hebben we definitief afscheid genomen van Gwen. Het was een prachtige ceremonie, een bloemenzee gecreëerd door de kleinste Meyboompjes, Kars die ons meenam door zijn leven met Gwen en een stukje over de schutting keek naar het gedeelte van Gwens leven dat hij niet gekend heeft, Riekje, Jim en Jan die ieder op hun eigen manier een stukje van hun Gwen met ons deelden en uiteindelijk de kinderen die bellen bliezen over de kist. Opstijgende vrolijke zeepbellen met alle kleuren van de regenboog, een mooiere symboliek was niet denkbaar.

Donderdag was een dag van efficiënt en snel organiseren. Kars, Roos en Eva moesten om 11.15 uur op Schiphol staan om in te checken voor een reis naar St. John's en Vancouver. Ook in Gwens thuisland worden ceremonies georganiseerd om afscheid te nemen en natuurlijk wil Kars daar zijn en logischerwijs niet alleen. Verder is het een prachtige manier om de tijd dat hij Gwen niet gekend heeft dichterbij te brengen door alle verhalen op te tekenen die anderen hem kunnen vertellen. Goed plan dus, maar mijn hemel, wat moet je een hoop regelen als je met zo'n klein mensje ver weg wilt.

Allereerst vlogen ze over Newark, USA. Nu zijn amerikanen natuurlijk een beetje raar, maar dat Eva haar eigen paspoort moet hebben en niet bijgeschreven mag staan in het paspoort van haar moeder slaat alles... zijn ze daar ook al bang voor BABYterrorisme?? Anyhow, paspoort geregeld (leuk, want daar staat ze over vijf jaar ook mee bij de douane en dan is ze natuurlijk een jongedame die helemaal niet meer op haar babyfoto lijkt -mocht iemand geïnteresseerd zijn in kindersmokkel, dan is hier de ideale route- en krijgt zo'n douanier het nog moeilijk met de herkenning!). En dan de vraag wat je mee aan boord mag en moet nemen.. Buggy is wel handig, maar ook groot (en mag dat dan wel), rugdrager is ook praktisch, luiers en eten moeten onder handbereik zijn, maar een boek voor Roos moet ook niet te ver weg gepakt worden.. Nu ja, uiteindelijk kwam alles goed. Vooral omdat bleek dat bij dit soort verre vluchten je heel heel heel veel bagage mag meenemen.

Een foto hebben we in alle stress vergeten te maken, maar picture this: Roos met Eva hangend op haar buik, een rugzak (personal item;-) ) op haar rug en ter linkerzijde een klein koffertje (handbagage) en rechts een koffer waar je een half voetbalelftal in kwijt kan (check in bagage). Kars daarnaast met gelijke bepakking, minus Eva natuurlijk... De familie Meyboom reist af!

Het laatste nieuws dat mij bereikte is, dat de vlucht soepel verlopen is. Eva heeft tussen hier en Newark int'l wel geteld één keer gehuild: haar yoghurt was op! Verder ging alles prima. Vrijdag had Eef wel moeite met de wereld en huilde ze de ochtend door. Voor meer info kan je kijken op de blog van Kars en Gwen: http://karscanada.blogspot.com/

Ondertussen bewaak ik in ons koude (nou eigenlijk niet dit weekend, want 22 graden) kikkerlandje het fort. Twee huizen om te leven lijkt luxe, maar betekent in praktijk dat ik gewoon meer heg te maaien heb en meer trappen loop om plantjes te verzorgen. De katten moeten er het meeste aan wennen: bij Roos konden ze in en uitlopen, bij mij komen ze niet verder dan de schuur. Maar ja, dat krijg je als je het ene huis wel en het andere huis niet onderpiest. Nu ja en naast al die praktische dingen, mis ik mijn buuv en buum natuurlijk gewoon... drie weken duren langer dan je denkt.

vrijdag 12 augustus 2011

Gwen is niet meer





Donderdagavond is Gwen na ruim 2 jaar knokken overleden. Te jong en te snel.

Kars blijft achter.





zondag 7 augustus 2011

Bewegen

We zijn thuis.

We zijn te dik.

We zijn te stijf.

Ja hoor, de vakantie is over en de realiteit heeft weer toegeslagen. Maar vakantie zorgt er wel voor dat je met hernieuwde energie de realiteit naar je hand probeert te zetten. We snoepen niet meer (en wèl minder) en -nog veel belangrijker, heeft Kars afgelopen jaar bewezen- we zijn aan het bewegen gegaan. Niet zo fanatiek als Kars, Elke, Annet of Kees, die allemaal mijlen lang rennen, fietsen of trappen beklimmen. Nee wij doen het heeel rustig aan, maar wel elke dag..

