Dit weekend komen Dirk en Noortje twee nachtjes logeren. Vandaag hebben we besteed aan 'wennen'. Ik aan het concept 'drie kinderen in de luiers' en de Dirk en Noortje aan mij en het rekening houden met zo'n klein meisje. 's Middags kwamen Tom en Yolan voor een spelletjes middag (monopoly).
Tot mijn stomme verbazing aten alle drie de kinderen dubbele porties bij het avondeten (aardappelen, sperziebonen en pangafilet met rozemarijn). 'De vis lusten ze niet', zeiden ze. Maar na een klein stukje hebben ze de rest van de gezamenlijke vis weg gepeuzeld. Op mijn vraag 'wat zullen we morgen eens eten' reageerde Dirk meteen met 'aardappels, vis en geen boontjes'.
vrijdag 7 oktober 2011
donderdag 29 september 2011
Gwen trail by Roos en Eva
De dag voor vertrek: badderen bij Oom Kars, Wel onhandig dat het bad zo klein is dat je niet bij je shampoo kan...
In het vliegtuig: lekker ruim, Eva en ik drie zitplekken en oom Kars ook drie voor zichzelf.
In de haven bij St. Johns. We waren er echt!!!
(bedtijd, de rest komt later!)
maandag 19 september 2011
Geluk!!!
Vandaag had ik de mazzel dat Elke gisteren haar zwempak in het zwembad had laten liggen. Ik mocht hem ophalen. Had ik dat niet gedaan dan had ik met 100 per uur tussen Balkbrug en Nieuwleuzen gereden met Eva naast me.
Nu reed ik met 50 over de Stergerensallee... zonder Eva want die lag alweer lekker in haar bed. (ze heeft vannacht nauwelijks geslapen vanwege een snotneus, nu is ze wat ziekig en doodop).
Ik hoorde een knal, denk ik, en opeens was de rechter voorkant van mijn auto een stuk lager en kon ik met moeite de auto recht houden. Wonder boven wonder gebeurde dit alles op 10!!! meter afstand van mijn autogarage. Ik kon hem net op de oprit rijden en heb hem daar laten staan. Dat vonden de monteurs erg verstandig. Mijn veer was gebroken en had mijn band opgesneden op de hoek, helemaal rondom. Ze hebben eerst de reserveband erop gezet en hem daarmee naar binnen gereden. Ik ben mijn wieldop in de berm gaan zoeken.
Morgen kan ik hem weer ophalen. De monteurs vonden ook dat ik mazzel had gehad. Op de snelweg had ik hem beslist tegen de vangrails of erger gestuurd...
Elke, wat fijn dat je je zwempak was vergeten... Hij is nu in Dedemsvaart, wil je dat ik hem meeneem naar Utrecht of zal ik hem hier laten?
Nu reed ik met 50 over de Stergerensallee... zonder Eva want die lag alweer lekker in haar bed. (ze heeft vannacht nauwelijks geslapen vanwege een snotneus, nu is ze wat ziekig en doodop).
Ik hoorde een knal, denk ik, en opeens was de rechter voorkant van mijn auto een stuk lager en kon ik met moeite de auto recht houden. Wonder boven wonder gebeurde dit alles op 10!!! meter afstand van mijn autogarage. Ik kon hem net op de oprit rijden en heb hem daar laten staan. Dat vonden de monteurs erg verstandig. Mijn veer was gebroken en had mijn band opgesneden op de hoek, helemaal rondom. Ze hebben eerst de reserveband erop gezet en hem daarmee naar binnen gereden. Ik ben mijn wieldop in de berm gaan zoeken.
Morgen kan ik hem weer ophalen. De monteurs vonden ook dat ik mazzel had gehad. Op de snelweg had ik hem beslist tegen de vangrails of erger gestuurd...
Elke, wat fijn dat je je zwempak was vergeten... Hij is nu in Dedemsvaart, wil je dat ik hem meeneem naar Utrecht of zal ik hem hier laten?
donderdag 15 september 2011
Duiken
Gisteren nam Eva haar eerste duik, van de 'achter'tafel bij mijn ouders wel te verstaan. Ik kon haar, in haar val, nog net bij haar shirtje grijpen om een complete salto te voorkomen. Helaas schoof ze wel langs de rieten zitting van de stoel. Het werd meteen dik dus heb ik 20 minuten met haar naar haar favoriete muziekje op youtube gekeken. Zo kon ik gemakkelijk haar pijnlijke plek koelen.
vrijdag 9 september 2011
Jetlag
gisteren had ik een voicemail van Yolan die ik jullie niet kan onthouden:
"U bent aan het jetlaggen, uw dochter lagt mee. Morgen lacht u niet meer want uw dochter moet van de jetlag af. Heel ongezond een jetlag. Een grinnikje prima, een grijnsje oke maar een jetlag... niet goed."