Wij hupsen mee met "Nederland in beweging". De seniorengym op de TV. Iedere dag een kwartiertje hupsen. Het is ongelofelijk, maar zelfs in een kwartiertje zien ze kans om pasjes te proppen die ik niet kan onthouden. Roos verzekerd me met regelmaat dat het heus makkelijker wordt, omdat er veel pasjes herhaald worden door alle uitzendingen heen (want we gebruiken natuurlijk Uitzending Gemist, anders moeten we er nog vroeg voor opstaan ook!).

Vanmorgen heeft Tom zich bescheurd.. "het was géén gezicht!" verzekerde hij later die dag zijn opa en oma, die een besmuikt gniffeltje niet konden onderdrukken. Iets te stevig bevestigde mijn vader dat hij zich best kon voorstellen dat het er raar uitzag...

Nieuwe activiteiten


Eva leerde schommelen



Tom oefende met tafeltennis



en Roos en ik deden de was...


..want alhoewel het weer beter werd na de eerste paar dagen, waren kleren zo af en toe geen overbodige luxe. Vooral de laatste dagen hebben we echt stralend weer gehad en bleken we toch echt op een "blote-billen-camping" te staan.

Tom heeft dus naast tafeltennissen en DS-en, ook heerlijk kunnen zwemmen in het meertje en is op jacht geweest naar sprinkhanen, hagedissen en watersalamanders. Dat alles natuurlijk sámen met zijn vrienden.



Eva heeft met haar pet op aan het strandje gezeten, in haar badje en vooral ook naast haar badje gebivakkeerd. Niets is zo leuk als met de plastic dop van je fles water opscheppen en dat proberen op te drinken. Of je fop in het badje laten vallen en hem er dan uit proberen te happen.. Lukt niet natuurlijk, maar je haar en je gezicht worden er wel lekker nat van!!




Uiteindelijk hebben we de tent droog ingepakt, om diezelfde dag nog een enorme hoosbui te krijgen (waar de tarp en kleine tentjes goed voor waren).. Dat was een nieuw concept, want normaal pakken we in op de laatste vakantiedag. Deze keer dus een dag eerder, omdat we de laatste dag lekker relaxed wilden doorbrengen en dat combineert heel slecht met inpakken. De dag erna regende het nog steeds, dus langer blijven om nog een dagje in de zon te bakken was geen optie.

Bovendien was het die ochtend dat we alle berichten over Riekjes capriolen lazen en zat de schrik er toch in. We laden vanaf nu ALTIJD onze mobieltjes op en laten standaard nummers en adressen achter bij familie en vrienden. Excuses aan jullie allemaal!!

zondag 24 juli 2011

Tent, tenter, tentst

Eergisteren begon de "wij moeten op vakantie stress". Paklijsten uitprinten, alle campingtroep omlaag slepen, koffer voor Tom en mij inpakken (koffer ja, want als het heel hard regent blijft alles daar tóch droog in). Controleren of alles er is: gooi-maar-in-de-lucht-tentje voor de eerste nacht op de tussencamping, luchtbedden, slaapzakken en kussens.. Alles present.

Roos pakt in voor zichzelf en Eva, om daarna in de stress te schieten van mijn inpaklijst, half afgestreept en niet compleet (maar toch echt dezelfde als vorig jaar). Das nieuw, Roos stresst nooit voor de vakantie, nooit. Sterker nog, vorig jaar nog stuurde ze mij weg en regelde alles zelf.. Ik w
as veel te zenuwachtig..

De stapel mee te nemen spullen groeide en groeide en ik maakte me zorgen om de beperkte inhoud van ons nieuwe aanhangertje. Monique kwam langs, overzag en overwon: alles werd vakkundig in wagen en aanhanger gestouwd. Wij waren er klaar voor!


Dus na een goede nachtrust gingen we gister op pad. Breda was het eerste reisdoelvoor nog een2 seconden tentje. Daarna door naar een camping net onder Parijs, tentjes opgeworpen, luchtbedden opgeblazen -na eerst de pomp gerepareerd te hebben- en hoppakee naar bed.

De volgende morgen was het heel even worstelen met het opvouwen van die tentjes -2 seconden slaat echt alleen op opzetten- maar ook dat ging uiteindelijk vlot, dus voor negenen waren we al weer onderweg.

Op de échte camping duurde het opzetten van onze tent
heel wat langer, maar dat leverde dan ook wel een complete bungalow op. Geen overbodige luxe vermoeden we, de afgelopen week heeft het hier aan één stuk geregend. Herfst leek het en de kans is groot dat ook wij wat hemelwater zullen zien.

Een beetje leefruimte is dan zo gek nog niet. Onze buren keken in elk geval afgunstig..


...Niet alleen naar de tent overigens, maar ook naar onze kinderen. Tom sprong uit de auto en ging op vriendenjacht, om er in no-time drie te scoren die veel belangrijker bleken dan eten en zelfs belangrijker dan zijn favoriete taart. Een prima ontwikkel
ing na jaren waarin het de halve vakantie duurde voordat hij de kat uit de boom gekeken had.


Eva was op haar manier fantastisch, ze zat op een kleedje in de zon en speelde heerlijk. We konden op ons gemak de enormste tent die we kenden opzetten en ze heeft niet één keer gepiept.. Toen ze trek kreeg begon ze
aan het gras, maar gelukkig waren wij toen net zover dat de stoeltjes stonden en kon het veldje verruild worden voor yoghurt, dat was lekkerder.

De portocabin toiletten van vorig jaar zijn verruild voor een superdeluxe toiletgebouw. Papier aanwezig, kinderbadje aanwezig en bij het fonteintje staat zeep. Ik weet zeker dat zelfs Monique op deze manier zou kunnen kamperen! Nu nog duimen dat de regen die net begon te vallen in de nacht weer wegtrekt en dat het morgen net zo zonnig wordt als het vandaag was..

dinsdag 19 juli 2011

Tsk tsk tsk

Soms doe ik dingen waarvan ik, in mijn hoofd, andere mensen/moeders hoor denken 'tsk tsk tsk' 'het arme kind' of 'wat een slechte moeder'. Maar eigenlijk vind ik mijn oplossingen zelf wel lollig.

Zo moesten we vrijdag om 9.00 uur bij het CB zijn. Ietwat onhandig want vaak slaapt Eva van 8 tot 9, maar goed. 
Eva was geheel niet slaperig en goed gemutst die ochtend (alsof ze het wist) en het was nog mooi weer ook. Dus heb ik met een spinnetje de giga luiertas (was me eerder niet zo opgevallen) op mijn fiets gebonden en waren we er lekker op tijd. 
Gewoonlijk eet ze om 9.00 uur haar fruithap, dus als een echt geordende moeder had ik die natuurlijk bij me. We moesten wachten dus had ik genoeg tijd om haar die te geven. 
Alles was natuurlijk goed (6400 gram). Eva was nog steeds goed gemutst toen we het CB weer uit liepen dus dacht ik: 'Doe ik meteen even boodschappen' (tegenover het CB). Dus karretje gehaald, luiertas erin, Eva in het zitje. Helemaal leuk. 
Maar... halverwege de winkel viel me op dat Eef rode oogjes had en eigenlijk haar bed in moest, maar ja. Wat nu. Dus pak ik haar uit het karretje en knuffel haar even. Eva vlijdt haar hoofd tegen mijn schouder en... valt in slaap. Ja, eh.... 

Die luiertas is eigenlijk best zacht en als ik dan het pak beschuit onder haar ene voetje en het pak yoghi-drink onder haar andere voet doe, ziet het er ook nog best ontspannen uit. Het pak luiers boven haar hoofd, kan ze die niet hard stoten en het rugzakje (die ik meegenomen had voor de boodschappen) voorkomt dat ze opzij kan vallen. Dochterlief doet haar ogen niet meer open. Ze zal het dus wel prima vinden. 

Maar in mijn hoofd hoor ik alweer 'tsk tsk tsk' en stiekem vind ik het zelf zo lollig...



Gisteren ging ik met mijn buuf nog even naar de IKEA. Daar bedachten we ons dat we ook nog even langs de Decathlon wilden. Bij IKEA hebben ze handige karretjes waar kleintjes in kunnen zitten, bij de Decathlon niet. Bij de Decathlon hebben ze wel mandjes op vier wieltjes die je kan trekken. Past een kind van 8 maanden ook uitstekend in. Volgens mij zijn ze er ook voor gemaakt want ze hebben kijkgaatjes op ooghoogte. 

Maar in mijn hoofd hoor ik alweer ....en stiekem..





donderdag 14 juli 2011

BIJT ring

Blije Eva met haar bijtring..



Lachen is wel een risico..



HEEE! had ik net niet een bijtring?!