De eerste dagen heb ik geprobeerd om zelf 's nachts te slapen vanaf een uur of 22.00 tot ik uitgeslapen was. Dat mislukte steeds omdat Eva tussen 23.00 en 3.00 uur klaar wakker was. Nadat ik was uitgeslapen maakte ik Eva wakker en probeerde ik haar eetschema weer op te pakken. Het werkte niet echt goed.
Vandaag heb ik haar om 7.00 uur uit bed gehaald en dat steeds gedaan als het tijd was voor een hapje van het een of ander. Tussendoor dreinde ze veel en heeft ze veel geslapen. Zou dit de goede weg zijn, of is ze vannacht nu de hele tijd wakker??
Ik hou mijn vingers gekruist.
update:
vannacht heeft Eva toch weer lopen spoken. Ik was op en heb het licht niet aangedaan, eerst bij mij in bed. Toen ik dat gespook zat was, weer terug in haar eigen bed. Veel gehuil, maar na een tijdje niet meer gehoord: ik sliep. Vanochtend was ze wel weer om 7.00 uur wakker (dat is de gewone tijd). De hele ochtend niet geslapen, vanmiddag een uurtje of twee. Zou ze dan aankomende nacht weer gewoon doorslapen?
"U bent aan het jetlaggen, uw dochter lagt mee. Morgen lacht u niet meer want uw dochter moet van de jetlag af. Heel ongezond een jetlag. Een grinnikje prima, een grijnsje oke maar een jetlag... niet goed."
De eerste dagen heb ik geprobeerd om zelf 's nachts te slapen vanaf een uur of 22.00 tot ik uitgeslapen was. Dat mislukte steeds omdat Eva tussen 23.00 en 3.00 uur klaar wakker was. Nadat ik was uitgeslapen maakte ik Eva wakker en probeerde ik haar eetschema weer op te pakken. Het werkte niet echt goed.
Vandaag heb ik haar om 7.00 uur uit bed gehaald en dat steeds gedaan als het tijd was voor een hapje van het een of ander. Tussendoor dreinde ze veel en heeft ze veel geslapen. Zou dit de goede weg zijn, of is ze vannacht nu de hele tijd wakker??
Ik hou mijn vingers gekruist.
update:
vannacht heeft Eva toch weer lopen spoken. Ik was op en heb het licht niet aangedaan, eerst bij mij in bed. Toen ik dat gespook zat was, weer terug in haar eigen bed. Veel gehuil, maar na een tijdje niet meer gehoord: ik sliep. Vanochtend was ze wel weer om 7.00 uur wakker (dat is de gewone tijd). De hele ochtend niet geslapen, vanmiddag een uurtje of twee. Zou ze dan aankomende nacht weer gewoon doorslapen?
vrijdag 2 september 2011
Tom en Eva
Roos solliciteert zich op het ogenblik een ongeluk en hoorde van de week (lang leve e-mail) dat ze nog in de running was voor een functie als decaan aan de Hogeschool Rotterdam. Dat blije nieuws deelde ik met mijn ouders. Tom zat daar ook bij en trok een gezicht als een oorwurm: Mamma, gaat Roos dan naar Rotterdam verhuizen?
Op de vraag of hij dat dan erg zou vinden werd direct bevestigend geantwoord: Jahaa, want dan zou ik Eva veel minder zien!!!
Ook het feit dat hij vandaag weer naar mijn huis wisselt en daar nog geen Eva gaat aantreffen, mag niet rekenen op zijn goedkeuring. Tom vind dat het wel lang genoeg geduurd heeft: hop terug naar huis en inleveren dat buurmeisje... een weekje zonder, vooruit, das te overzien hè, maar langer dan dat moet zoiets ook niet duren!
Kortom, had ik eerst een zoon die babies maar stom vond (want die maken altijd alles kapot), heb ik nu een kind dat zeurt dat zijn buurbaby nog steeds niet terug is. Het kan verkeren!

Naschrift:
Inmiddels heeft de Hogeschool Rotterdam laten weten met andere kandidaten de procedure voort te zetten. De sufferds, ze weten niet wie ze missen!!!!!
Inmiddels heeft de Hogeschool Rotterdam laten weten met andere kandidaten de procedure voort te zetten. De sufferds, ze weten niet wie ze missen!!!!!
zondag 21 augustus 2011
Canada quest
Afgelopen woensdag hebben we definitief afscheid genomen van Gwen. Het was een prachtige ceremonie, een bloemenzee gecreëerd door de kleinste Meyboompjes, Kars die ons meenam door zijn leven met Gwen en een stukje over de schutting keek naar het gedeelte van Gwens leven dat hij niet gekend heeft, Riekje, Jim en Jan die ieder op hun eigen manier een stukje van hun Gwen met ons deelden en uiteindelijk de kinderen die bellen bliezen over de kist. Opstijgende vrolijke zeepbellen met alle kleuren van de regenboog, een mooiere symboliek was niet denkbaar.
Donderdag was een dag van efficiënt en snel organiseren. Kars, Roos en Eva moesten om 11.15 uur op Schiphol staan om in te checken voor een reis naar St. John's en Vancouver. Ook in Gwens thuisland worden ceremonies georganiseerd om afscheid te nemen en natuurlijk wil Kars daar zijn en logischerwijs niet alleen. Verder is het een prachtige manier om de tijd dat hij Gwen niet gekend heeft dichterbij te brengen door alle verhalen op te tekenen die anderen hem kunnen vertellen. Goed plan dus, maar mijn hemel, wat moet je een hoop regelen als je met zo'n klein mensje ver weg wilt.
Allereerst vlogen ze over Newark, USA. Nu zijn amerikanen natuurlijk een beetje raar, maar dat Eva haar eigen paspoort moet hebben en niet bijgeschreven mag staan in het paspoort van haar moeder slaat alles... zijn ze daar ook al bang voor BABYterrorisme?? Anyhow, paspoort geregeld (leuk, want daar staat ze over vijf jaar ook mee bij de douane en dan is ze natuurlijk een jongedame die helemaal niet meer op haar babyfoto lijkt -mocht iemand geïnteresseerd zijn in kindersmokkel, dan is hier de ideale route- en krijgt zo'n douanier het nog moeilijk met de herkenning!). En dan de vraag wat je mee aan boord mag en moet nemen.. Buggy is wel handig, maar ook groot (en mag dat dan wel), rugdrager is ook praktisch, luiers en eten moeten onder handbereik zijn, maar een boek voor Roos moet ook niet te ver weg gepakt worden.. Nu ja, uiteindelijk kwam alles goed. Vooral omdat bleek dat bij dit soort verre vluchten je heel heel heel veel bagage mag meenemen.
Een foto hebben we in alle stress vergeten te maken, maar picture this: Roos met Eva hangend op haar buik, een rugzak (personal item;-) ) op haar rug en ter linkerzijde een klein koffertje (handbagage) en rechts een koffer waar je een half voetbalelftal in kwijt kan (check in bagage). Kars daarnaast met gelijke bepakking, minus Eva natuurlijk... De familie Meyboom reist af!
Een foto hebben we in alle stress vergeten te maken, maar picture this: Roos met Eva hangend op haar buik, een rugzak (personal item;-) ) op haar rug en ter linkerzijde een klein koffertje (handbagage) en rechts een koffer waar je een half voetbalelftal in kwijt kan (check in bagage). Kars daarnaast met gelijke bepakking, minus Eva natuurlijk... De familie Meyboom reist af!
Het laatste nieuws dat mij bereikte is, dat de vlucht soepel verlopen is. Eva heeft tussen hier en Newark int'l wel geteld één keer gehuild: haar yoghurt was op! Verder ging alles prima. Vrijdag had Eef wel moeite met de wereld en huilde ze de ochtend door. Voor meer info kan je kijken op de blog van Kars en Gwen: http://karscanada.blogspot.com/
Ondertussen bewaak ik in ons koude (nou eigenlijk niet dit weekend, want 22 graden) kikkerlandje het fort. Twee huizen om te leven lijkt luxe, maar betekent in praktijk dat ik gewoon meer heg te maaien heb en meer trappen loop om plantjes te verzorgen. De katten moeten er het meeste aan wennen: bij Roos konden ze in en uitlopen, bij mij komen ze niet verder dan de schuur. Maar ja, dat krijg je als je het ene huis wel en het andere huis niet onderpiest. Nu ja en naast al die praktische dingen, mis ik mijn buuv en buum natuurlijk gewoon... drie weken duren langer dan je denkt.
Abonneren op:
Posts (Atom)
